สตรีต้นแบบ นักบริหาร

‘อมรา ลีละวัฒน์’ โรงพยาบาลวัฒนแพทย์ตรัง

หนังสือพิมพ์ฅนตรัง ฉบับต้นเดือนกันยายนที่ผ่านมา ได้ตีพิมพ์ข่าวของคุณอมรา ลีละวัฒน์ กรรมการผู้จัดการโรงพยาบาลวัฒนแพทย์ตรัง เนื่องในโอกาสที่เป็น 1 ใน 10 สตรีนักบริหาร ที่บริหารงานธุรกิจเจริญก้าวหน้าแบบยั่งยืนมาอย่างยาวนาน จนได้รับโล่ประกาศเกียรติคุณ ‘สิบสตรีนักธุรกิจ หอการค้าไทย ประจำปี 2551’ เมื่อ 19 สิงหาคม ที่ผ่านมา

            เพื่อให้สังคมจังหวัดตรังได้รู้จักกับคุณอมรา ลีละวัฒน์ มากขึ้น ทั้งในแง่ของการเป็นส่วนตัว และเรียนรู้ถึงหลักการบริหารงานที่ดี ทีมงานของ นสพ.ฅนตรังจึงได้ขอเข้าพบนักบริหารสตรีท่านนี้อีกครั้งหนึ่ง เมื่อ 24 กันยายน จากนี้ไปเป็นถ้อยความที่น่าสนใจจากท่าน (ที่ได้จากการถอดเทปคำต่อคำ)

              “ดิฉันเกิดในยุคที่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองพอดี มีคุณพ่อรับราชการอยู่ต่างจังหวัด ที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี สมัยนั้นการเลี้ยงลูกก็อบอุ่น แม่อยู่บ้านเลี้ยงลูก ทุกอย่างก็จะซึมซับสิ่งดีๆ จากคุณพ่อ คุณแม่ ต่างจากตอนนี้ ที่พ่อแม่ต้องออกจากบ้านไปทำงาน การถ่ายทอดแบบเดิมมันซึมซับได้มากกว่า ฝังแน่นกว่า

             ส่วนโรงพยาบาลวัฒนแพทย์นั้น ดิฉันซึ่งเป็นพยาบาล และคุณหมอ (นายแพทย์วิทยา) ย้ายมาเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลตรัง ในปี 2499 โดยเป็นการย้ายมาจากโรงพยาบาลราชวิถี ทำงานได้ 1 ปี ก็ได้เปิดคลินิก และจากการเปิดคลินิกปรากฏว่ามีผู้ป่วยเยอะมาก คุณหมอก็เลยตัดสินใจลาออกเพราะไม่ต้องการเบียดเบียนเวลาของราชการ จากคลินิกเล็กๆ ก็ได้ขยายมาเป็นโรงพยาบาลวัฒนแพทย์ หรือที่ชาวบ้านเขาเรียกจนติดปากว่า ‘บ้านหมอวิทย์’ เมื่อปี 2505 จากที่เคยรับผู้ป่วยใน เพียง 10 เตียง มีหมอเพียงคนเดียว แต่ผู้ป่วยก็เพิ่มจำนวนมากขึ้น จึงต้องเพิ่มหมอและขยายเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

            โรงพยาบาลวัฒนแพทย์ไม่ได้เป็นโรงพยาบาลเอกชนแห่งแรกของจังหวัดตรัง ตอนนั้นก็มีโรงพยาบาลตรังชาตะเป็นโรงบาลเอกชนอยู่ก่อนแล้ว การบริหารงานของเราเป็นแบบพี่น้องกินอยู่ด้วยกันตลอด ส่วนการพัฒนาโรงพยาบาลก็มาจากการที่คนตรังพูดต่อๆ กันไปแบบปากต่อปากว่า มาที่เราแล้วรักษาหาย ก็ได้ไปบอกคนอื่นต่อ

            หลังจากที่ประสบความสำเร็จทางด้านโรงพยาบาล ก็ได้ไปลงทุนในเรื่องของภาคเกษตร นั่นก็คือการทำสวนยางพารา สาเหตุที่เลือกทำสวนยางพาราเพราะคิดว่าเป็นการลงทุนที่ไม่เป็นการเสี่ยงเกินไปเมื่อเปรียบเทียบกับการทำธุรกิจด้านอื่น

            ส่วนงานด้านสังคมก็เริ่มจากเข้าไปเป็นสมาชิกเหล่ากาชาด  ต่อมาก็เป็นผู้พิพากษาสบทบ  ศาลคดีเยาวชนและครอบครัว ต่อมาเป็นประธานผู้พิพากษาสมทบ จนปัจจุบันนี้เขาให้เป็นที่ปรึกษา จากการที่เราทำงานโรงพยาบาลก็เลยมีส่วนช่วยเหลือบรรดาเยาวชนไปเยอะ เพราะเยาวชนที่มีปัญหามักจะเกิดมาจากปัญหาครอบครัวแตกแยก

           นอกจากนั้นก็มีส่วนเข้าไปบูรณะวัดพระงาม ซึ่งเป็นงานในการส่งเสริมพระพุทธศาสนา เพราะวัดพระงามเป็นวัดที่อยู่ใกล้บ้าน ที่ผ่านมาก็ไม่มีพระเลย เป็นวัดเก่าแก่คู่เมืองตรัง ทราบมาว่าเป็นวัดที่ 2 ของจังหวัดตรัง โดยได้เข้าไปจัดการทอดกฐิน จนปัจจุบันวัดก็มีความพร้อมในหลายๆ ด้าน งานทางด้านการส่งเสริมพระพุทธศาสนานั้นก็ได้เข้าไปเป็นสมาชิกของพุทธสมาคมด้วย

             วิธีการปฏิบัติตนมาโดยตลอด ก็คือการยึดถือขนบธรรมเนียมประเพณีของไทยเรา ซึ่งก็ได้นำมาปฏิบัติกันในโรงพยาบาล คือเมื่อเจอกันอย่างแรกที่ต้องปฏิบัติก็คือการไหว้ ทุกคนในโรงพยาบาลเมื่อเจอกันก็ต้องสวัสดีด้วยการไหว้กัน เราอยู่โรงพยาบาล ทุกคนที่มาหาเราย่อมมีความทุกข์ ดังนั้นเราก็ต้องมีพรหมวิหารสี่ เขาเข้ามาเราก็ต้องไปทักทายเขา จับต้องเขา ช่วยให้เขาพ้นจากการป่วยไข้ หรือว่าหากมันหนักเกินที่จะรักษาเราก็ต้องปลอบประโลมเขา”