คอลัมน์ หนอนชอนดิน

ยุทธศาสตร์... จุด... จุด... จุด...

ภราดร นุชิตศิริภัทรา

เจ้าของยางพันธุ์ดี นาขำ จังหวัดตรัง

ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต

             ฉบับที่แล้วผมโดนพรรคพวกเพื่อนฝูงแซว ให้ไปหาอาชีพเสริมหรือจะทำเป็นอาชีพหลักไปเลยก็ได้เพราะผมไปฟันฟันฟันเข้าหลายฉึก คนอื่นเขาฟันธง ฟันทิ้งแบบมีหลักการ ส่วนผมฟันฟันฟันแบบไม่มีหลักการมีแต่ประสบการณ์ แต่ดันทะลึ่งไปเป็นความจริง เพราะผมไปเตือนชาวสวนยางว่าไม่ต้องตกใจ รับรองว่าราคายางขึ้นกลับแน่ ทั้งๆ ที่ราคาน้ำมันกำลังลดลง เพื่อนเลยแซวให้ไปเป็นหมอดูเกษตรแบบฉีกแนวไปเลย

             ผมเองขอบอกไว้ก่อน ไม่ได้เก่งอะไรเลย แต่อาศัยหลักและสภาพความเป็นจริงวิเคราะห์ความเป็นไปได้ พูดตรงๆ คือ เดา หรือคาดการณ์ไปตามข้อมูลที่มีอยู่และจับเส้นทางของตลาดโลก จากนั้นจึงนำประสบการณ์ที่มีมาเทียบเคียง จึงได้คำตอบมันก็แค่นั่นเอง แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ผมเองไม่กล้าเดา ไม่กล้าฟัน ผมเชื่อว่าคุณผู้อ่านที่ติดตามอ่าน ‘หนอนชอนดิน’ มาตลอดคงจะทราบคือเรื่องการเมือง และระบบราชการ

             ผมเคยได้รับข้อเสนอแนะจากท่านผู้อ่านหลายท่านบอกให้ผมเขียนแบบฟันธงไปเลย หรือมีอะไรโชะโชะไปเลย แต่ต้องยอมรับนะครับท่านว่าที่นี่เมืองตรัง เมืองพระยารัษฎา ชาวประชาใจกว้าง (หากเป็นเรื่องเพื่อน) หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเรากันเองห้ามเด็ดขาด แค่เฉียดก็โกรธกันเกือบตายแม้จะเป็นเรื่องจริง เรื่องจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แต่อาจเป็นหนทางไปสู่ความตายได้

             ผมจึงมีข้อเสนอแนะว่าเราควรมีการพัฒนา โดยเฉพาะกฎหมายรัฐธรรมนูญปี 50 ที่เขาว่าดีสำหรับปัจจุบันที่สุดแล้ว แต่ก็มีคนพยายามแก้อีกนะแหละ เขาเปิดโอกาสให้มีส่วนร่วมในการพัฒนา มีส่วนร่วมในกระบวนการต่างๆ ยกตัวอย่างเช่น เมื่อวันที่ 9 กันยายนที่ผ่านมาเขาเปิดโอกาสให้ประชาชนทุกภาคส่วน เข้าไปมีส่วนร่วมในการประชุมเชิงปฏิบัติการการรับฟังความคิดเห็นต่อแผนและยุทธศาสตร์พัฒนาจังหวัดตรัง ที่โรงแรมธรรมรินทร์ ธนา ซึ่งจังหวัดตรังร่วมกับสถาบันสิ่งแวดล้อมไทย รับผิดชอบในโครงการ

            บรรยากาศในการประชุมเป็นไปอย่างน่าชื่นชม มีพี่น้องเกลอเขา เกลอเล และเพื่อนเกลอหลายๆ ที่มาร่วมประชุมแสดงความคิดเห็นกันมากมาย ซึ่งผมมีความเห็นว่า เป็นนิมิตหมายที่ดีต่อการพัฒนาให้ถึงรากฐานของสังคมทุกระดับ การพัฒนาควรมีมาจากล่างสู่ข้างบน มิใช่มีนโยบายจากบนมาสู่ล่าง ซึ่งไม่สอดคล้องความต้องการ แต่ก็มีอีกวิธีที่เขามักใช้กันบ่อยๆ คือครึ่งๆ กลางๆ นั่นก็คือ การวางแผนทำกันโดยกลุ่มคนไม่กี่คนที่สำคัญตนว่าตูรู้หมดทุกเรื่องและรู้ลึก แท้ที่จริงไม่ใช่ แต่ตูจะทำ ไม่ฟังความเห็นคนอื่นแล้ว หรือมากคนมากความ จะสร้างภาระในการปฏิบัติงาน หรือแค่งานประจำที่บางคนเรียกงานรูทีน ก็มีมากพอแล้ว เรื่องอะไรจะหาเหามาใส่หัวอีก หากคิดอย่างนั้นคือ ผิดมหันต์

            เผอิญว่าในการประชุมรับฟังความคิดเห็นในวันนั้นผมมีโอกาสเข้าร่วมประชุมด้วย ต้องบอกว่า สำนักงานจังหวัดตรัง มีความจริงใจและตั้งใจในการรับฟังความคิดเห็นมาก เพื่อนำไปต่อยอดทำแผนพัฒนาจังหวัดตรังให้ก้าวหน้าต่อไป ต้องขอชื่นชม และที่ต้องชื่นชมที่สุดคือพี่น้องชาวตรังทุกคนที่เข้าแสดงความคิดเห็น ซึ่งทุกคนต่างก็คาดหวังว่า ความคิดเห็นของแต่ละท่านควรได้รับการบูรณาการเพื่อการพัฒนาต่อไป

และที่ผมดีใจมากกว่านั้นคือ หลังจากการประชุมรับฟังความคิดเห็นจบลงไม่กี่วัน  ผมได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนที่ทำงานอยู่ในสำนักงบประมาณโทรมาพูดคุยปกติ และแสดงความชื่นชมต่อท่านหัวหน้าสำนักงานจังหวัดตรังที่ขึ้นไปร่วมทำแผนของภาคใต้ 14 จังหวัดว่า ดูท่าทางท่านจริงจังและมุ่งมั่นเพื่อการพัฒนาอย่างแท้จริง ผมจึงมีความชื่นชมและแอบฝัน ยุทธศาสตร์การพัฒนาจังหวัดตรังเที่ยวนี้น่าจะดีที่สุด ทำได้ที่สุดมากกว่าที่เคยทำมาทั้งหมด และคงไม่เป็นยุทธศาสตร์จุดจุดจุด... ที่พอทำเที่ยวไหนๆ ก็มีคำพูด ข้อเขียนเดิม แล้วแต่งเติมไปนิดหน่อย คราวก่อนเป็นอย่างไร คราวนี้ก็เหมือนเดิม...