พิมพ์หน้านี้
|
อุดมการณ์หมาขี้เรื้อน คนเรียกข้าหมาขี้เรื้อน ไร้เรือนซุกหัวอาศัย ร่อนเร่พเนจรไป จุดหมายที่ไหนไม่มี หิวโซซุกตัวนอนซอก ค่ำคืนหนาวยอกถี่ถี่ ขดตัวนอนกลมลมตี ขนชี้ชันสู้ลู่เอียง ตื่นเช้าเซซุกลุกนั่ง สองหูคอยฟังสรรพเสียง บ้านไหนมีงานกินเลี้ยง ขอเพียงอิ่มท้องต้องไป กระดูกหมูกระดูกไก่ใต้ถุน เศษเนื้อพออุ่นท้องไส้ ไม่คิดถึงโทษประโยชน์ใด ขออิ่มเอาไว้เป็นพอ ขอเพียงให้มีงานเลี้ยง ส่งเสียงเห่าหอนเงยขอ อุดมการณ์ขี้เรื้อนเปื้อนคอ ด้านขอเขากินทุกงาน ไม่เคยคิดถึงบุญคุณ คนขุนคนยื่นอาหาร อิ่มท้องคลายหิวเบิกบาน สิ้นเนื้อกระดูกชานจากไป คืออุดมการณ์หมาขี้เรื้อน แปดเปื้อนสังคมปื้นใหญ่ เปื้อนผืนประชาธิปไตย เปื้อนไทยให้เปรอะเลอะเลือน. คิดถึงทุกคนครับ.... |
| << | มีนาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||