พิมพ์หน้านี้
|
คอลัมน์ เรียงถ้อย ร้อยคำ นกเขาครวญ ต้นกล้า อันดามัน. เช้า, ที่นอนใต้ผ้าห่มบ่มกายหลับ ก่อนอรุณกล่าวต้อนรับกับหมอกสาย เพียงแสงแรกส่องมาเพื่อทักทาย ระเหยหายสายหมอกคล้ายบอกลา ปลุกกายตื่นชื่นเช้าละเซาซบ เพื่อค้นพบวันใหม่สดใสกว่า ในห้องเก่าเนานานกาลเวลา บ่งชะตาค่าคนผู้ทนทาน ปรุงกาแฟในถ้วยเก่าเริ่มเช้าใหม่ แว่วเสียงใสนกเขาเจ้าขันขาน เติมเช้าชื่นคืนชีวิตจิตวิญญาณ ไปสู่ความเบิกบานธารทำนอง เสียงนกเขาผู้มาเยือนเป็นเพื่อนมิตร ปลอบรู้สึกนึกคิดพริ้มพรายผ่อง นิ่งฟังบทเพลงเจ้าเร่งร้อง ปล่อยใจลอยละล่องออกท่องไป จึงเร่งแต่งกายหมายออก จากห้องไปภายนอกตามเสียงไข เจ้าเกาะกุมอยู่พุ่มไม้ใด หวังได้เพียงเห็นเป็นชื่นชม หลงรักเสียงเจ้าเฝ้าคูขัน แต่เสียงนั้นสุขชื่นหรือขื่นขม รู้แต่ฉันขมขื่นสะอื้นตรม ด้วยเจ้าครวญระทม ถูกขังกรง!
|
| << | สิงหาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | ||||||