คอลัมน์ ‘บ้านสวนเพลงใบไม้’

ลมมลายู (7) : ฝูงแพะสีขาว

วิสุทธิ์ ขาวเนียม กวีหนุ่มชาวตรัง

ขอบคุณ : ภาพจากอินเตอร์เน็ต

ขมน้ำตาข้างในขื่นไข้หนาว                                                         

ของแพะขาวฝูงโศกวิโยคร่ำ

รินกลายเป็นอีกาชะตากรรม                                                       

บินระบำอาเพศจิกเศษดาว

กีบตีน ลำข้อท้อระทม                                                                 

โซซม ทรุดฮวบเกินควบก้าว

เมื่อหญ้าใย  ไอดินเปื้อนกลิ่นคาว-                                

เลือดละอองนองท่าวคลื่นข่าวร้าย

ว่ากันว่า...ความมืดนำนักชำแหละ                                               

มาลวงแพะเปรียวหนุ่มแล้วอุ้มหาย

ลักษณ์สัณฐานพอจดจำถูกทำลาย                                 

สิ้นไปกับความตายอันลึกลับ

สันนิษฐาน  สงสัยในปมเหตุ                                                       

คงกลัวแพะครองประเทศแล้วแปรปรับ

เปลี่ยนชีวิตขึ้นต่อข้อบังคับ                                                          

กฎกองทัพแพะขาวตามข่าวลือ

สูญหายในลมรินกลิ่นสาบสาง                                                     

ปริศนาหลายอย่างถูกกุมถือ

อยู่ในห้วงดิบดำในกำมือ                                                             

ของนักฆ่าไร้ชื่อไร้ตัวตน

ชะตากรรมแพะขาวร้าวรันทด                                                    

ผลิเหมือนเห็ดดอกสดฤดูฝน

เมื่อการบูชายัญอันซ้อนกล                                                          

ยังอุบัติสนองผลแห่ง ‘หนทาง’

หนทางสู่สันติภาพอันฉาบฉวย                                                    

จากเนื้อหน่วยฐานคิดจิตกระด้าง

ที่มุ่งเพียงอาฆาตเร่งกวาดล้าง                                                      

ความแปลกต่างให้เลือนพ่ายจากสายตา

ฝูงแพะขาวขื่นไข้โหยไห้ร่ำ                                                        

ในมืดดำที่บดป่นศพต้นหญ้า

ขณะเสียงเอ่ยอัลลอฮ์ขอ  “ดุอาร์”                                 

เศร้าอยู่กลางเสียงฟ้าฟาดผ่าดิน