พิมพ์หน้านี้
|
ความมืด ! สิ้นหวันจันทร์ดาวดับ ห้องหาวหับลับแสงฉาย มืดหมองบ่พร่องคลาย ไม่เห็นหนมืดมนใจ เดินเหิรก็เขินขัด เปะปะปัดล้มลุกไป ไขว่คว้าไปทางใด บ่พบทางสว่างมาน ถามทางไม่รู้ทาง ทุกคนต่างหลงลนลาน คว้าคว่ำอยู่คลุกคลาน ในความมืดอันยืดยาว จุดเทียนขึ้นต่อเทียน ก็จักเปลี่ยนเป็นแสงพราว ขับมืดอันเหน็บหนาว ให้จางหายสลายลา ความมืดเผด็จการ มันคืบคลานมาปิดตา เปิดออกด้วยปัญญา ให้สว่างกระจ่างไทย !. กร ศิริวัฒโณ |