วันเสาร์ ที่ 28 กรกฎาคม 2550
เมื่อคุณกลายเป็นโต๊ะ และ เก้าอี้ คุณจะเลือก...?
Posted by
ก้อน-ดิน
,
ผู้อ่าน : 181
, 15:30:07 น.
พิมพ์หน้านี้
ถ้าโต๊ะกับเก้าอี้ มาเปรียบกับคน คุณจะเลือกเป็นอะไรและแบบไหน...
> โต๊ะกับเก้าอี้นั้นเป็นของคู่กันที่ไม่จำเป็นต้องใช้คู่กันในทุกครั้ง
> บางทีเราอาจแค่ต้องการนั่งบนเก้าอี้
> และบางทีเราก็อาจแค่ต้องการโต๊ะไว้วางของเพียงอย่างเดียว
> แต่...ถ้ามันอยู่ด้วยกันก็จะดูสมบูรณ์แบบได้มากกว่า
> และประโยชน์ใช้สอยมันก็จะมากกว่าด้วย
> เหมือนกับผู้หญิงกับผู้ชายที่เป็นของคู่กัน
> ..อย่างไรอย่างนั้น
> มีเพื่อนคนหนึ่งถามฉันต่อว่า
> แล้วตกลงผู้หญิงหรือผู้ชาย ใครกันที่เป็นโต๊ะ ใครกันที่เป็นเก้าอี้"
> ฉันตอบไปว่า
> "โต๊ะน่าจะเป็นผู้ชาย และเก้าอี้น่าจะเป็นผู้หญิง
> เพราะโต๊ะสามารถมีเก้าอี้ได้มากกว่าหนึ่ง
>> แต่ถ้าเมื่อไรก็ตามที่เก้าอี้ริจะมีโต๊ะมากกว่าหนึ่งจะดูไม่งาม
>
> และสังคมจะรุมประนามทันที" (ฮา)
> แล้วเพื่อนคนเดิมมันก็ถามต่ออีกว่า
> "ก็แล้วจะมีโต๊ะสักกี่ตัวในโลกนี้ ที่มันอยากจะมีเก้าอี้แค่เพียงตัวเดียว"
> ฉันก็เลยตอบมันไปว่า
> "ก็โต๊ะเขียนหนังสือไงแก.. .
> แกเคยเห็นใครวางเก้าอี้ไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือมากกว่าหนึ่งตัวกันบ้าง
> ไม่เหมือนโต๊ะกินข้าวกับโต๊ะรับแขก
> พวกนี้เจ้าชู้ มีเก้าอี้ตั้งเยอะ บางบ้านก็ 4 ตัว
> บางบ้านก็ 6 ตัวหรืออาจมากกว่า"
> "อ๊ะ ..แต่โต๊ะเครื่องแป้งเค้าก็รักเดียวใจเดียวเหมือนกันนะ
> มีเก้าอี้ตัวเดียวเหมือนกัน" มันเสริมให้
> "เออ..จริงว่ะ"
> "อาจเป็นเรื่องของขนาดก็ได้มั้งแก. .
> ก็โต๊ะกินข้าวน่ะมันมีขนาดใหญ่
> มันก็เลยต้องการเก้าอี้มากๆ เพื่อมาเสริมบารมี
> เหมือนคนรวยๆชอบมีอีหนูเยอะๆไว้ประดับบารมี
> ส่วนโต๊ะเขียนหนังสือ โต๊ะเครื่องแป้งน่ะ
> ขนาดมันไม่ใหญ่ เหมือนคนฐานะปานกลางไปจนถึงยากจน
> จะมีเมียมากกว่าหนึ่งก็เลี้ยงไม่ไหว"
> มันอธิบายเสียยืดยาว
> แล้วฉันก็ฮาอีก ในความช่างคิดของ ทั้งมันและฉัน
> มานั่งนึกแล้วก็อดขำไม่ได้
> ในความเหมือนโดยบังเอิญระหว่างโต๊ะกับเก้าอี้
> และความสัมพันธ์ระหว่างหญิงกับชาย
> มาพูดถึงเก้าอี้กันบ้าง
> เพื่อนมันถามฉันต่อว่า
> "แล้วแกว่าเก้าอี้แบบไหนในโลกวะ ที่มันจะชอบมีโต๊ะมากกว่าหนึ่ง"
> มันเล่นเอาฉันคิดนานอยู่เหมือนกัน
> "ก็เก้าอี้ล้อเลื่อนไงวะ
> พวกนี้ชอบเลื่อนไปโต๊ะโน้น ย้ายมาโต๊ะนี้ เปลี่ยนโต๊ะอยู่เรื่อย"
> คราวนี้เปลี่ยนมาเป็นมันบ้างที่ขำ
> "เค้าเรียกมีรักสำรองเผื่อเลือกใช่ไหมแบบนี้" มันว่า
> คงยุ่งน่าดูถ้าเก้าอี้ล้อเลื่อนมาเจอกับโต๊ะกินข้าว
> เราก็เลยไม่เคยเห็นใครเอา เก้าอี้ล้อเลื่อนมาตั้งกับโต๊ะกินข้าวเลยสักที
> มันก็คงเหมือนการที่แม่เหล็กขั้วเดียวกันมันจะผลักกันนั่นแหละ
> เราเลยไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่นัก ที่ผู้หญิงไวไฟจะมาจับคู่กับผู้ชายเจ้าชู้
> โดยมากถ้าอีกฝ่ายเจ้าชู้ อีกฝ่ายจะสงบสยบอยู่เสียมากกว่า
> มันถึงจะอยู่ด้วยกันได้ ไปด้วยกันรอด
> ในความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน
> ฉันว่าเราไม่จำเป็นต้องเป็นโต๊ะกับเก้าอี้ที่สวยหรูงดงามมากมายอะไรนัก
> แค่พอดูได้ ใช้งานได้ มันก็ไม่น่าเกลียดอะไรแล้วล่ะ
> เอาแค่แบบโต๊ะเขียนหนังสือ มีโต๊ะหนึ่งเก้าอี้หนึ่ง
> นั่งแล้วรู้สึกสบาย ถ้าเหนื่อยนักก็ฟุบหน้าหลับตาพักได้
> หรือถ้าจะสวยงามก็ขอให้มันดูสวยงามแค่อย่างโต๊ะเครื่องแป้ง
> ที่ดูดีสวยงาม เพราะหมั่นดูแลกันและกัน
> เป็นกระจกคอยสะท้อนซึ่งกันและกัน
> อยู่ร่วมกันโต๊ะหนึ่งเก้าอี้หนึ่งอย่างเข้าใจ
> อย่าให้ต้องเป็นเหมือนโต๊ะกินข้าว ที่ยิ่งใหญ่ร่ำรวย
> แต่ก็ไม่สามารถดูแลเก้าอี้ที่มีได้อย่างทั่วถึง
> กว่าจะแบ่งความห่วงใยมาใส่ใจแต่ละที
> ก็คงต้องรอจนเหงาเฉาตายกันไปเสียก่อน
> หรือไม่จำเป็นต้องสวยงามหรือหรูหรา
> ถึงขนาดโต๊ะรับแขก ที่มีเอาไว้แค่เพียงอวดชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมา
> ใครเห็นใครพบก็สบายใจ แต่เก้าอี้(โชฟา)นี่สิช้ำ
> ต้องโดนโถมโดนทับไม่รู้จักเท่าไหร่ เพราะใครๆก็พากันแวะ
> ถ้าจะมีความรักฉันอยากรักแบบโต๊ะเขียนหนังสือ
> หรือโต๊ะเครื่องแป้งก็พอ ไม่ยิ่งใหญ่ ไม่หรูหรา
> แต่อบอุ่นพอให้บ้านน่าอยู่อาศัย
> ฉันว่าถ้าแท้จริงแล้วคนเราวัดคุณค่ากันจากภายในจิตใจ
> โต๊ะกับเก้าอี้ก็คงไม่ต่าง
> ตรงที่เราวัดคุณค่ามันจากประโยชน์ใช้สอยมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอก
> บางทีเก้าอี้อาจขาหักขาโยกไปบ้างนะ
> ถ้าตั้งเองไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อาศัยพิงโต๊ะเอาก็ได้
> ก็ไหนๆเราก็คู่กันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
> หรือบางที ..โต๊ะอาจสึกมีรอยบิ่นรอยขีดข่วนไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอกนะ
> เพราะเก้าอี้เค้าจะคอยบดบังให้เอง
> ความจริงแล้ว
> คนเรารักกันมันไม่ต้องการองค์ประกอบอะไรที่มากมายเลย
> แค่หมั่นเติมเต็มซึ่งกันและกันก็พอแล้ว
> เพราะโต๊ะกับเก้าอี้ที่ไม่เข้าชุดกัน เมื่อจับมาวางคู่กัน
> ประโยชน์ใช้สอยมันก็ไม่ได้ลดน้อยลงไป
> แค่ความสวยงามมัน(อาจจะ)ลดน้อยลงไปเท่านั้นเอง
> แล้วบ้านของคุณเองล่ะอยากให้มีโต๊ะกับเก้าอี้แบบไหน
> เคยคิดเอาไว้บ้างหรือเปล่า.. ......
> อับราฮัม ลินคอร์น เคยกล่าวไว้ว่า
> "คนเราจะมีความสุขได้เสมอทุกเมื่อถ้าตั้งใจจะให้ตนเองมีความสุข"
> ในความเป็นจริงเราไม่สามารถเลือกได้ดังใจเราทุกอย่าง
> ถ้าคุณเป็นเก้าอี้
> คุณไม่มีทางรู้ได้ในทั้งหมดทุกส่วนว่า
> โต๊ะของคุณเขาจะเป็นอย่างไร
> คุณอาจไม่จำเป็นที่จะต้องชอบในทั้งหมดของโต๊ะของคุณ
> และถ้าคุณเองเป็นโต๊ะ
> คุณก็คงไม่มีทางที่จะพอใจในทุกส่วนที่เก้าอี้ของคุณมี
> เพราะความสมบูรณ์แบบที่แท้จริง
> ไม่มีอยู่บนโลกใบนี้..
> ฉันเชื่ออย่างนั้น หากแต่
> ศิลปะสุดยอดของการอยู่ร่วมกันคือ การให้อภัย
> อะไรที่เค้าขาดไปบ้างเราก็หมั่นเติม
> อะไรที่เค้าเกินไปบ้างเราก็เอามาเติมให้เราเอง
> ถ้าเป็นแบบนี้เราจะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างงดงามมากกว่าไหม....
เพลง : เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ...
ศิลปิน : The Star 2
|
