ลูกสาวกับแม่สนิทกัน  อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะแม่กับลูกอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ลูกอยู่ในท้องแม่  เมื่ออกมาจากท้องแม่ลูกก็ดูดนมแม่ นอนข้างแม่ เกือบทุกอย่างอยู่ที่แม่ พูดคำแรกก็ยังพูดคำว่าแม่ พ่อกับแม่กลับมาจากทำงานด้วยกันลูกก็หาแม่ก่อนพ่อ...

พ่อบอกว่าแม่สวยน้อยกว่าคนอื่น ลูกสาวก็เถียง ยืนยันว่าแม่สวยที่สุด ใครจะสวยเท่าแม่เป็นไม่มี

ในแต่ละปี วันของแม่จึงมีมากกว่าวันของพ่อ นี้เป็นเรื่องธรรมดา เป็นเรื่องวิเศษที่แม่กับลูกทำอะไรๆด้วยกัน พูดกันรู้เรื่องมากกว่าพูดกับพ่อ

วันของแม่มีทุกวันสำหรับลูก ทั้งเช้าเย็น ทั้งกลางวันกลางคืน

เมื่อถึงวันแม่ ลูกก็เขียนบัตรอวยพรให้แม่ ลงมือวาดเอง ตั้งแต่อนุบาลจนถึงปัจจุบัน ความสวยงามและรายละเอียดของภาพเพิ่มขึ้นตามอายุ ถ้อยคำก็มีมากขึ้น

แม่อ่านแล้วเก็บไว้อย่างดีในอัลบั้มรูป พ่อยืมมาสแกนลงบล็อกแม่ย้ำนักหนาว่าอย่าทำหาย

พ่อต้องรีบสแกนแล้วคืนแม่

ยังดีที่มีพ่ออยู่ในรูปบางรูปด้วย เป็นพ่อที่ยิ้ม แม่ก็ยิ้ม ลูกก็ยิ้มตาโต

แต่ถึงยังไงลูกเขาก็สนิทกับแม่มากกว่าพ่อ บัตรอวยพรที่เขียนให้แม่ลูกเขียนว่า...

พ่อปลื้มใจที่ลูกรักแม่ที่สุดในโลก เพราะพ่อรู้ว่าแม่ก็รักลูกที่สุดในโลกเช่นกัน

ไม่ใช่แค่แม่ของลูกเท่านั้นที่รักลูกที่สุดในโลก แม่ของลูกคนอื่นๆก็รักลูกของตนที่สุดในโลก แม่ของพ่อก็รักลูกที่สุดในโลก

พ่อก็เชื่ออีกว่าลูกคนอื่นๆในโลกนี้ก็รักแม่ของตนที่สุดในโลก

เห็นบัตรอวยพรที่ลูกเขียนให้แม่แล้ว พ่อนึกขึ้นได้ว่า พ่อไม่เคยเขียนให้แม่ของพ่อสักครั้งเลย

ขอมอบข้อเขียนนี้แด่แม่ทุกๆคนในโลกนี้