สู่เมืองยอง

ห่างหานไปนาน พอดีงานค่อนข้างยุ่งไปหน่อยหลายท่านอาจคิดว่า  เด็กอ้วน ไปเที่ยวที่ไหน เมืองยอง
 ยอง เป็นคนท้องถิ่นที่จังหวัดลำพูนครับ ภาษาพูด ภาษาเขียนแปลกและแตกต่างมาก เป็นสำเนียง ที่ไม่ใช้ ล้านนา
ไม่ใช่ภาษาเหนือโดย ทั่วไป คล้าย ภาษาโคราชบ้านผม ที่ไม่ใช่ภาษา อิสาน แต่เป็นภาษาโคราช ภาษายองก็เช่นเดียวกัน ยองคือยอง

ไซค์งานในมุมสูงเต้มไปด้วยป่าลำไย

สำเนียงการลงท้ายคำ ถ้าทางเชียงใหม่ กินข้าวหรืองยัง จะเป็น กินข่าวแล้วกา ยองจะเป็น กินข่าวแล้ววะ ยกพวกตีกัน ก็เป็นตีตะปู๊ด (ตะปู๊ดแปลว่ากำปั้น)
       มะละกอ เรียก กล้วยเทศ  มะม่วง เรียก กล้วยกา และอีกหลายคำ เดือนแรกที่เด็กอ้วนไปอยู่ คุยกับชาวบ้าน ใช้เวลาอยู่นานเหมือนกันกว่าจะเข้าใจ แต่ระยะหลังเริ่มจะติด กา เหมือนกัน เด็กอ้วนมาทำอะไรที่ลำพูน (ยอง เรียก หละปูน)
       ผมมาทำงานครับ ที่ทำงานห่างจากดอยอินทนนท์ 50 กิโล ตื่นเช้ามองเห็นทุกวัน หลายคนคงอิจฉา แต่ขอให้หยุดความคิดไว้แค่นั้น ผมมาอยู่อำเภอที่เพิ่งเกิดใหม่เมื่อมกราคม ปี 2551 สดๆร้อนๆ ผมเคยไปที่ทำการอำเภอมีเจ้าหน้าที่  ด้านงาน ทะเบียน 3 คน ทำทุกอย่าง ไม่มีบัตรคิวใม่ต้องรอนาน ที่ไซค์งาน ไม่มีโทรศัพท์ ใช้ระบบผ่านดาวเทียม ติดต่อง่ายยาก ตามสภาพดินฟ้าอากาศ ไม่มีโรงพยาบาล และที่สำคัญสำหรับเด็กอ้วนที่สุด คือ  7 11(เซเว่น) ใกล้ที่สุดอยู่จอมทองห่างไปประมาณ 20 กิโล ทุกวันเลยต้องฝากท้องกับร้านค้าในหมู่บ้าน เสียเงินมั้งกินฟรีมั้ง เพราะคนท้องถิ่นเขามีน้ำใจดี เด็กอ้วนเรียนรู้วิถีชีวิตอีกแบบหนึ่ง วันไหนมีงานในหมู่บ้าน วันนั้นไม่มีใครมาทำงาน วันไหนเก็บลำไย ที่ทำงานก็จะเงียบเช่นกัน วิถีที่เคยอยู่ในเมืองใหญ่มาตลอด ปรับเปลี่ยนโดยสิ้นเชิง ง่ายๆเช่น การหาของกิน ถ้าเมื่อก่อนออกข้างนอกแป็บเดียวที่นี่ต้องทำกินเอง ลองนึกถึงหนังเรื่อง มหาลัยเหมืองแร่ ซึ่งเป็นหนังที่ผมชอบมาก คล้ายกันแต่ต่างที่ผมอยู่ทางเหนือไม่ใช้ทางใต้ และความสะดวกสบายที่มีมากกว่าตามยุคสมัย
การมาอยู่ที่นี่โนคัดค้านจากหลายฝ่าย ทั้งญาติ พี่น้อง เพื่อนฝูง แต่ผมก็อยากมาเพราะอยากทำงานในสิ่งที่อยากทำ ด้วยเนื้องานสนุกมาก แต่ทางจิตใจเริ่มอ่อนแองานสังคมกับเพื่อนที่เคยคบหาตัดขาดอย่างสิ้นเชิง แต่ใจยังสนุกและอยากที่จะทำงานทำให้มีแรงสู้ต่อ คิดถึงทุกท่านไม่นานจะลงไปเยี่ยม คราวหน้าจะพาไปเที่ยว ปาย ที่ๆหลายท่านอยากไป

อาทิตย์ทรงกรดเหนือยอดดอยยิ่งดูยิ่งเหงา