หลังจากศาลปกครองมีการไต่สวนฉุกเฉิน มีคำสั่งคุ้มระงับมติครม.วันที่ 17 มิถุนายน 2551ทำให้นักฏหมาย เช่น วรเจต ภาคีรัตน์และพรรคพวกออกมาแสดงความเห็น "ศาลบปกครองซึ่งเป็นหนึ่งในอำนาจอธิปไตยคือ อำนาจตุลาการมาใช้กับรัฐบาลแบบนี้ ต่อไปรัฐบาลจะบริหารประเทศได้อย่างไร"

   ---อำนาจอธิปไตยทั้งสามของการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข คือ ฝ่ายบริหาร ฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายตุลาการ ทั้งสามอำนาจทำหน้าที่ถ่วงดุลกัน เป็นอุดมคติที่ยังยึดถือจนถึงปัจจุบัน แต่ในข้อเท็จจริงปรากฎว่า ฝ่ายบริหารและฝ่ายนิติบัญญัติมักไม่ถ่วงดุลกันและเป็นฝ่ายเดียวกัน...ทำให้เหลือเพียงหนึ่งอำนาจที่เป็นคาดหวังและเป็นตัวแทนของพระมหากษัตริย์คือ อำนาจตุลาการ
...การกระทำของรัฐบาลสมัครที่ได้ออกมติครม.วันที่ 17 มิถุนายน 2551 และการไปเซ็นการสนับสนุนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลกแต่เพียงฝ่ายเดียวของกัมพูชาโดยนาย นพดล ปัทมะ นั้นมีข้อถกเถียงมากมายว่าอาจขัดรัฐธรรมนูญ มาตรา 190 ทำให้สว.ต้องยื่นเรื่องให้ศาลรัฐธรรมนูญตีความ..และการออกมติครม.แม้ว่าไม่มีอะไรมารองรับในทางกฏหมาย แต่เป็นการแสดงว่าฝ่ายบริหารได้เห็นชอบไปแล้วอย่างเป็นทางการ..

 
  ทำให้ฝ่ายกัมพูชาออาจอ้างมติครม.ต่อ คณะกรรมการมรดกโลกได้
    ซึ่งนับว่าเป็นการใช้อำนาจโดยประมาทของฝ่ายบริหาร...คำถามคืออะไรจะสามารถยับยั้งมติคณะรัฐมนตรีได้..

     การไปเซ็นสนับสนุนการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของฝ่ายไทย อาจผิดรัฐธรรมนูญและรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศต้องรับผิดชอบต่อการกระทำผิด และผิดทางการเมือง ต้องรอการตีความของศาลรัฐธรรมนูญซึ่งช้าไปทันต่อเหตุการณ์
     หากศาลปกครองไม่สามารถเข้าไประงับหรือถ่วงดุลการบริหารของรัฐบาลได้ ก็อาจเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก เพราะมติคณะรัฐมนตรีจะกลายเป็นเพียงกลไกที่เดียวไม่สามารถระงับโดยหน่าวยงานอื่นๆ และกฏหมายเว้นแต่การระงับโดยคตณะรัฐมนตรี
    ทำให้คณะรัฐมนตรีอาจใช้อำนาจมากเกิน ประชาชนจะได้รับความเดีอดร้อนดังนั้นแล้วตุลาการควรสามารถดุลรัฐบาลได้