ติดใจหนังสือชื่อ  " The Conscience of a Liberal "   โดย Paul  Krugman ท่านเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยพริ้นซ์ตั้นครับ        ที่ว่าติดใจถึงขนาดต้องนำมาเล่าให้ฟังเพราะท่านเขียนเกี่ยวกับปัญหาเศรษฐกิจและการเมืองของสหรัฐ    คล้ายหรือเหมือนกับปัญหาของประเทศไทยอย่างไม่น่าจะเป็นไปได้  จะต่างกันก็ที่ช่วงของเวลาเท่านั้น

               อาจารย์ Krugman เล่าให้ฟังถึงการซื้อเสียงในสหรัฐที่มีวิธีการที่แยบยล  ในปี ค.ศ. 1888      New York Timesได้นำจดหมายของเหรัญญิกพรรครีปับพริคกันที่เขียนถึงลูกทีมว่า    " ........put a trusted man with the necessary funds....make him responsible that      none get away and that all will vote our ticket"     แปลได้ว่า "....หาคนที่ไว้ใจได้พร้อมเงินให้พอ...ให้เขารับผิดชอบว่าไม่ให้เสียงขาดและให้ทุกคนเลือกเบอร์เรา"       มีหลักฐานชัดด้วยว่าในเขตที่มีการแข่งขันสูงเช่นที่นิวเจอร์ซี่     ผู้ใช้สิทธิเลือกตั้งมักจะรับเงินเพื่อแลกกับคะแนนที่ลงให้เท่านั้น

               เทียบกับการซื้อเสียงของประเทศไทยแล้ว  ของเราล้าหลังสหรัฐ 120  ปีครับ

               ที่น่าสนใจกว่าคือปัญหาช่องว่างระหว่างเศรษฐีกับคนชั้นกลางของสหรัฐ   อาจารย์  Krugmanได้พยายามชี้ให้เห็นว่า   ปัจจุบันช่องว่างห่างกันมากขึ้นจนใกล้เคียงกับสมัยปีค.ศ. 1920          คล้ายๆกับจะบอกว่าประเทศสหรัฐกำลังถอยหลังกลับไปเหมือนที่เคยเป็นในอดีตคือมีคนรวยที่รวยมากขึ้น  ขณะที่จำนวนของคนชั้นกลางลดน้อยลง เพราะคนชั้นกลางส่วนหนึ่งจนลง      

                อาจารย์ Krugman ได้เสนอแนวคิดการบริหารการคลังของประเทศโดยการจัดงบประมาณเพื่อให้มีการใช้จ่ายด้านรัฐสวัสดิการเพิ่มขึ้น    การปรับระบบการจัดเก็บภาษีใหม่เพื่อเพิ่มรายได้ โดยเฉพาะการจัดเก็บภาษีอัตราก้าวหน้าที่สูงขึ้น (เก็บภาษีคนรวยมากขึ้น)      ทั้งหมดมีเป้าหมายเพื่อให้สังคมได้มีการดำรงชีวิตที่ทัดเทียมกัน   หนังสือเล่มนี้พูดถึงแนวคิดการดำเนินนโยบายของสหรัฐให้เป็นรัฐสวัสดิการ เช่นเรียนฟรีอย่างมีคุณภาพและรัฐให้หลักประกันสุขภาพกับประชาชนทุกคน

                 รายละเอียด   เหตุและผลมีมาก  ยากที่จะนำเสนอให้ครบถ้วน  มีทั้งหมด  273 หน้า  ท่านที่สนใจคงต้องเสาะแสวงหาอ่านดูครับ

                 ผมเริ่มต้นไว้ว่าอยากจะให้เรามองไปข้างหน้า       ไม่ถึงกับจะบอกว่าให้ลืมความขมขื่นที่เกิดกับบ้านเมืองเราหลายปีที่ผ่านมา    แต่ผมเชื่อว่าเราไม่มีทางเลือกครับ  มัวแต่มองย้อนหลัง  นั่งเจ็บใจ  เจ็บแค้น  คงจะไม่เป็นประโยชน์

                  ไม่ว่าใครก็ตามที่จะมาเป็นรัฐบาลใหม่   ถ้าเป็นรัฐบาลที่ไม่โกงกิน  เป็นรัฐบาลที่รู้จักหน้าที่  เป็นรัฐบาลที่เคารพสิทธิของประชาชน   เป็นรัฐบาลที่รักษากฎหมายอย่างเคร่งครัด ถ้าทำได้จริง   ผมเชื่อว่าทุกคนคงจะสนับสนุน    จะเป็นใครมาจากซีกไหนไม่ใช่เรื่องสำคัญ  จริงไหมครับ

                 รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ขีดเส้นไว้ชัดเจนว่ารัฐฯต้องดูแลพลเมืองของประเทศอย่างเท่าเทียมกัน     แนวความคิดรัฐสวัสดิการนี้ไม่ต่างไปจากสิ่งที่อาจารย์ Krugman กำลังเรียกร้องจากนักการเมืองสหรัฐ   (ช่วงปีเลือกตั้งประธานาธิบดี) เพราะเชื่อว่าแนวนโยบายดังกล่าวจะช่วยลดช่องว่างระหว่าง "คนมี" กับ "คนไม่มี"  ให้ลดน้อยลง  สังคมจึงจะอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข

                  งานของรัฐบาลใหม่จึงเป็นงานหนักและยากยิ่ง    นโยบายประชานิยมขนานแท้และดั่งเดิมที่ได้ประกาศไว้  ว่าจะทำเพิ่ม  จะต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล  ท่านจะต้องเจอกับปัญหาที่รัฐหารายได้ไม่เพียงพอกับรายจ่าย   ไม่นับปัญหาเงินเฟ้อที่เกิดขึ้นพร้อมกับเศรษฐกิจชงักชงัน   หรือปัญหาราคาอาหารที่ปรับตัวสูงขึ้นทั่วโลก   และปัญหาด้านพลังงานที่ท้าทายกึ่นของผู้บริหารว่าจะกล้าตัดสินใจอย่างไร   ไม่นับปัญหาความไม่สงบสุขในเขตจังหวัดชายแดนภาคใต้  เป็นปัญหาความมั่นคงที่กระทบกับเศรษฐกิจของประเทศอย่างรุนแรง

                 รัฐบาลใหม่จะมัวแต่ดำเนินนโยบายประชานิยมที่สิ้นเปลืองและผลตอบแทนต่ำเหมือนที่เคยทำมาในอดีตไม่ได้แล้ว    รัฐบาลจะต้องดำเนินนโยบายเพื่อลดช่องว่างระหว่างคนมีและคนไม่มีให้น้อยลงโดยเร็ว   ก่อนที่ปัญหาจะบานปลาย

เป็นการมองไปที่อนาคตปี 2551  และปีต่อๆไป  เป็นอนาคตที่ท้าทายความสามารถของผู้นำ   ประชาชนได้ใช้สิทธิในการเลือกตั้งเพื่อให้ได้มีการสรรหาผู้นำตามขบวนการประชาธิปไตยแล้ว    จากนี้ไปเป็นหน้าที่ของรัฐบาลใหม่   ของท่านผู้นำ   ที่จะแสดงความสามารถนำพาประเทศไปสู่อนาคตที่ดีกว่าตามที่ได้หาเสียงไว้    อย่าให้เวลาของประชาชนที่อุตส่าห์อดหลับอดนอน  เฝ้าดูท่านถกเถียงนโยบายของพรรคหน้าจอทีวีก่อนวันเลือกตั้ง  ต้องสูญเปล่านะครับ