คอลัมน์ ‘บ้านสวนเพลงใบไม้’

ลมมลายู (3) : เหตุการณ์แห่งวิกาล

วิสุทธิ์ ขาวเนียม

ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต

จู่จู่สิ่งที่ไม่อยากให้เกิด                                                           

ก็ดับแสงบรรเจิดในเวิ้งฝัน

ขณะม่านฝนชื้นกลืนแสงจันทร์                                

เลือนจากห้วงนิรันดร์แห่งเวลา

เรายุติการเคลื่อนรถ-เหงื่อหยดไหล                         

คมเรือใบตะปูลิ่มยิ้มเริงร่า

คลื่นวิตกรกรุมสุมนัยน์ตา                                       

ถนนเปลี่ยวกลางป่าน่าพรั่นพรึง

จุดนัดหมาย  ปลายฝันสะบั้นขาด                             

โอ  ชะตาน่าอนาถคาดไม่ถึง

กลองข้างในลั่นดังอยู่ตังตึง                                       

ก้อนสมองหนักอึ้งความระแวง

ยิ่งมืด  ยิ่งงุนงงครุ่นสงสัย                                       

ยวดยานมา ไป สาดไฟแสง

ทำไมหนอคร่ำเคร่งบิดเร่งแซง                                

ทะยานเคลื่อนเหมือนแกล้งแล้งร้างรัก

ไม่มีใครจริงจริง ยิ่งดึกล่วง                                     

ความมืดบอดทอดท่วงมาหน่วงหนัก

คมตะปูเรือใบไร้รูปลักษณ์                                      

พุ่งเข้าปักภาพหวังพังทลาย

โอ้หนอ... แดนดินเปื้อนกลิ่นเลือด                            

เมตตาธรรมแห้งเหือดน่าใจหาย

กลางภาวะอาเพศเหตุการณ์ร้าย                                               

ความรักตัวกลัวตายคือประเด็น

ยากเกินวางใจใครสักคน                                         

เกมกับกลสอดคล้องยากมองเห็น

ปันอาทร  อาจถูกเชือดอย่างเลือดเย็น                        

เอื้อรักอาจถูกเข่นฆ่าประจาน

มวลรวมบริสุทธิ์ยุติธรรม                                       

ความหวาดกลัวมืดดำย่ำประหาร

เสมือนสาบสูญสิ้นจากวิญญาณ -                             

พลเมืองในม่านควันสงคราม

“หรือว่าโลกถึงกาลแตกรานสิ้น”                             

ผู้ประสพภัยต่างถิ่นตั้งคำถาม

ขณะเหงื่อกาฬแตกพล่านลาม                                  

อาบกายวัยสามสิบสาม  เสื้อสวมชื้น

เสียงงูพิษแผ่พิษสงในดงหญ้า                                  

ยิ่งก่อภาพมายา- จิตเพริดตื่น

เขียดตะปาดกรีดกู่ก่อนงูกลืน                                    

ยิ่งโหมคลื่นปวดร้าว  ดึกหนาวดำ

เราหม่นหมอง  หวั่นว้างบนทางเปลี่ยว                    

ความเด็ดเดี่ยวแน่นหนักโค่นหักคว่ำ

กลิ่นความตายกอดเกาะลมเคราะห์กรรม                  

ตีกระหน่ำซ้อนสุมรุกรุมใจ

ฟ้ามืดฝน  แล้วฟ้าก็ผ่าฟาด                                       

กัมปนาทเลื่อนลั่นสนั่นไหว

ยวดยานหนึ่งผ่อนคันเร่งฉายเปล่งไฟ                        

เข้าจอดใกล้ขณะฝนยิ่งหล่นฟอง

แล้วบุหงาตันหยงก็ส่งกลิ่น                                      

เยียวยาขวัญขาดวิ่น  สิ้นรอยหมอง

ก่อนจันทร์เพ็ญคืนฟ้าทาสีทอง                                 

ต้อนรับคีตทำนองฝันล้ำลึก