ดร.วัลลภ ปิยะมโนธรรม กับปมเกลียดแม่...

ดารณี สุนทรนนท์ ‘ดานนท์ ย่านตาขาว’

                        ดร.วัลลภ ปิยะมโนธรรม เป็นผู้ที่ฉันศรัทธามากว่า 30 ปี ไม่ว่าจะเป็นข้อเขียน หรือการตอบคำถามเกี่ยวกับจิตทางวิทยุ ลึกลงไปกว่านั้น ฉันยังยกย่องที่เขาเคยมีปัญหาคับข้องใจอย่างแสนสาหัส แต่ก็สามารถหลุดออกมาได้ ผ่านการศึกษาอย่างจริงจังจนสามารถช่วยเยียวยาจิตใจคนไข้ในอเมริกาและไทย ในบทบาทนักจิตวิทยาคลินิกผู้ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางมานานนับสิบๆ ปี

            อายุแค่ 6 ขวบ ขณะพ่อเป็นหมอ มีฐานะดี มีคลินิกส่วนตัว แม่กลับส่งเขาไปอยู่วัดคณิกาผล ซึ่งกระทบใจเขามาก เป็นเพราะมีเสื้อผ้าและรองเท้าดีกว่าเด็กวัดคนอื่นๆ เขาจึงถูกเด็กๆ เหล่านั้นรุมชกต่อยและแม้แต่กระทืบ หรือจับโยนคลองหลายหน แม้แม่ครัวของวัดและหลวงตาก็ยังมิวายทำร้ายเขา ยามแม่ไปเยี่ยม เขาร้องไห้วิ่งตาม จะกลับบ้านด้วย แต่แม่ปฏิเสธ ความขมขื่นยิ่งทับทวี

                        เรียนชั้น ม.1-8 ดร.วัลลภจำได้ว่า เคยชกครู 3 คนเพราะทั้ง 3 ก้าวร้าว เห็นเด็กเป็นเครื่องเล่น เจ้าอารมณ์ ชอบขว้างปาข้าวของใส่เด็กและมองเด็กเป็นศัตรู เหตุนี้เอง ตอนจบ ดร.จากอเมริกา เขาจึงเลือกทำงานที่ มศว.ประสานมิตร มาตลอด ด้วยรู้ว่า หากอาจารย์มีปัญหาเสียเอง จะออกไปสร้างปัญหากับเด็กๆ เขาจึงช่วยนักศึกษาผู้มีปัญหาทางอารมณ์เสียก่อน

                       การถูกกระทำจากผู้คนรอบตัวทำให้เขาหัดชกมวยจนได้เป็นนักมวย จากนั้น ก็เกเรเกตุง รับจ้างขนของเถื่อนโดยที่เขาไม่รู้ว่าคืออะไร เขาเล่นดนตรีตอนกลางคืน มั่วผู้หญิงและจงใจทำให้แม่เจ็บปวด เพื่อแก้แค้น แต่แล้วเขาเกิดหลงรักสาววัย 16 ผู้มีอารมณ์แปรปรวนอย่างแม่ ถึงกระนั้น การแอบท่องหนังสือทำให้เขาสอบติดแพทย์มหิดล ครั้นแม่จัดงานเลี้ยงฉลองให้ เขาแกล้งประกาศต่อหน้าแขกว่า เขาสอบไม่ติดหรอก แต่แม่เข้าใจผิดต่างหาก และไม่เรียน ปีถัดมา เขาสอบได้วิศวะจุฬาฯ เหตุการณ์เดิมๆ เกิดอีกครั้ง และเขาก็ไม่เรียนเช่นเคย เขาสะใจมากที่ได้ทำให้แม่เจ็บปวดรวดร้าว

                        จากนั้น เขาตั้งแก๊ง เล่นการพนัน และมั่วผู้หญิง แต่ยังรักที่จะเรียน จึงไปอเมริกา ที่นั่น แรกๆ เขาทำงาน 7 แห่ง แต่โดนไล่ออกภายในเวลาอันรวดเร็วทุกแห่งเพราะทำผิดๆ ถูกๆ ความตั้งใจจะกลับไปแต่งงานกับคนรักเป็นต้องยกเลิกเพราะเธองกเกิน ในอเมริกา เขาสูบกัญชา และมั่วเซ็กซ์อย่างหนัก เพราะไปอยู่ในกลุ่มฮิปปี้ แต่กระนั้น การเรียนก็ไม่เสีย อีกทั้งแต่งงานกับสาวไทยอีกคน ที่สวยและดี ที่นั่น

                        ก่อนกลับเมืองไทย ดร.วัลลภมีประสบการณ์ด้านจิตบำบัดและเพศบำบัดทั้งขณะเรียนและตอนเปิดคลินิกกับอาจารย์ น่ายกย่องที่เขาเสียสละรายได้กองเท่าภูเขาเพื่อมาช่วยคนไทยในเมืองไทย แม้จะมีเงินตอบแทนเพียงหยิบมือเท่านั้น

                        กลับมาถึงบ้าน ญาติคนหนึ่งชมว่า ที่เขาประสบความสำเร็จสูงก็เพราะ ตอนเด็กๆ เคยเป็นเด็กวัด นั่นทำให้เขาได้คิด วันนั้นจึงไปถามแม่ว่า ทำไมจึงส่งเขาไปเป็นเด็กวัด แม่ตอบว่า เป็นเพราะเขาเป็นลูกชายที่แม่รักมากที่สุด อีกทั้งตั้งใจจะให้ได้ใกล้ชิดหลวงพ่อที่แม่เคารพมากโดยเชื่อว่า วัดจะเป็นสิ่งแวดล้อมที่ส่งเสริมให้ลูกชายได้ดี เรื่องจึงลงเอยด้วยสองแม่ลูกรักและผูกพันกันอย่างแน่นแฟ้นตลอดกาลนิรันดร์