ยามเย็นย่ำค่ำ ที่สถานีรถไฟตรัง ร้าง และร้าว...

              วันนี้ ผมจะพาไปเที่ยวที่สถานีรถไฟตรังครับ...

              เป็นวันที่สอง หลังการประกาศงดการเดินรถ เพื่อสนับสนุนข้อเรียกร้องของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ในการกดดันรัฐบาลของนายสมัคร สุนทรเวช ให้ลาออก

              เมื่อเย็นนี้ ปกติแล้วจะเป็นเวลาที่ผู้คนเริ่มมา เพื่อเตรียมตัวขึ้นรถด่วนไปกรุงเทพฯ ที่จะตีระฆัง เริ่มออกเดินทางตอน 5 โมงเย็นเศษๆ แต่วันนี้ ไม่มีใครเลยสักคน อิ... อิ... แต่มีหมาอยู่ตัวหนึ่งครับ

              “วันนี้รถไฟไม่มีเดินไป กทม.” จึงเป็นข้อความที่ติดไว้หน้าห้องจำหน่ายตั๋ว ผมเห็นแล้วก็ให้นึกขำจนอดจะอมยิ้มอยู่คนเดียวไม่ได้ เออหนอ... หรือจะให้เราต้องเดินไปจริงๆ...

              เลยหน้าช่องขายตั๋วไปหน่อย จะเห็นว่า มีโครงเหล็กค้ำหลังคาอยู่ พอเดินเข้าไปมองใกล้ๆ จะเห็นรอยร้าวขนาดใหญ่ของโครงหลังคา... น่าหวาดเสียวว่าจะพังลงมาสักนาทีไหนก็ได้

              ความจริงแล้ว รอยร้าวนี้มีมานาน... นานมากจนผมก็ลืมไปแล้วว่ากี่เดือน หรือจะกว่าปีเข้าไปแล้ว...

              วันที่สถานีเงียบเหงา ในตู้ของรถด่วนที่จอดอยู่อีกชานชาลา ผมเห็นพนักงานรถไฟเดินลงมาคนหนึ่ง คงจะออกไปหาอะไรกิน ใบหน้าเขามีความสงสัย ไม่รู้ เหมือนกับอีกบางคนที่แพลมหน้าออกมานอกหน้าต่างว่า เขาจะได้กลับไปกรุงเทพฯเมื่อไหร่หนอ...

             คงจะคล้ายๆ กับอีกหลายๆ คนที่โหนรถไฟฟรีจนล้นปรี่ไปสู่เวทีพันธมิตรฯ เมื่อวานซืน และอีกวันก่อนนั้น แม้จะไปโห่ร้อง ปรบมือ ใช้ชีวิตกับเพื่อนๆ อีกมากมาย แต่ใช่หรือไม่ว่า สักเสี้ยวนาทีหนึ่ง เขาก็ต้องมีคำถามที่คล้ายๆ กันว่า เมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน

              เชื่อเถอะว่า... คำถามเช่นนี้ ไม่เว้นแม้แต่คนที่ชอบเลี้ยงแมว... คนนั้น...