รถไฟที่จอดตายอยู่ระหว่างวินาทีของการเปลี่ยนผ่าน...

             เมื่อเย็นนี้ ผมเดินเข้าไปยังสถานีรถไฟตรังอีกครั้งหนึ่ง...

             รถที่ต้องจอดตกค้างอยู่สถานีทับเที่ยงแห่งนี้ ยังเป็นขบวนเดิม หลังจากที่ต้องหยุดเดินมากว่าสองสัปดาห์ด้วยเหตุผลทางการเมือง ที่สหภาพแรงงานการรถไฟได้ประกาศให้หยุดเดินรถทั่วประเทศ เพื่อสนับสนุนข้อเรียกร้องของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่กำลังกดดันให้มีการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในซีกส่วนของรัฐบาล

             เย็นวันนี้ บรรยากาศยังคงเงียบเหงา มีบ้างบางคนที่เดินเข้าออกเพื่อไปสอบถามว่า รถไฟเที่ยวแรกที่จะไปกรุงเทพฯ จะเป็นเมื่อไหร่ วันไหนกันแน่ วันพรุ่งนี้ หรือว่าจะเป็นวันจันทร์

             พี่สาวคนที่ทำงานอยู่ในห้องจำหน่ายตั๋วล่วงหน้า ส่ายหน้า ว่า พี่ก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ...

             ตรงลานด้านหน้าของตัวสถานี ซึ่งเป็นสถานที่ที่ ‘บังสุเหร็น’ หนุ่มมุสลิมอัธยาศัยดี เช่าไว้ขายกาแฟ โรตี ผัดไทย ในตอนเย็นๆ ลูกค้าก็ยังบางตา

            “เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่วันแรกๆ ที่รถไฟหยุดนั่นแหละพี่ ยิ่งหลายวันมานี้ ฝนลงหนัก ผมก็เปิดบ้าง ปิดบ้าง บางวันก็แค่เปิดขายโรตีอย่างเดียว ลูกค้าหายไปเกือบหมดเลยครับ...”

‘บังสุเหร็น’ บอกผมเหมือนกับร้านค้าอื่นๆ ในแถบนั้น ที่ทุกวันก่อนนี้เคยคึกคัก พลุกพล่าน ก็ด้วยคนเดินทาง ทั้งคนไทยกันเองที่ขึ้นลงกรุงเทพฯ รวมไปถึงนักท่องเที่ยวต่างจังหวัด และต่างประเทศที่คล้ายจะแบกเป้หลงมาอีกมากมาย...

การเมืองของรัฐบาลกลางที่กรุงเทพฯเริ่มมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลงให้เห็นไปบ้างแล้ว แต่ใครล่ะจะกล้ารับรองว่า จะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก เพราะเกมที่ต้องเอาคนทั้งประเทศเป็นตัวประกันยังไม่จบ นับวันเส้นกร๊าฟที่สะท้อน ให้เห็นถึงอุณหภูมิทางการเมือง และแสดงออกถึงความขัดแย้งในบ้านเมืองจะขึ้นๆ ลงๆ ทุกวัน ทุกชั่วโมง บางวันความร้อนแรงพุ่งพรวดจนปรอทแทบแตก...

            งานนี้ มือเจรจาระดับไหนก็ดูจะหมดฝีมือ... ใครเลยจะรู้ได้ว่า... ตอนจบจะเป็นอย่างไร... เมื่อทุกคนมีเหตุผล แต่เหตุผลของคนหนึ่ง หรือกลุ่มหนึ่ง อาจจะไม่เป็นเหตุผลของอีกคนหนึ่ง หรือกลุ่มหนึ่ง เช่นกัน

            ช่วงเปลี่ยนผ่านของอะไรสักอย่างในประเทศนี้ ทำไมมันช่างยาวนานเสียเหลือเกิน...