บนเส้นทางสายหมอก กับลมหายใจของแรกวา...* (ตอน 2)

วานิช สุนทรนนท์

นสพ.รักษ์ตรัง 1-15 ก.ย. 51

ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต

ว่าไปแล้ว ผมสนิทสนมกับเพื่อนๆ น้องๆ ชมรมอาสาพัฒนาชนบท ม.อ.ปัตตานี ค่อนข้างสูง นับแต่สมัยที่ยังเรียนอยู่ที่นั่นที่ผมไปแทบทุกถิ่น ทุกที่ของ ‘ค่ายอาสาฯ’ แม้ตอนที่เรียนจบมาแล้ว ก็ยังเคยไปเยี่ยมเยือนพวกเขาอยู่หลายๆ ครั้ง

หนึ่งปีก่อนที่ผมจะติดต่อน้องๆ มาออกค่ายฯ ที่โรงเรียนบ้านทุ่งดินลุ่ม ซึ่งเข้าไปทางสามแยก ‘สะพานวา’ เพียงไม่กี่กิโลเมตร ผมเคยชวนน้องๆ ไปออกค่ายฯ สร้างโรงเรียนให้กับเด็กๆ ที่บ้านป่ายาง อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง ที่นั่น เรา... หมายถึง ชาวบ้าน และผม ในฐานะผู้ประสานงาน ต้องเริ่มต้นติดต่อตั้งแต่ขอให้เจ้าของที่ดินได้บริจาคพื้นที่กว่าสิบไร่ให้กับทางโรงเรียน ต้องปราบที่เอง เอารถไปชักลากไม้ซุงท่อนใหญ่ๆ มาจากในคลอง มาเลื่อย มาผ่า...

ผ่านไปเกือบ 30 ปี แม้จะไม่เหลือร่องรอยของอาคารที่เรา... หมายถึง ชาวบ้าน น้องๆ ‘ค่ายอาสาฯ’ และผม ลงแรงตั้งแต่เสาแรก (เพราะวันนี้ โรงเรียนบ้านป่ายางที่เปลี่ยนนามเป็น ‘วังเจริญ’ มีอาคารถาวรไปนานหลายปีแล้ว) แต่ความสุข และความภูมิใจยังคงอยู่...

 โรงเรียนบ้านทุ่งดินลุ่ม (ป่าแก่-บ่อหิน) ของอำเภอทุ่งหว้า จังหวัดสตูล แห่งนี้ก็เช่นกัน แม้จะได้รับรู้ว่า ภายหลังที่น้องๆ อาสาฯ มอ.’ตานี กลับออกมาเพียงไม่กี่ปี โรงเรียนก็ได้ย้ายไปอยู่อีกแห่งหนึ่ง ใช่... แม้จะไม่เหลือร่องรอยของอาคารที่เราลงแรงตั้งแต่เสาแรก แต่ความสุข และความภูมิใจยังคงอยู่กับเรา ไม่ต่างกัน...

บนเส้นทางของการขับรถ วันเสาร์ที่ 3 สิงหาคม... ผมใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง จากบริเวณหน้าบ้านแม่ที่ท่าพญาไปจนถึงย่านตลาดของอำเภอทุ่งหว้า กว่า 50 กิโลเมตรของถนนช่วงนี้เต็มไปด้วยภูเขา บ้างก็อยู่ใกล้แบบเฉียดผ่าน บ้างก็อยู่ไกล มีสัก 2-3 แห่ง ที่ถนนตัดผ่าขึ้นไปบนยอดเตี้ยๆ อย่าง ‘เขาติง’ หรือซอกซอนเข้าไปอยู่ระหว่างหุบ ที่พอนานเข้าก็แลเห็นเป็นเส้นทางธรรมดาๆ ทั้งๆ ที่บางแห่งเคยเป็นสถานที่สู้รบ ระหว่าง ‘สหาย’ กับเจ้าหน้าที่ของบ้านเมือง

สมัยนั้น... ในช่วงหนึ่งของทางคดโค้ง ก่อนเข้าตลาดทุ่งหว้าสัก 10 นาทีของการขับรถเรื่อยๆ ตรงนี้เป็นเนินที่ค่อนข้างจะลาดชัน ถ้าไปจากตรังก็จะลงเนิน บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่รถโดยสารประจำทางสายสีส้ม สตูล-ตรัง กำลังแล่นไต่ระดับขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ด้วยความเข้าใจผิดว่ามีเจ้าหน้าที่ของทางการนั่งมาด้วย หรืออย่างไร ไม่รู้ ‘สหาย’ ออกมาดักยิงรถโดยสารสีส้มคันนั้น จนทำให้ผู้โดยสาร ซึ่งเป็นชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ เสียชีวิตไปคนหนึ่ง พวกเขาทำได้ดีที่สุดขณะวินาทีนั้น ก็คือ... เอ่ยคำขอโทษ ก่อนจะล่าถอยกลับเข้าป่าไป...

ตลาดทุ่งหว้า ดูเหมือนจะยังเป็นทุ่งหว้าเหมือนกับเมื่อหลายๆ ปีก่อน อาจจะมีจำนวนร้านค้า บ้านเรือนที่มากขึ้น แต่คนและรถราไม่ได้มากตามสักเท่าใด แวบหนึ่ง ผมทันได้หันไปดูร้านขายข้าวมันไก่ที่เคยแวะอยู่บ่อยๆ ครั้งที่เคยใช้ถนนสายนี้เป็นประจำ แต่วันนั้น ผมไม่มีเวลาแม้จะได้หยุดไปทักทาย ‘เหลี่ยน’ และ ‘หุ่น’ สองคนพี่น้อง หรือ ‘ม่ะ’ หญิงเชื้อสายจีน ร่างเล็ก ใจดี ผู้เป็นแม่ ได้แต่หวังว่า ทุกคนยังคงแข็งแรง อยู่ดี เพื่อสักวันจะได้กลับมาเยี่ยมเยือน...

ก่อนจะถึงอำเภอละงู จะมีโรงเรียนประจำอำเภอ ที่ชื่อว่า... ‘โรงเรียนกำแพงวิทยา’ จะเปลี่ยนกำแพง และแผ่นป้ายชื่อด้านหน้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมไม่รู้ แต่ดูแล้วสวย โรงเรียนแห่งนี้อากาศดี นอกจากจะอยู่ห่างออกมาจากตัวตลาด อีกสาเหตุหนึ่งก็อาจจะเป็นเพราะตั้งอยู่ติดกับภูเขา มีไม้ใหญ่ใบเขียวขึ้นปกคลุมตั้งแต่ด้านหลังของอาคารบ้านพักครูไปจรดตีนเขา และยอดเขาข้างบนโน่น...

ผมสนิท และค่อนข้างจะคุ้นเคยกับโรงเรียนแห่งนี้ เพราะใครบางคนที่กลายมาเป็นแม่ของลูกชายสองคน... ของผม เข้ารับราชการครูเป็นแห่งแรกที่นี่... แม้วันนี้ เราไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนครั้งกระโน้น แต่พอผ่านสถานที่ที่คุ้นชินเช่นนี้ มีหรือที่จะอดใจไม่ให้คิดถึง...

ชีวิตของคนเรา กับการขับรถ บางทีก็คล้ายกันอย่างแยกไม่ออก... บางวันเราก็อยู่บนถนนสายที่ตัดตรง อีกบางวันเราต้องอยู่กับเส้นทางที่แสนจะคดโค้ง และในบางเช้าที่ต้องเปิดไฟหน้าขับฝ่าสายหมอกทึบหนา ที่บอกตัวเองไม่ได้ว่า จริงๆ แล้วกำลังสดชื่น หรือมืดมัว...

(กรุณาอ่านต่อตอนหน้า ซึ่งยังไม่รู้ว่าจะเป็นตอนจบดีไหม...)