คอลัมน์ ‘ทางเดินหายใจ’

แด่... สุดที่รักของฉัน

โดย...สิริรัตน์ แสงแก้ว

จากหนังสือ ‘ดั่งนกน้อย... เจ้าบินเพื่อการจากพราก’

ที่ระลึก งานฌาปนกิจศพนายณัฐพันธุ์ แสงแก้ว

ผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ประจำจังหวัดตรัง

บรรณาธิการหนังสือพิมพ์กันชน จังหวัดตรัง

4 กันยายน 2551

                เช้าตรู่วันที่ 26 สิงหาคม 2551 ณัฐพันธุ์ตื่นนอนแต่เช้าเป็นพิเศษ เนื่องจากเดินทางไปร่วมงานพิธีพระราชทานเพลิงศพคุณชาลี ผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์ไทยรัฐที่ จ.นราธิวาส โดยได้นัดกับเพื่อนๆ ร่วมเดินทางไปด้วยกันโดยใช้รถยนต์ส่วนตัวไปจอดทิ้งไว้ที่หาดใหญ่ แล้วเดินทางร่วมกับคณะโดยรถตู้โดยสารประจำทาง

                เช้าวันนั้น เราได้พูดคุยกันไม่กี่ประโยค ฉันพูดกับเขาว่า อย่าลืมแขวนสร้อยพระไปด้วยล่ะ เขายิ้มและหัวเราะ ฉันมองเขาก็คิดในใจว่า วันนี้เขาแต่งตัวหล่อเป็นพิเศษ สวมเสื้อสีขาว กางเกงสแลค รองเท้าหนัง ซึ่งไม่ใช่การแต่งตัวของเขาเลย เพราะเขาชอบสวมเสื้อเชิ้ต กางเกงยีนส์มากกว่า ก่อนที่เขาจะเดินทาง เขาได้ไล่จับลูกสาวคนเล็ก ซึ่งตื่นนอนแล้วมาหอมแก้ม 2 ฟอดใหญ่ๆ ฉันไม่คิดเลยว่า จะเป็นภาพสุดท้ายที่ได้เห็น

                ในเรื่องการทำงาน เขาเป็นคนทุ่มเทให้กับงานอย่างมากๆ มีความรับผิดชอบสูง วางเป้าหมายไว้ข้างหน้า โดยเฉพาะงานหนังสือพิมพ์ เขาเป็นคนซื่อสัตย์ต่ออาชีพ เป็นนักอุดมการณ์ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมกับใคร สามารถทำงานร่วมกับคนอื่นได้ดี เป็นที่รักจองทุกคน ถือได้ว่าเป็น ‘นักข่าวมืออาชีพ’ แต่ฉันไม่ค่อยได้ไปคลุกคลีกับงานของเขาสักเท่าไหร่หรอก เพราะเวลาหมดไปกับการทำงานและดูแลลูกสาว 2 คน เราไม่ค่อยมีเวลาทานข้าวร่วมกัน หรือไปไหนมาไหนด้วยกันสักเท่าไร ส่วนเขาจะยุ่งอยู่กับงาน งาน งาน แม้กระทั่งเวลาพักผ่อนของเขายังไม่ค่อยมีเลย แต่ฉันก็เข้าใจนะ แต่ในบางครั้งก็อดน้อยใจไม่ได้เหมือนกัน แต่เขาเป็นคนที่รักลูกมากๆ จะคอยดูแลรับส่งลูกไปโรงเรียนเอง ถึงแม้บางวันจะไม่ว่างติดงาน แต่ก็ต้องปลีกเวลาไปรับลูกจนได้

                ล่าสุด ขอให้เขาไปสอบเข้ารับราชการ เพราะอยากให้เขาทำงานประจำ ได้มีเวลาพักผ่อน และมีเวลาให้กับครอบครัวมากขึ้น เขาก็โอเคนะ ไปสอบนะ แม้จริงๆ แล้ว นั่นไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเขาหรอก เพราะเขาเกิดมาเพื่อเป็นนักหนังสือพิมพ์จริงๆ

                หลับเสียเถิด... หลับให้สบาย คุณจะได้พักผ่อนเสียที ไม่ต้องเป็นห่วงลูกหรอกนะ ฉันจะให้ความรัก ความอบอุ่นแทนคุณเอง และจะเลี้ยงดูลูกให้ดีที่สุด คอยเป็นกำลังใจให้ฉันด้วย และฉันขอร้องเพลงนี้ให้คุณได้ฟังนะ...

                “หากเหนื่อยนัก ก็จงหยุดพัก ที่ตรงนี้ยังมีฉันคอยเอาใจ หากเหนื่อยนัก หลับลงตรงนี้ ที่ตรงนี้ รอเธอตลอดไป...”