‘ครั้งหนึ่ง ที่ฉันก้าว... กระโดด... สู่เมืองจิงโจ้’

ตอนที่ 25 ย้ายบ้านอีกแล้ว…

โดย... ‘เด็กปั้นฝัน’ นร.ชั้น ม.6 ร.ร.จุฬาภรณราชวิทยาลัยตรัง

                       หลังจากปีใหม่มาได้สองวัน ฉันต้องจัดกระเป๋า ย้ายที่นอนอีกแล้ว กระเป๋าจากที่ฉันมาสองสามใบ ตอนนี้มีใบใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมา แถมยังมีถุงพะรุงพะรังอีก ครอบครัวที่สองไปส่งฉันที่บ้านใหม่ และอยู่ดื่มคุยกันสักครู่ก่อนกลับไป คืนก่อนหน้านี้ เราทานอาหารไทยกัน ฉันเป็นคนทำค่ะ ครอบครัวที่สองชอบทานแกงจืดวุ้นเส้น ครั้งที่ฉันทำนั้น เขาติดอกติดใจเป็นอย่างมาก

                       ครอบครัวที่สามของฉันมีลูกชายหนึ่งคน เขาเรียนเกรดเดียวกับฉัน เรารู้จักกันตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้ว ฉันเคยมานั่งเล่นที่บ้านหลังนี้ประมาณหนึ่งเดือนก่อนที่ฉันจะมา ทำให้ฉันคุ้นเคยอยู่ไม่น้อย ฉันจึงปรับตัวได้เร็ว และไม่มีอาการคิดถึงบ้านเหมือนกับตอนที่ฉันย้ายจากครอบครัวแรกไปครอบครัวที่สอง

                       วันที่สอง พวกเขาพาฉันไปเมืองเมาท์แกมเบียร์ ฉันได้ไปเมืองนั้นบ่อยๆ เพราะมันเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดแล้วในละแวกที่ฉันอยู่ แต่มันยังเล็กกว่าจังหวัดของฉันอีก เราไปส่งพ่ออุปถัมภ์คนใหม่ที่บ้านเพื่อน แล้วพวกเราที่เหลือก็ไปทานแมคโดนัลล์กัน (เมืองที่ฉันอยู่มันไม่มี)

                       จากนั้นเมื่อเราทานกันอิ่ม เราจึงไปเดินช็อปปิ้ง ซื้อของ ช่วงนี้สินค้าต่างๆ ยังลดราคาอยู่ จากนั้น เราไปรับพ่ออุปถัมภ์ ไปดูภาพยนตร์ต่อ ตั้งแต่ฉันมายังไม่เคยเข้าโรงภาพยนตร์เลย นี่เป็นครั้งแรกของฉันอีก เราเลือกดูหนังแอ๊คชั่นเกี่ยวกับ เจมส์ บอนด์ 007 โรงภาพยนตร์ที่นี่มีสามโรงย่อยๆ ตั๋วหนังแบ่งเป็นเด็ก ผู้ใหญ่ นักเรียน ราคาแตกต่างกันไป ราคาในวันธรรมดาและวันหยุดก็ต่างกัน ฉันเคยเล่าแล้วว่า ภาพยนตร์ที่นี่จะบอกประเภทของหนังด้วยว่า เหมาะกับวัยไหน ใช้ภาษาอย่างไร มีฉากรักหรือไม่ เพราะฉะนั้นคนขายตั๋วจะพิจารณาด้วยว่า เด็กเหมาะสมที่จะดูหรือไม่

                       พอเราออกจากโรงภาพยนตร์ พ่ออุปถัมภ์บอกว่า แม่อุปถัมภ์นั้นชอบร่างกายสัดส่วนของ เจมส์ บอนด์  ฉันอดยิ้มไม่ได้ อืม... ก็ดูดีนะ

                       เมื่อคืนนี้ครอบครัวแรกมารับฉันไปงานปาร์ตี้วันเกิดของคุณป้า ครบรอบห้าสิบปี ที่นี่จะมีงานวันเกิดครบรอบปีสำคัญๆ ด้วยค่ะ เช่น ครบรอบสิบแปดปี ครบรอบห้าสิบปี เป็นต้น ฉันเห็นพ่ออุปถัมภ์ครอบครัวแรก ทำให้ฉันนึกถึง เจมส์ บอนด์ ที่ฉันเพิ่งจะดูมาเลยค่ะ ทั้งการแต่งตัว ทรงผม ท่าทางการเดิน เขาดื่มไปเยอะ มีเต้นโชว์ด้วย คล้าย เจมส์ บอนด์ มากๆ ในงานเลี้ยงปาร์ตี้ไม่มีอะไรมากมายค่ะ จับกลุ่มคุยกัน ทานอาหาร เต้นและมีการแสดงโชว์เล็กๆ น้อยๆ โดยเพื่อนสนิทของเจ้าของงาน

                       ฉันกลับถึงบ้านตอนเที่ยงคืนกว่าๆ ยังไม่มีใครนอน เขาไม่ได้รอฉันหรอกค่ะ แต่กำลังดูภาพยนตร์กันอยู่ ท่าทางสนุกเชียว แต่มันเป็นประเภทสยองขวัญ น่ากลัว ไปเล่นคอมพิวเตอร์ดีกว่า ฉันเข้านอนปาไปตีสองกว่าๆ ตื่นสายตามเคย

Mini safari trip (ทริปเล็กๆ เที่ยวใกล้ๆ)

                      ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมของที่นี่ ฉันจึงมีเวลาว่างมากขึ้นกว่าเก่า มีโอกาสได้นอนตื่นสาย (ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ดีก็ยังทำ)  และแล้วฉันก็ได้เที่ยวอีกแล้ว ไชโย!!!!

                      ทุกวันจันทร์ สโมสรโรตารีของเมืองที่ฉันอยู่มีจะมีการประชุม ตามหลักความเป็นจริงฉันควรไปทุกสัปดาห์แต่บางโอกาสมันไม่เอื้ออำนวย กลายเป็นว่าฉันไปเดือนละครั้ง (ไม่ไปเลยไม่ได้ค่ะ ก็มาโครงการแลกเปลี่ยนโครงการเขานี่คะ) วันจันทร์ตั้งใจจะเบี้ยวไปงานวันเกิดครบรอบห้าสิบปีของเพื่อนครอบครัวอุปถัมภ์ แต่เฮเลน (ที่ปรึกษา) ไม่ยอมให้ฉันเบี้ยว บอกว่าเขาจะมารับฉันที่บ้าน แล้วไปสโมสรก่อน จากนั้นจะไปส่งที่ผับซึ่งเป็นสถานที่จัดงานวันเกิด

                       ฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะมาทำไมวันนี้หรือว่ามีอะไรสำคัญ เพราะทุกครั้งฉันมาเดือนละครั้งจริงๆ นะ แต่ถ้าไปถามนักเรียนแลกเปลี่ยนโครงการนี้คนอื่นๆ เขาจะตอบมาว่า เขาไปเกือบทุกสัปดาห์ วันนี้ในสโมสรก็เหมือนทุกสัปดาห์ รายงานความคืบหน้าหรือใครมีอะไรจะชี้แจง เฮเลนยืนขึ้นแล้วชี้มาที่ฉัน บอกว่าฉันจะไปเที่ยวมินิซาฟารีซึ่งสโมสรโรตารีในเมืองอื่นจัดขึ้น แต่ไม่มีคนไปส่ง ใครไปเมืองเมาท์แกมเบียร์วันนั้นให้ไปส่งฉันหน่อย อ้าว... ฉันงงเป็นไก่ตาแตกเลย แต่ยังยิ้มไว้ก่อน พอเฮเลนนั่งลง ฉันจึงบอกว่าครอบครัวอุปถัมภ์ของฉันบอกแล้วว่าจะไปส่งฉัน ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่เดวิดบอกว่าเขาต้องไปทำธุระที่นั่น เดี๋ยวเขาไปส่งเอง...