คอลัมน์ ‘คุยกับ อรุณ ลายดี’

ตอนจบของละครการเมือง

อรุณ ลายดี

www.linefm.com  สถานีวิทยุ   linefm 88.50

ขอบคุณ: ภาพจากอินเตอร์เน็ต

ก่อนหน้านี้เคยเขียนถึงลิเวอร์พูลว่าในฤดูกาลนี้อย่าขยันเสมอก็เพียงพอ (เพราะที่ผ่านมาเสมอมากเหลือเกิน) แต่พอนัดที่โดนแมนเชสเตอร์ ซิตี้ ยิงนำก่อนในครึ่งแรกถึง 2 ลูก กลับคิดในใจว่า ‘เสมอก็เสมอ (ว่ะ)’ แต่ลิเวอร์พูลกลับทำได้ดีกว่านั้นนั่นก็คือสามารถยิง 3 ประตูรวดแซงชนะในท้ายสุด ถือว่าเป็นปรากฏการณ์สำคัญจริงๆ สำหรับแฟนลิเวอร์พูลในฤดูกาลนี้

            หนทางอีกยาวไกลท้ายสุดของฤดูกาลจะจบแบบไหนยังไม่รู้ แต่อย่างน้อยการเปลี่ยนแปลงในทางดีเกิดขึ้นแล้ว

            ในขณะที่บ้านเมืองเรากลับยังมองไม่เห็นทางออก ถามใครก็ไม่มีใครบอกได้ว่าจะจบ หรือทางออกอย่างไร ฝ่ายหนึ่งมีมือตบ อีกฝ่ายไม่รู้เอาอะไรคิดสร้างเท้าตบขึ้นมาบ้าง ประชาชนก็น่าเห็นใจพอมีสถานการณ์รุนแรงทีก็หอบข้าวหอบผ่อนขึ้น กทม. เป้าหมายเพื่อจะต่อสู้แบบแตกหัก แต่กลับไม่ได้ทำอย่างที่ตั้งใจ พอขึ้นไปสถานการณ์ก็เย็นลง ต้องไปนั่งตบมือกันหน้าเวทีต่อ และก็ต้องลงกลับมาบ้านเพื่อรอสถานการณ์ใหม่ที่จะขึ้นไปใหม่ และก็ไม่ทันการณ์อีกเช่นเดิม

            บางทีผมนั่งคิดเล่นๆ ว่าประชาชนที่ไปชุมนุม ไม่ว่าเวทีไหนดูๆ ไปคล้ายๆ กับตัวละครที่ผู้กำกับจะเขียนบทให้เล่น ก็เล่นไปตามเขาสั่ง บังเอิญว่าละครเรื่องนี้เรตติ้งดีมาก ครั้นจะให้จบเร็วก็เสียดาย เงินทองก็กำลังไหลมาเทมา ว่ากันว่าละครเรื่องนี้นอกจากบทที่ดีแล้วละครเรื่องนี้กลับโชคดีที่มีสถานการณ์เข้ามาเสริมให้เรตติ้งพุ่งกระฉูดอยู่เรื่อย ในช่วงที่ละครเริ่มขาลง

            เคยดูหนังฝรั่งเรื่องหนึ่ง ออกฉายประมาณ 10 ปีที่แล้ว เรื่อง the TRUMAN show แสดงโดย Jim Carrey เนื้อเรื่องเป็นเรื่องของผู้ชายคนหนึ่งที่ถูกบริษัท ทรูแมน ซึ่งเป็นบริษัทรายการทีวี ได้ถ่ายทำชีวิตเขาสดๆ ตลอด 30 ปี โดยที่เขาไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยว่าทุกอย่างในรอบตัวเขาเป็นการแสดงทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นภรรยาเขาก็นักแสดง (บทนี้คงค่าตัวเยอะ) เพื่อนสนิทของเขาก็เป็นนักแสดง เมืองที่เขาอาศัยอยู่ก็เป็นเพียงฉากที่สร้างขึ้นมาเพื่อสามารถซ่อนกล้องไว้ในการถ่ายทำเท่านั้น

           จากนั้นเขาเริ่มสงสัยอะไรหลายๆ อย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตเขาเช่น เหตุการณ์ที่มันเกิดซ้ำๆ กันทุกวัน หรือการที่เขาไม่สามารถจะออกจากนอกเมืองได้เลยตลอดชีวิตเขา จนท้ายสุดเขาก็หาคำตอบเรื่องราวในตัวเขา และรู้ว่าเขาเป็นแค่ตัวละครตัวหนึ่งเช่นเดียวกับทุกคนที่อยู่ในเมืองนี้ แต่ที่น่าเศร้าก็คือเขาเป็นคนเดียวที่เพิ่งจะรู้ตัวว่า ‘เขาคือตัวละคร’

           บทที่ทรูแมนได้รับ (แบบไม่ตั้งใจ) ไม่มีบทหนักอะไรมากมายนัก เขาก็แค่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่เป็นที่รักใคร่ของเพื่อนบ้าน

           ‘โลกคือละคร แบ่งเป็นตอนๆ ตัวละครคือคนทุกคน’ ผมฟังเพลงนี้จากการร้องของนันทิดา แก้วบัวสาย ก็น่าจะจริงอย่างที่เพลงร้อง เราทุกคนคือละคร เล่นไปตามบท แม้แต่นายกรัฐมนตรีของเราก็ยังต้องเล่นไปตามบทที่ได้รับการสั่งมา

           บทละครในชีวิตจริงเดินทางมาถึงตอนเข้มข้น มีการบาดเจ็บล้มตาย แต่เรื่องก็ยังไม่รู้ว่าจะจบลงเช่นใด

           เรื่อง the TRUMAN show นักแสดงต้องหาทางออก หรือตอนจบของละครด้วยตัวของเขาเอง เขาไม่ยอมที่จะให้ผู้กำกับคอยบงการสั่งการอีกต่อไป เขาเริ่มจากสงสัยและเดินออกมาจากโรงละครโรงใหญ่ได้ในที่สุด

           บางทีการแก้ปัญหาของละครการเมืองที่เกิดขึ้นกับบ้านเมืองเรา ก็แค่เลิกเล่นบทตามที่ผู้กำกับสั่งเสียบ้าง ละครก็อาจจะจบลงก็ได้ !!!!