เมื่อความขัดแย้งพัฒนาไปสู่ขั้นตอนที่ไม่สามารถตกลงกันด้วยสันติวิธีแล้ว  สงครามก็ต้องเกิด ไม่ว่าจะเป็นสงครามกับชาติอื่น หรือสงครามระหว่างคนในชาติก็ตาม  เมื่อเราเลือกสงครามก็ต้องยอมรับผลโดยดุษณี

แม้จะมีคนไม่เห็นด้วยกับการเลือกสงครามรวมทั้งผมคนหนึ่ง  แต่ในฐานะที่เป็นชนในชาติ กรณีที่ทำสงครามกับชาติอื่น ก็ต้องเลือกที่จะเข้าสู่สงครามเพื่อชาติของตน ในกรณีที่เป็นสงครามของชนในชาติรบกันเอง ก็ต้องเลือกข้าง (ใช่หรือไม่)  เพราะชนส่วนใหญ่เลือกข้างเพื่อทำสงครามกันแล้ว

การทำสงครามไม่ยากลำบาก เพราะโดยสัญชาติญาณของมนุษย์ก็มีความดิบเถื่อนไม่ต่างจากสัตว์ชั้นต่ำอื่นๆ ฉะนั้น การฆ่ากันในสงครามด้วยข้ออ้างอันชอบธรรมของตนก็ทำได้ไม่ยาก เพราะเกิดขึ้นอยู่เสมอๆ  สิ่งที่ยากยิ่งก็คือการมีชีวิตอยู่หลังสงคราม  ผมจึงขอถามเพื่อนร่วมชาติว่าเมื่อสงครามที่เราเลือกจบลงแล้ว หากเรามีชีวิตรอด เราจะทำอะไร

ผมถามทุกคนทุกฝ่าย  เมื่อเรารอดตายจากการต่อสู้กันเอง หรือต่อสู้กับชนชาติอื่น  หลังสงครามสงบ เราจะทำอะไร?

ส่วนตัวผม  ได้ตั้งใจไว้แล้วว่า  ถ้าผมรอดตายจากสงคราม หลังจากฝังศพเพื่อนพ้องน้องพี่และคนอื่นๆที่ตายไปแล้ว โดยไม่เลือกว่าศพนั้นจะเป็นฝ่ายเดียวกันหรือคนละฝ่าย  ผมก็จะต้องทำงานหนัก เพื่อซ่อมแซมซากปรักหักพังที่ผมมีส่วนในการทำลายลงไปนั้น ให้กลับมาเป็นบ้านเรือนพอได้อยู่อาศัยอีกครั้งหนึ่ง  ค่อยๆฟื้นฟูชาติบ้านเมืองที่ย่อยยับให้กลับสู่สภาพปกติ  แม้จะไม่เหมือนเดิมในเวลาอันใกล้ แต่ก็เป็นชาติบ้านเมืองที่ผมภาคภูมิใจได้ว่า ผมก็เป็นคนมีชาติ เช่นกัน

นี่เป็นสิ่งที่ผมตั้งใจไว้ เตรียมการไว้ สำหรับอนาคตหลังสงคราม!

ผมเฝ้าภาวนาอยู่ทุกวันว่า ขออย่าให้ผมได้ทำเช่นนั้นเลย  อย่าได้มีสงครามเลย 

แต่ในเมื่อคนส่วนมากต้องการที่จะทำสงคราม  เลือกสงครามแล้ว ผมคนส่วนน้อยก็ไม่มีทางอื่นนอกจากจะต้องเข้าร่วมสงคราม  หรือไม่ก็หนีสงครามไปอยู่แผ่นดินอื่น  ที่ผู้คนอยู่อย่างสงบ ไม่ทำสงครามกันเอง  แต่ผมคงไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

ผมขอถามเพื่อนร่วมชาติที่รัก  ขณะนี้เรากำลังจะทำสงครามฆ่ากันแล้ว  เมื่อการฆ่ากันจบลง  ถ้ารอดชีวิต คุณจะทำอะไรบ้างเพื่อชาติบ้านเมืองที่คุณรัก  ช่วยคิดไว้ล่วงหน้าด้วยนะครับ

คิดแล้วค่อยออกไปฆ่ากัน!