คอลัมน์ ‘บ้านสวนเพลงใบไม้’

ลมมลายู (2) : ดวงหน้าปัตตานี

วิสุทธิ์ ขาวเนียม

นกยังเวี่ยปีกสวยอาบแดดสี                    แม่น้ำปัตตานียังรี่ไหล

บุหงาตันหยงยังสะพรั่งใบ                       กลั่นเรณูอวลไอไล้ลมกาล

ใต้เงาปืนหญ้าเรียวยังเขียวสด                ประกายหยาดน้ำค้างหยดยังชุ่มฉาน

มดแมลงยังเริงรำสุขสำราญ                   ขยายพันธุ์สรรงานผ่านแผ่นดิน

ชายฝั่ง “รูสะมิแล”-ยังแลเห็น                 คลื่นกระเซ็นโลมทรายเขียนลายศิลป์

ขณะลมชื้นฉ่ำยังร่ำริน                            เสนาะพิณใบสนทิพย์มนตรา

มุมละมุนสุนทรีย์ยังมีอยู่                         ศานติยังเปิดประตูเสน่หา

เช่นผีเสื้อยังฟ้อนปีกร่อนฟ้า                   ตราบมหาแอ่งน้ำหวานยังดาลรัก

เราหลงลืมมิติงามทั้งข้ามผ่าน               จมติดเพียงรูปการณ์ด้านหน่วงหนัก

รู้แต่ว่าธารเลือดเดือดทะลัก                   เพื่อปลดปล่อยอาณาจักรปัตตานี

ชินแต่ถ้อยข่าวสาร “ก่อการร้าย”            และภาพการโถมทำลายผ่านจอสี

คุ้นแค่คำ “สมานฉันท์”-”มิคสัญญี”        และบทเพลง “สามัคคีประเทศไทย”

เชื่อแต่ว่า “ปอเนาะ” เพาะเชื้อพิษ         ให้การฆ่าอำมหิตผิดวิสัย

แช่งแต่การเร่งรุดโหมจุดไฟ                   กร่อนความมั่นคงภายในประเทศเรา

ความคิดติดกับประวัติศาสตร์                ที่ว่าด้วยสยามชาตินั้นแก่เก่า

ดินแดนขวานทองที่ครองเนา                คืออู่เหย้ารวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย

จวบเมื่อปัตตานีมีเสียงปืน                     เราจึงตะลึงตื่นหวั่นหวาดไหว

ยืนกรานยืนยันอย่างมั่นใจ                     ว่ามิเหลือความปลอดภัยในดินแดน

สัมผัสเพียงผิวเปลือกจึงเลือกข้าง         มิรู้ลึกตื้น  หนา  บาง การวางแผน

เราจึงมีชีวิตอยู่อย่างดูแคลน                 นามสัญชาติหมื่นแสนแยกเผ่าพงศ์

แปลกถิ่น  แปลกหน้า ปัตตานี                ระแวงทุกไมตรีที่ยื่นส่ง

ยิ่งเชื่อ  ยิ่งคิด ยิ่งติดกรง                       ยิ่งพะวงหวาดหวั่นอันตราย

ทั้งทั้งมุมสุนทรีย์ยังมีอยู่                       ดวงตะวันล่องฤดูยังเฉิดฉาย

คลื่นยังคงซัดสาดตวาดเขียนทราย      เป็นริ้วลายรหัสลักษณ์รักนิรันดร์

ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต