พิมพ์หน้านี้
|
คอลัมน์ บ้านสวนเพลงใบไม้ ลมมลายู (4) : เกียรติยศพลัดถิ่น วิสุทธิ์ ขาวเนียม ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต ดั่งอยู่ในดวงตาพญายม ขื่นขม อดสู เขารู้สึก วัยหนุ่ม วารนั้นมิทันนึก ใบแดงเลือกเขาฝึกการฆ่าคน ได้รู้จักอารมณ์คมกระสุน ยุทธการณ์แค้นขุ่นเลือดคาวข้น เห็นความมืดมีพ่อมดสะกดมนตร์ ให้เป้านิ่งจำนนสิ้นหนทาง ที่ราบสูง ข้าวถังชั่งขายถูก งานเพาะปลูกพ่ายสิ้นดินกระด้าง เหตุกับผลสมน้ำหนักหลังหักล้าง จึงยอมรักชุดลายพราง คว้าฟางใย ดึกเปลี่ยว เดือนหนาว ดาวละเมอ บ่อยครั้งในบังเกอร์เผลอร้องไห้ ปล่อยอุ่นหยาดน้ำตาบ่าลงไป อาบกระสุนเม็ดใหม่ในรังเพลิง บางขณะ-งุนงงครุ่นสงสัย บนแผนที่ประเทศไทยไยยุ่งเหยิง ปมวิกฤตร้อนรุ่มใครคุมเชิง สรวลสำเริงชมการสังหารกัน เด็กหนุ่มไยเลือกวิถีการพลีชีพ ด้วยแรงแค้นสุมบีบ หรือแรงฝัน แหละเหตุใดยิ่งล่วงกาล ยิ่งผ่านวัน กระสุนจึงผลิตไม่ทันการลั่นไก เขายังเชื่อ...โลกนี้มีเพียงรัก ที่จะถักทอฝันวันยิ่งใหญ่ แม้เปรี้ยงปืนหื่นดุ พายุไฟ จะรุกไล่โหมเชื้อยืดเยื้อยาว ในบังเกอร์แน่นหนาริมป่าเรื้อ บางวันมีผีเสื้อปีกสีขาว เริงรายงานว่าท่ามความแตกร้าว ลมยังคงส่งข่าวดอกไม้บาน บางทีเขาเพริดเพ้อเผลอส่งยิ้ม ให้หญิงสาวมุสลิมตาเข้มหวาน แหละยิ้มให้ผู้คนบนยวดยาน ณ ป้อมตรวจการณ์ความปลอดภัย รอคอยวันชื่น คืนอวลสุข ลมสันติพริ้วปลุกยุคสมัย ถอนกำลังกองทัพคืนกลับไป ชื่นสีรุ้งเรืองไรในรื่นรมย์ ทว่า...ห้วงวิกาลยาวนานนี้ มิคสัญญีอัปลักษณ์ยังหมักหมม ชีวิตในสายตาพญายม ยิ่งหล่นล่มกลืนหายกับฟายไฟ
|
| << | สิงหาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | ||||||