คอลัมน์ ‘เลตรัง’

วันที่แม่ผมรับปริญญา...เลี้ยงลูก

โดย... กำนันพรศักดิ์-คุณอุษา เกลี้ยงช่วย

ร้านเลตรัง 1-2 และ เลตรังเทรเวล & รีสอร์ท

                        สิเกาของผม อำเภอเล็กๆ แต่จัดงานวันแม่อย่างยิ่งใหญ่ทุกปี พวกกระผม กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน แพทย์ ผู้ช่วยฯ สารวัตร ร่วมมือกับนายอำเภอ ปลัด พัฒนากร และกลุ่มสตรี มอบของขวัญ และการบันเทิงให้คุณแม่อย่างจุใจ เครื่องไฟฟ้าทุกชนิด นายอำเภอมอบเครื่องซักผ้า เครื่องเสียงชุดใหญ่ และ ฯลฯ

                        ผมขอเขียนเรื่องแม่อีกสักครั้งนะครับ พอเห็นแม่ดีเด่นขึ้นเวที ผมคิดถึงแม่จนน้ำตาซึมทันที เมื่อนายกเหล่ากาชาดมอบประกาศนียบัตรเชิดชูแม่ดีเด่นของอำเภอ ประจำปี 2551 ทั้ง 7 ท่าน

                        ปี 2535 แม่ผม นางผ่องลักษณ์ เกลี้ยงช่วย ได้รับคัดเลือกเป็นแม่ตัวอย่างของจังหวัดตรัง ลูกๆ ทั้ง 9 ของแม่ ดีใจและภูมิใจที่สุด พวกเราลูกชายก็ได้แต่ปลาบปลื้ม แต่พวกลูกสาวเตรียมแต่งองค์ทรงเครื่องแม่กันยกใหญ่ เพราะต้องเข้าเฝ้ารับพระราชทาน

                        แม่ผมเวลาอยู่บ้าน จะแต่งเครื่องแบบปกติ นุ่งผ้าถุง ใส่เสื้อธรรมดา ‘คอ แขน หู นิ้ว’ เกลี้ยงเกลา แม่ไม่ใส่ทองใส่เพชร บอกว่าเกะกะ “แม่จะถูพื้น...” ผ้าไหมก็ไม่ใส่ ร้อน กลัวเลอะเทอะ (แพง) กลัวเปื้อนเวลาทำกับข้าว รองเท้าส้นสูงไม่ต้องพูดถึง เดินไม่เป็น รองเท้าของแม่ เป็นรองเท้าแตะเท่านั้น

                        วันที่แม่ผมเข้าเฝ้า ลูกสาวพาไปทำผม แต่งหน้า ลองชุด แม่ตามใจหมด อยากให้ทุกอย่างดีที่สุด ยกเว้นรองเท้าส้นสูง แม่ไม่ยอมใส่ แต่บอก “กลัวมันปรี๊ด... เดี๋ยวพลัด...” ที่แม่ผมตั้งใจทำมากที่สุด และซ้อมอย่างเอาจริง เอาจัง ตลอดเวลา คือ ถอนสายบัว และท่าสะบัดมือ... เอางาน

                        แม่ภูมิใจมาก และมีความสุข แม่บอกลูกๆ ว่า แม่ได้รับปริญญาชีวิต และได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติฯ พระบรมราชินีนารถ แม่ผู้ยิ่งใหญ่ของแผ่นดิน ที่ทรงพระราชทานให้กับแม่บ้านคนหนึ่ง ที่อยู่บ้านเลขที่ 45 หมู่ 1 ตำบลบ่อหิน อำเภอสิเกา จังหวัดตรัง แม่ที่เลี้ยงลูก 9 คน มาอย่างดี สำเร็จการศึกษา รับปริญญาทุกคน

                        แม่ไม่เคยนึกว่าจะได้รับรางวัลการเลี้ยงลูก ไม่เคยนึกว่า สังคมจะยกย่องเชิดชูการเลี้ยงลูกของแม่ ให้เป็นแม่ตัวอย่างของประเทศ แม่ผมทำหน้าที่ตามสามัญสำนึกธรรมชาติของคนเป็นแม่

                        แม่ตื่นแต่เช้ามืด หุงข้าวหาปลาให้ลูกกิน ซักรีดเสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่มให้ลูกใส่ แม่ใช้วิถีดั้งเดิมที่มีมาแต่โบราณ คือพี่เลี้ยงน้อง พี่สาวผมเหนียดผมเข้าเอวและกระโดดเล่น ‘มิดลอ’ แม่งูเอ๋ย โดดยาง ‘กิงก่องแก้ว’ ผมไม่เคยหล่น เกาะคอเกี่ยวเอวพี่สาวแน่นชับปึด...

                        พี่ชายผมไปยิงนกในป่า แม่สั่งให้พาผมไปด้วย พี่ผมไม่ไปครับ ยอมนอนอยู่บ้าน เค้าบอกว่าผมเป็นตัวซวย พอพี่เค้าไปเล่นน้ำในคลอง เห็นพี่โดดตูมๆ ผมก็แก้ผ้าถอดกางเกงกองไว้ แล้วโดดลงไปด้วย จมสิครับ ผมว่ายน้ำไม่เป็น พี่หันมาเห็นกางเกงที่ผมกองไว้ ก็ดำน้ำควานหาตัวจนเจอ ขากลับบ้านเค้าอุ้มผม กอดผมไปตลอดทาง น่ากลัวพึ่งจะรู้ว่า ผมน่ารัก...

                        น้องสาวผมเล่นหุงข้าวแกงเลียง เล่นหม้อข้าวหม้อแกง เค้าก็รูดใบไม้มาหุงข้าว เด็ดดอกไม้มาทำหมูแดง แล้วให้ผมกินเข้าไป เวลาเค้าเล่นพ่อแม่ผัวเมียกันก็เอาผมมาทำลูก เล่นตุ๊กตา หวีผม ทาปาก กล่อมให้นอน แล้วแต่งตัวไปโรงเรียนให้ผม... เสื้อนักเรียน ผมรับต่อมา 3 ทอด แต่แม่ซักสะอาด ลงครามแล้วรีดเรียบกริบ ขึ้นกลีบโง้ง

                        สมุด หนังสือ แม่ห่อปกให้ เวลาส่งต่อให้น้องแม่ก็จะห่อปกใหม่ เพื่อจะได้ดูเป็นของใหม่ แฮ่...แฮ่... และแม่บรรจงเขียนชื่อลูกด้วยลายมือที่สวยที่สุด ที่หน้าปก แม่ผมจบ ม. 8 สภาราชินี ครับ แม่จะเหลาดินสอให้ทุกคืน แม่ผมเหลาดินสอแหลมเปี๊ยบ (ผมนำไปใช้เป็นอาวุธจิ้มเพื่อน) แม่บอกว่า ให้ตั้งใจเรียน เพราะแม่ตั้งใจทำ เวลาใช้ดินสอที่แม่เหลาให้เขียนลงในสมุดที่แม่ห่อปก ก็เลยเหมือนกับแม่มานั่งเรียนอยู่ด้วย

                        เมื่อลูกไปเรียนไกลบ้าน แม่ผมเปลี่ยนจากเหลาดินสอ มาเป็นเขียนจดหมายอบรมสั่งสอน และเตือนว่า พ่อแม่รักลูก คิดถึงลูก แม่ผมจดบัญชีค่าใช้จ่ายในการศึกษาของลูกไว้ 9 เล่ม ละเอียดยิบ และเขียนความรู้สึก ห่วงใย คิดถึง ลงไว้ในสมุดนั้นด้วย พอลูกจบ รับปริญญา แม่แจกให้คนละเล่ม อ่านแล้วต้องร้องไห้ครับ แม่รักและคิดถึงพวกเราเหลือเกิน แม่ให้ทุกอย่าง แม่ให้ทุกบาท ทุกสตางค์ ที่แม่หามาได้...

                        วันที่แม่ผมเข้าเฝ้า รับพระราชทานเกียรติบัตร แม่มีความสุข เมื่อพวกเราลูกๆ นำช่อดอกไม้มามอบให้ และกราบเท้าแม่ แม่อมยิ้ม มองดูพวกเราแล้วบอกพวกลูกๆ ว่า วันนี้แม่รับปริญญา... พอกลับถึงบ้าน แม่เอาใบปริญญาของแม่ วางไว้ในตู้โชว์หน้าบ้าน รวมกับปริญญาของลูกๆ ทั้ง 9 ใบ... ฮือ... ฮือ... ฮือ... โฮ...

                        ป.ล. ท่าน บ.ก.ของผมครับ ผมว่าคุณหาแม่ตัวอย่างให้กับลูกๆ ไม่ทันแล้วล่ะครับ ก็คุณหามาตั้งครึ่งศตวรรษแล้ว รีบๆ นะครับ แก่แล้ว แก่เลย จะไม่ทันการครับ... อิ อิ อิ