ลองชุดหน้ากระจก...เธอตกใจ                     วารวัยใครเอ๋ย ก่อนเคยเปรี้ยว

ครุ่นเครียดแอบเปรย-หุ่นเคยเพรียว               วูบประเดี๋ยวหนึ่งแท้แปรเปลี่ยนไป

เคยครอบ เคยครอง ท่องท้องถนน                ลุพ้นล่วงข้าม...งามเศร้าไหน

โลกใดหนอฝันคว้าไกลกว่าไกล                    บังเอิญแห่งสายใยใดบันดาล

เป็นคุณเม่ลูกหนึ่ง และถึงว่า...                      ฝันในตาชุ่มหยาดสะอาดสะอ้าน

หน้ากระดาษปลุกเสกดอกเมฆบาน                หยิบหนังสือสมัครงานพลิกอ่านซ้ำ

ลองชุด,มองลูกค่อยคืบเคลื่อน                     กำกระดาษฉีกเกลื่อน ขยี้ขยำ

งอแงร้อง อมนิ้วคงหิวน้ำ                             แห่งด้านการจดจำที่ธรรมดา

ครุ่นเครียดแอบเปรย-โธ่เอ๋ยลูก                    ดูหุ่นแม่เหมือนถูกหมูอ้วนบ้า

สิ่งซ่อนเรือนร่างอย่างช้าช้า                         กระทั่งคับเสื้อผ้าชุดเก่านี้

แต่ทั้งหมดรอยยิ้ม อิ่มอารมณ์                      พู่กันปักมวยผมก้มวางหวี

เยี่ยงแม่หมูเทอะทะ อิสตรี                          ผิวใบหน้าอาบสีเป็นชีวิต

อันมิอาจยื้อยุดสมุดภาพ                             ที่เนียนราบเรือนกายไม่ปรายปลิด

แต่ในลึกความงาม ยังงามพิศ                      งามเหมือนไม่มีสิทธิ์จะโรยร้าง

เธอเกิดมาครั้งหนึ่งและถึงว่า...                     เจตนาอารมณ์บ่มเพาะสร้าง

ชีวิตโยงโครงเค้าอันเก่าจาง                        โลกของนางสาวใดใจดวงนั้น

จึงช่วงวัยรู้สึกระทึกโลก                              ผจญภัยต่อโชคชะตาฝัน

ธรรมดาหยิบจัดมหัศจรรย์                           ธรรมชาติประทานปันสันติรมย์

เมื่อลองชุดเก่าเก่า นางเข้าใจ                      ต่อช่วงวัยครั้งหนึ่งซึ่งเสพสม

หันมองลูกอมนิ้วร้องหิวนม                          จึงอารมณ์ข้นหวานผ่านเปียกชื้น...

                                                                           โกสินทร์  ขาวงาม