ผมเคยรู้จักคุณสมัครครับ   ผมใช้คำว่า “เคย “ เพราะในสมัยหนึ่ง ผมเคยทำงานร่วมกับท่าน   แต่ครั้งสุดท้ายที่ได้พบ  พยายามหาโอกาสคารวะท่าน    ตอนนั้นท่านเป็นผู้ว่ากทม.  แต่วันนั้นท่านไม่รับไหว้  มองแล้วก็ผ่านไป    เหมือนกับว่าไม่เคยรู้จักหรือจำไม่ได้   คำว่า “ เคยรู้จัก " คงไม่ผิดไปนัก

                ช่วงที่ได้มีโอกาสทำงานร่วมด้วย   เป็นงานในสภา  ท่านนั่งเป็นฝ่ายค้าน  ผมก็อยู่ซีกฝ่ายค้านเหมือนกัน   ตอนนั้นผมยังไม่ได้เข้าพรรคประชาธิปัตย์   จำได้ว่ามีการเตรียมการอภิปรายรัฐบาล  ซีกฝ่ายค้านได้มีการรวมพลประสานงานเพื่อร่วมกันอภิปราย   คุณสมัครเป็นโต้โผใหญ่  เป็นประธานการเตรียมการก็น่าจะพูดได้   ผมเป็นสมาชิกคนหนึ่งที่ได้เข้าร่วมประชุมด้วย

                 มีการนัดประชุมนอกสภา   หลังจากประชุมเสร็จ   ท่านได้ขอให้ผมไปส่งท่าน  เพราะวันนั้นท่านไม่ได้ขับรถมา ( ปกติชอบขับเอง )   ขณะนั่งรถ   ท่านได้คุยกับผมหลายเรื่อง  จำรายละเอียดไม่ได้ครับ   เพราะนานกว่า ๑๐ ปีแล้ว   แต่ที่จำได้แม่นคือ  สิ่งทีี่ท่านพูด  ท่านคิด  แตกต่างจากภาพที่ผมเคยมองนักการเมืองอย่างท่านไว้อย่างสิ้นเชิง  เป็นไปในทางที่ดี  และผมประทับใจมากในวันนั้น

                  มากถึงขนาดที่ว่า  เมื่อท่านรับอาสาเป็นผู้ว่ากทม.  ( ตอนนั้นผมเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์แล้ว )  ผมก็ยังให้การสนับสนุน   จากสโลแกนที่ว่า  “ ถ้าอยากใช้ผม  โปรดเลือกผม  ”  คล้ายๆอย่างนั้นละครับ

                  ความจริงผมตามงานของท่านมานาน   ติดตามบทความที่ลงในหนังสือพิมพ์สยามรัฐ    พลาดไม่ได้อยู่สองคอลัมน์คือ ของท่านอาจารย์มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมช  และ ของนายหมอดี ( นามแฝงของคุณสมัคร )  บทความของนายหมอดีมีจุดเด่น   การติดตามตรวจสอบเรื่่องของคอรัปชั่นจะมีการเข้าไปในรายละเอียดค่อนข้างลึก  เทียบชั้นได้ไม่ต่างกับ  CTX   ในสมัยนี้เลยทีเดียว

                  มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ประเด็นของบทความเป็นการตรวจสอบความชุ่ยของผู้รับเหมาก่อสร้าง   งานโครงการก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา  เข้าใจว่าจะเป็นสะพานพระปิ่นเกล้า  นายหมอดีจะเล่าถึงรายละเอียดที่ลึกมาก  เช่นพูดถึงการก่อสร้างฐานรากที่ผิดพลาด เสาเข็มไม่ได้มาตราฐาน   เรื่องนานมาแล้ว  จำไม่ได้หมดครับแต่ถูกใจผมมาก  อาจจะเป็นเพราะตอนนั้นผมมีอาชีพเป็นวิศวกร   จึงประทับใจเป็นพิเศษ   สงสัยอยู่เสมอว่าผู้เขียนได้ข้อมูลมาอย่างไร

                  ผมเริ่มผิดหวังท่านก็ตอนที่เป็นผู้ว่ากทม.ละครับ  ที่เจ็บปวดในความรู้สึกก็คือคำพูดของท่านตอนที่น้ำท่วมในกทม.   ท่านได้ตอบโต้สื่อว่า  "น้ำท่วมแล้วทำไมต้องมาดูด้วย   มาแล้วฝนจะหยุดตก   น้ำจะลดหรือ"    งงมากครับ   เคยเข้าใจอยู่เสมอว่านักการเมืองที่ดีต้องร่วมทุกข์และร่วมสุขกับชาวบ้าน   ต้องสัมผัสเหตุการณ์ด้วยตนเองเพื่อให้รู้ว่าชาวบ้านมีความทุกข์อย่างไร

                  ท่านคงใช้แนวการบริหารแบบนี้กับปัญหาชายแดนจังหวัดภาคใต้  คงใช้แนวความคิดที่ว่าไปพื้นที่ทำไม  ไปก็ไม่ทำให้ผู้ก่อการร้ายหยุดยิงไม่ใช่หรือ   เป็นนายกรัฐมนตรีมากว่าสองเดือน (รู้สึกเหมือน ๒ ปี ) ยังไม่โผล่ไปเยี่ยมพี่น้องที่ภาคใต้เลย

                  วันนี้ผมมีข้อเสนอ ผมขอเสนอผ่านเพื่อนๆ blogger ก็แล้วกัน ผมอยากให้ท่านกลับมาเหมือนคนที่ผมเคยรู้จัก  เป็นนักการเมืองที่สังคมชื่นชม   เลิกเป็นนอมินี   เลิกปกป้องคนที่สร้างปัญหาให้กับสังคมไทย   ผมว่าไม่สายเกินไป 

                  ข้อเสนอเบื้องต้นทำได้ง่ายมาก    เลิกตอบโต้สื่อ อย่านำปัญหาของท่าน  มาให้ประชาชนรับรู้    มันเป็นความทุกข์ครับ   เห็นหน้าท่านบนจอทีวี  ทำให้ไม่สบายใจ  เพราะมีแต่ภาพของความขัดแย้ง  ทะเลาะกับทุกคนรอบด้าน   เดี๋ยวนี้พอเห็นหน้าท่านบนจอผมเริ่มเปลี่ยนช่อง หรือปิดทีวีบ้างแล้ว

                  ปัญหาบ้านเมืองมีมากจริงๆ   ชาวบ้านเหนื่อยขาดใจกับการทำมาหากินที่ฝืดเคือง ข้าวของแพง    กลับจากทำมาหากิน   เปิดทีวี   อยากที่จะรับฟังข่าวบ้านเมืองว่ากำลังจะเดินไปทางไหนเพื่อไปสู่อนาคตที่ดีกว่า    กับต้องมานั่งฟังนายกรัฐมนตรีของเขาทะเลาะกับผู้คนที่ต่างความคิด  ต่างความเห็น  มันเศร้านะครับ 

                  ผมว่าเป็นข้อเสนอที่ปฎิบัติไม่ยาก ( ยกเว้นรายการนอมินี  ถ้าต้องตอบแทนบุญคุณกัน)

                  ลองดูดีไหมครับ