พิมพ์หน้านี้
|
ฉันเป็นคนช่างคิด ช่างเขียน ชอบมากกับการที่ได้เปิดโน๊ตบุ๊ค นั่งหน้าจอ คุยกับตัวเอง .... ใครต่อใครหลายคนหาว่าฉันบ้า เพ้อเจ้อ ไร้สาระ และมองว่าฉันเป็นคนคิดมากเกินไป จุกจิก หยุมหยิม อะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เก็บมาใส่ใจ เก็บทุกเม็ดทุกหน่วย ... จนหลายต่อหลายคนเคยบอกฉันว่า ใครจะไปทนอยู่กับคนที่ใส่ใจในรายละเอียดและ จุกจิกมากอย่างฉันได้ ฉันไม่เถียงในสิ่งที่คนอื่นได้พูดไป ฉันยอมรับในความเป็นตัวเองแบบนั้น ก็ฉันรู้จักตัวเองดีนี่นา ก่อนหน้านี้ก่อนที่จะฉันจะกลายมาเป็นสาวอายุ 30 .. ฉันก็เคยอายุน้อยมาก่อนนะคะ . ฉันเคยไม่รู้ ไม่เข้าใจ คิดไม่ออก งุนงงกับชีวิตมากมาย แต่ประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมา สอนฉัน ให้ฉันได้เรียนรู้ เข้าใจ เติบโตขึ้นอย่างมั่นคง และเป็นฉันในแบบนี้ ...ฉันเคยมีคนรัก คนรักคนแรกในชีวิต ... คบกันยาวนานถึง 6 ปี ตั้งแต่ฉันใกล้ ๆ จะจบปริญญาตรี .. รักครั้งแรกที่ฉันคิดมาตลอดว่า มันต้องเป็นรักครั้งสุดท้ายของฉันด้วยเช่นกัน .... แต่สุดท้ายก็จบลงอย่างไม่สวยงามเหมือนในนิยาย แต่ฉันก็ได้เรียนรู้ และเข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้น ความรักครั้งแรกของฉัน ทำให้ฉันแทบเสียสติ หมดความมั่นใจ หมดกำลังใจ เพราะฉันไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้เกิดขึ้น ฟังแล้วดูเหมือนเค้าเป็นคนลาจากไป แต่เปล่าเลยค่ะ ... ฉันเป็นคนเลือกเดินจากมาซึ่งฉันคิดว่าผู้หญิงหลายคนคงเป็นแบบฉัน .... อะไรทุกอย่างยอมได้หมดเพื่อคนรัก แต่เรื่องเดียวที่ยอมไม่ได้เลย คือ เรื่องผู้หญิงอีกคน ... แม้เค้าจะไม่ได้จริงจัง และคิดว่าแค่อารมณ์ชั่ววูบ สนุก ๆ เล่นๆ .. แต่สำหรับฉัน มันคือ การไม่ซื่อสัตย์และการโกหกค่ะ ... รับไม่ได้จริง ๆ .. แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่สาเหตุหลักที่ฉันเดินจากมานะค่ะ ... จริง ๆ แล้ว มันก็เป็นแค่เรื่องของ จุดชนวน ที่ทำให้ฉันกลับมาคิดทบทวนเรื่องราว 6 ปีที่ผ่านมาเท่านั้นค่ะ ... ว่าฉันควร เดินต่อ หรือ จบลง ฉันเคยได้ยินคำกล่าวที่บอกว่า ประสบการณ์ความรักที่จบลงไปในแต่ละครั้ง ก็จะทำให้เราเติบโตขึ้นอีกก้าวหนึ่ง ซึ่งความรักครั้งแรกของฉัน ก็สอนให้ฉันได้รู้ว่า ความผิดที่เค้าทำ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตหรอกค่ะ และฉันก็ให้อภัยเค้าได้ ... เพราะเหตุแห่งการกระทำของเค้า ก็อาจเกิดจากตัวฉันด้วยเช่นกัน .. ฉันจึงไม่ได้โทษและโยนความผิดให้เค้าแต่เพียงฝ่ายเดียว แต่จริง ๆ แล้ว มันเป็นเพราะ การสร้างสมสิ่งดี ๆ ระหว่างกัน ที่เค้าไม่ค่อยมีกับฉัน คล้าย ๆ กับว่า ตลอดเวลายาวนานของการคบกัน .... เค้าไม่ค่อยทำอะไรให้ฉันรู้สึกประทับใจ ไม่ค่อยตามใจ ไม่ค่อยใส่ใจ ไม่ค่อยดูแลเอาใจใส่ หรืออาจจะมีแต่ไม่พอที่จะทำให้ผูกใจฉันเอาไว้ได้ และแน่นอนค่ะ ทั้งฉันและเค้า ... เจ็บทั้งคู่ ... นับแต่ความรักครั้งนั้นจบลง.... ฉันก็ไม่เข็ดค่ะ มีคนเข้ามาในชีวิตตลอดจนแทบไม่มีเวลาที่ฉัน โสดสนิท ซึ่งฉันก็เปิดใจคุยนะค่ะ ... ทุกคนและทุกครั้งก็ทำให้ฉันก็ได้ประสบการณ์และมุมมองใหม่ ๆ เสมอ แต่ฉันก็ยังไม่ได้คบใครจริงจัง ไม่รู้ว่าในตอนนั้น เข็ด หวาดกลัวหรืออะไรนะค่ะ แต่ฉันก็โสดนานค่ะ (แม้จะไม่ค่อยสนิทก็ตามค่ะ) ............มีต่อนะคะ.............. |
| << | มีนาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||