คอลัมน์ หนอนชอนดิน 

‘วิกฤตติดลบ’

ภราดร นุชิตศิริภัทรา 

เจ้าของยางพันธุ์ดี นาขำ จังหวัดตรัง 

         มึนตึ้บสิครับ... ผมไม่ทราบว่าจะใช้คำอะไรให้เหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน ทั้งเรื่องการบ้าน การเมือง สังคม สภาวะเศรษฐกิจ ดูหลายสิ่งหลายอย่างช่างวุ่นวาย ยุ่งเหยิงไปตามๆ กัน และเป็นเพราะเราอยู่ตัวคนเดียวหรือโดดเดี่ยวไม่ได้ในทางสังคม เราจึงร่วมรับผลกระทบจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโลกมนุษย์แห่งนี้ ไปตามแรงที่เกิดขึ้นและเกิดขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์ทั้งสิ้น

          โดยเฉพาะเศรษฐกิจบ้านเรา เจอสองเด้งครับ เจอวิกฤตเศรษฐกิจโลกไม่พอ เจอวิกฤตทางใจในเมืองเข้าอีก ผู้คนวันๆ ต้องแบ่งสมองไปคิดหลายเรื่อง ไม่รู้จะต่อสู้เอาแพ้เอาชนะกันถึงไหน บ้านเมืองป่นปี้หมดแล้ว แบบนี้ภาษาวัยรุ่น เขาใช้คำว่า “ไม่ไหวที่จะเคลียร์” เวลาพูดให้ทำสีหน้าเบื่อหน่ายด้วย หรือบางคน หงุดหงิด เซ็งแบบวัยรุ่นว่า “เซ็งเป็ด” 

          จะไม่ให้เซ็งอย่างไร อะไรก็ไม่มีทางออก โดยเฉพาะบ้านเรา วันที่ผมเขียนต้นฉบับนี้อยู่ ก่อนหนังสือพิมพ์ออก 2-3 วัน ราคายางตกลงกราวรูด เหลือกิโลกรัมละสี่สิบเศษไปแล้ว ยังไม่เห็นใครออกมาแก้ปัญหากันเลย มีแต่ชวนทะเลาะกันอยู่ได้ ไม่มีใครให้ความสำคัญอะไรกันเลย หากจะพอรู้ข่าวก็สมาคมสหพันธ์ชาวสวนยางแห่งประเทศไทยกำลังนัดวันประชุม หาทางแก้ปัญหากันอยู่ คงไม่กี่วันน่าจะรู้ผลว่ามาตรการของชาวสวนยางจะร่วมกันประการใด แล้วผมจะนำข่าวมาบอกอีกที

            แต่มีบางคนที่ร่วมนั่งคุยปัญหานี้กับผม เรามองคล้ายๆ กันว่า แม้วิกฤตราคายางจะตกต่ำไปตามกระแสโลกและผูกติดกับราคาน้ำมัน ซึ่งเรามองว่ามันมี ‘มือที่มองไม่เห็น’ ได้แอบซ้ำเติมเกษตรกรชาวสวนยางอยู่ด้วย อาศัยจังหวะและเวลา สถานการณ์ที่เป็นอยู่ได้โอกาสทุบราคายาง โดยเฉพาะพวกที่เล่นตัวเลข ราคาสินค้า คุยกับผมมาพอสมควรแล้วว่า มันมีอะไรแปลกๆ ในกระดานซื้อขาย มาพอสมควร

             ในทางกลับกันเรามองร่วมกันว่า หากเป็นเกษตรกรชาวสวนยางจริงๆ ที่เป็นคนทำสวนเอง คงเอาตัวรอดจากวิกฤตนี้ได้ โดยที่มีข้อแม้ว่าบุคคลนั้นไม่ติดกับกระแสบริโภคนิยม หรือทุนนิยมจนเข้าเส้นไปแล้ว และคนที่จะได้รับผลกระทบมากที่สุด น่าจะเป็นคนชั้นกลาง ที่อยู่ในสังคมเมืองมากกว่า เพราะคนในสังคมชนบทที่อยู่แบบเศรษฐกิจพอเพียง มีที่ทำกินของตัวเอง เมื่อรายได้ลดลง แต่ไม่เกียจคร้าน ยังสามารถปลูกพืชอาหารอื่นเสริมได้ หรือหาผักหาสัตว์ในสวนมาบริโภคได้ ส่วนคนในเมืองต้องรอให้คนชนบทเข้ามาซื้อสินค้า หรือจับจ่ายของที่จำเป็น หากคนในชนบทเอาตัวรอดได้ แล้วคนในเมืองจะเอาอะไรมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง เพราะคนชนบทยังช่วยเหลือตัวเองได้โดยที่ไม่ต้องมาจับจ่ายในเมือง

             เคยมีคนกล่าวกันไว้ว่า ในวิกฤตยังมีโอกาส สูตรทางคณิตศาสตร์ยังบอกว่าลบเมื่อเจอกับลบมันก็สามารถเป็นบวกได้ แล้วพวกเราล่ะ โอกาสยังมีอีกมากมาย และเราเจอวิกฤตกันด้วยกัน ทำไมไม่มองในมุมแปลงวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ ช่วงแรกอาจจะมึนตึ้บ... ดั่งที่ผมกล่าวในเบื้องต้น ตราบใดที่อาทิตย์ยังผลัดเปลี่ยนกับดวงจันทร์ให้แสงสว่างกับโลกใบนี้ ยังไงผมยังเชื่อว่ายังมีโอกาสให้กับมวลมนุษยชาติเสมอ เพียงแต่เราจะรอมัน หรือเราดิ้นรนไปไขว่คว้าหามัน ดังนั้น เชื่อเถอะวิกฤตติดลบมันน่าจะเกิดภาพสวยงามในมุมมองอื่นๆ ให้เราเห็นอีกบ้าง ผมเชื่อเช่นนั้น...