พิมพ์หน้านี้
|
ฟังเสียงร่ำไห้ หัวใจกวีหล่น น้ำตาท่วมถนน ล้นทะลัก...ตักใคร แล้งความงามแห่งอักษรา โลกล้วนมารยาไถ บทกวีมิอาจรับใช้ใคร เขียนทำไมบทกวี วางเป็นกับดักพรรคพวก รวมหัวกระซวกถี่ถี่ ทะลวงล้วงไส้ไม่ไยดี ออกไปเสียกวี...ที่นี่ไม่ต้อนรับ ฟังเสียงกวีไห้ หัวใจหม่นไหม้แตกดับ กวี...(ต้อง)ก้มหัวคำนับ เขาจึงต้อนรับขับสู้ เช่นนี้ ฤากวี โลกมายาแห่งนี้สุดรู้ ขอกลับไปอุดอู้ เป็น กวีรู - กู้ศักดิ์กวี |
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |