บนเส้นทางสายหมอก กับลมหายใจของแรกวา...* (ตอน 1)

วานิช สุนทรนนท์

นสพ.รักษ์ตรัง 16-31 ส.ค. 51

ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต

            ความจริงแล้ว คนเราจะมีความหลังติดตัวอยู่ตลอดเวลา...

            โดยปกติ เกือบจะทุกครั้งที่มีความจำเป็นต้องไปหาดใหญ่ ผมมักจะใช้เส้นทางที่แล่นผ่านพัทลุง แต่เมื่อวันเสาร์... สองสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมเลือกที่จะขับรถไปทางจังหวัดสตูล

            สัก 27 ปีที่แล้ว ผมใช้ถนนสายนี้ค่อนข้างบ่อย เพราะหลังจากที่น้ำป่าถล่มถนนบนภูเขาพับผ้าเสียจนพับเพียบเสียรูปทรง ต้องใช้เวลาค่อนข้างนานในการรื้อทำใหม่ให้กว้างขึ้น กอปรกับใครบางคนที่ต่อมากลายเป็นแม่ของลูกชายสองคนของผม เริ่มบรรจุเข้าทำงานครั้งแรกที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในอำเภอละงู ซึ่งก็ตั้งอยู่บนถนนสายนี้

นี่จึงเป็นเหตุให้ขณะนั้น ผมต้องหันมาใช้ถนนตรัง-สตูลมากขึ้น และยังรู้สึกคุ้นชิน แม้จะไม่ได้ผ่านไปแสนนานร่วมๆ ยี่สิบปี...

ตอนสายๆ ของวันเสาร์ที่ว่า... ผมขับรถออกจากบ้านที่ย่านตาขาว ผ่านบ้านแม่ที่ท่าพญา ถนนตั้งแต่ช่วงนี้ ไปถึงเทศบาลตำบลทุ่งยาว เป็นเส้นทางที่ย่ำแย่ที่สุดก่อนจะถึงหาดใหญ่ จริงอยู่ถนนราบเรียบ มั่นคง แข็งแรง แต่คับแคบไปนานแล้วสำหรับปริมาณรถยนต์ที่แล่นไปมา ยากจะแซงจนต้องตามหลังไปถึงไหนต่อไหน...

เป็นเพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้ผ่านทาง หลายสิ่งหลายอย่างจึงสร้างความแปลกตาแปลกใจแก่คนขับรถคนเดียวให้ตื่นตา แน่ล่ะ... ความหลัง หรือลมหายใจเก่าๆ ก็พลันแล่นขนานขึ้นมาด้วย

พอผ่านช่องเขาติงที่เคยสูงชันไปไม่กี่เมตร ทางแยกซ้ายมือจะเป็นทางเข้าไปสู่ ‘เขาน้ำเต้า’ ภูเขาที่มียอดแหลมคล้ายๆ กับหัวจุกของลูกน้ำเต้าจีน...

ที่นี่ เคยเป็นแหล่งทำมาหากินของพ่อ กับไม้ป่า ในห้วงเวลาที่กฎหมายยังไม่แข็งแรง หลังจากนั้น ใน พ.ศ. 2522 เมื่อพ่อจากไปหลังผมเรียนจบมาเพียง 3 วัน ผมยังคงวนเวียนอยู่แถวนั้นกับการใช้เครื่องจักร เครื่องกล เข้าไปรับจ้างบุกเบิก ตัดถนนสายใหม่ๆ ในหมู่บ้าน

หลายครั้งที่พบปะ หรือเดินสวนกับ ‘สหาย’ นักศึกษา ที่ ‘เข้าป่า’ เพื่อร่วมงานเปลี่ยนแปลงประเทศด้วยความเชื่อและอุดมการณ์มุ่งมั่นในยุคสมัยนั้น ซึ่งอีกไม่นานปีต่อมา พวกเขาค่อยๆ ‘ตีจาก’ ออกไปทีละคน ทีละกลุ่ม เพราะผิดหวังกับการนำของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย  

            การมีโอกาสได้ขับรถผ่านไปอีกครั้งในวันเสาร์ต้นเดือน ผมอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหายอดแหลมตุ่มๆ ของ ‘เขาน้ำเต้า’ น่าเสียดายที่ไม่สามารถมองเห็นได้ ซึ่งอาจจะเป็นเพราะต้นไม้ ต้นยางพารา ได้งอกแทรกเวลาขึ้นมาปิดบัง แต่ก็ใช่ว่า ความหลัง... ความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีจะหล่นหายไปหมดแล้ว...

บนถนนสายนี้ เป็นถนนที่สวยงาม ใครผ่านไปตอนเช้าๆ มักจะได้เห็นหมอกขาวห่มคลุมเทือกเขาที่อยู่ใกล้ๆ จนคล้ายจะเอื้อมถึง แต่ใกล้เที่ยงวันนั้น วันที่ฝนไม่ตก มีหรือ... หมอกที่ไหนจะหลงเหลือให้ชื่นชม...

จากนั้น ผมก็แล่นเข้าสู่เขตพื้นที่ของจังหวัดสตูล บนถนนสายคดโค้ง ก่อนจะถึงตลาดอำเภอทุ่งหว้าสัก 5 กิโลเมตร ด้านซ้ายมือจะเป็นทางแยกที่เรียกกันว่า ‘สะพานวา’ ซึ่งจะเป็นทางเข้าไปสู่หมู่บ้าน ตำบล ใหม่ๆ อีกมากมายที่ผู้คนอาศัยเป็นพื้นที่ทำสวนยางอยู่แถบเชิงเขา และวันนี้ กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวสมัยใหม่อย่างการล่องแก่งจากต้นน้ำข้างในลึกๆ นั้น

เมื่อปี 2525 ขณะที่ยังทำมาหากินกับการรับจ้างตัดทางให้กับคนที่ทำอาชีพทำไม้ ในพื้นที่ที่ต้องเลี้ยวซ้ายแห่งนี้ ในป่าลึก ผมได้พบกับโรงเรียนแห่งหนึ่งที่เป็นอาคารไม้ชั่วคราว มีนักเรียนตัวเล็กๆ ส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่แค่ไม่กี่คน ด้วยความเป็น ‘ศิษย์เก่า’ ของชมรมอาสาพัฒนาชนบท ม.อ.ปัตตานี แม้จะจบมาแล้ว 3 ปี ใน พ.ศ. นั้น แต่ใจก็ยังต่อติดอยู่กับน้องๆ ‘ค่ายอาสาฯ’ 

ไม่นานวันต่อมา ‘ค่ายอาสาฯ’ เพื่อสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ให้กับโรงเรียนบ้านทุ่งดินลุ่ม (ป่าแก่-บ่อหิน) ก็เริ่มต้นขึ้น...

*แรกวา ในที่นี้หมายถึง เมื่อวาน วันก่อน หรือ วันคืนเก่าๆ