ก็พี่ตึ๋งอีกนั่นหล่ะ

ที่ชวนฉันไปปิคนิคชายทะเล

เล่นน้ำเลตอนเที่ยง

ฉันเป็นคนเตรียมเสบียง เสื่อและหมอน

ส่วนพี่ตึ๋งเตรียมหมากฮอส ห่วงยาง และว่าวควาย

สายลมฤดูร้อน

ตอนแดดเปรี้ยง...กลุ่มเด็กทะโมนอย่างฉัน

มีหรือจะกลัวเกรง ดำเป็นดำ

"เตรียมอะไรมากินมั่ง " เสียงพี่ตึ๋งถาม

"ทอดมันปลา ข้าวเกรียบ ลูกชิ้นทอดแล้วก็...ข้าวหมูแดง"

"เฮ้ยยยยยยยย แบบนี้ไอ้ตึ๋งมันก็กินไม่ได้สิ" เสียงเพื่อนอีกคนเอ่ย

"ไม่เป็นไร พี่กินอย่างอื่นได้ " พี่ตึ๋งว่า

พี่ตึ๋งเป็นมุสลิม ซึ่งฉันก็แทบจะลืมไป เพราะเราเล่นหัวกันมานาน

จึงไม่เห็นว่าอะไร

จะมาขีดคั่นการอยู่ร่วมกัน  เราไม่รู้สึกถึงความแตกต่าง

กรอบใดใด ไม่อาจกักขัง ความเป็นเพื่อนของเรา

กิจกรรมช่วงฤดูร้อน

สำหรับเด็กที่มีบ้านอยู่ชายทะเล

จึงมากมายไร้ขีดจำกัด

ธรรมชาติกว้างใหญ่ไพศาล

ท้องทะเล ผืนทราย ชายหาด ทิวสน ลมเย็น

คือองค์ประกอบของสนามเด็กเล่น

เป็นที่ บ่มเพาะจิตใจและจินตนาการ

"ว่ายน้ำกัน "  พี่ตึ๋งชวนฉันและเพื่อนคนอื่นๆ

"อิ่มแล้วนอนก่อน" ฉันว่า

" งั้น เดี๋ยวพี่มาปลุก"

ลมเย็นๆ ใต้ร่มทิวสนอ่อน โบกไกว

ก้อนเมฆลอยผ่าน เหมือนหนึ่งตัวการ์ตูน

ตัวแล้วตัวเล่า ๆๆ ....ZZZZZZZ

"เฮ้ยยยยยยยย....... คนจะนอน ฮ้าดดดดชิ้ว... เอาอะไรมาแหย่จมูก"

พี่ตึ๋งสบโอกาสเป็นแกล้งฉันทุกที

"ตื่นเถอะ แดดจะหุบแล้ว เหลือไรไว้กินมั่ง พี่หิว"

เหล่าทะโมนเปียกปอนขึ้นจากน้ำทะเล

"เหลือเท่าตอนที่ลงไปเล่นแหละ"

"อ้อ นี่แปลว่าหลับตลอดเลยหรือ"

"แล้วเมื่อไหร่จะว่ายน้ำเป็น เอาแต่นอน"

"เดี๋ยวก็เป็นเองแหละ"

"วันนี้คลื่นไม่แรงเท่าไหร่ พอหัดได้"

พอถึงเวลาเข้าจริงๆ พี่ตึ๋งก็ทิ้งฉันไว้

ส่วนตัวเองก็ว่ายหนีไปเสียไกล

"ข้ามมาๆ ตรงนี้ตื้น"

"ไม่เอาหรอก ข้ามไปมันลึก "

"ไม่ลึกหรอก ...นี่ไงแค่เอวพี่เอง"

"ก็ได้ๆ"

พี่ตึ๋ง ชวนฉันข้ามส่วนที่เรียกกันว่า แอ่งกระทะ เพื่อไปเล่นให้ไกลจากฝั่ง

ถือกันว่าท้าทาย ตื่นเต้น  โดยเฉพาะขากลับเข้าฝั่ง ต้องรีบว่ายกลับ

ก่อนที่พระอาทิตย์จะตก  ด้วยว่าน้ำทะเลมันขึ้นเร็ว

แบบตั้งตัวไม่ทัน

"เย็นแล้ว ขึ้นเถอะ " พี่ตึ๋งว่า

"เดี๋ยวก่อน อีกนิดนะค่อยขึ้น"

"ติดใจ สิท่า ทีชวนไม่มา แต่พี่ว่ากลับเถอะ น้ำขึ้นเยอะแล้ว

เดี๋ยวเดินไม่ได้"

ฉันยังทำท่าอิดออดไม่ยอมขึ้น ก็ตรงนั้นมันตื้นนี่นา

"งั้นพี่ขึ้นแล้ว กลับเองแล้วกัน"

"ไม่เอาๆ ไปด้วย" ฉันร้องตาม

หลังจากพี่ตึ๋งเดินนำหน้าทิ้งฉันไว้ ไม่ตามใจ

"พี่ตึ๋ง น้ำมันขึ้นถึงคอแล้ว ทำไงดี"

ฉันเริ่มกลัว ชายทะเลเริ่มมืด ผู้คนทยอยกลับบ้าน

พระอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขาไปแล้ว

"จับมือพี่ไว้ เร็วเข้า"

"ไม่เอา ไม่ให้จับ ฉันร้องลั่น "

แม้เราจะเล่นคลุกคลีตีโมงกันทุกวัน

แต่ฉันก็ไม่เคยให้เพื่อนผู้ชายคนไหน

จับมือ เป็นอันว่ารู้กันในหมู่ทะโมน

 แต่ยิ่งเดินไปยิ่งต้องกระโดดให้สูงพ้นน้ำ ในที่สุดก็มิดหัว

"ยื่นมือมา" เสียงพี่ตึ๋งดุ เอ๋า ยื่นก็ยื่น จับก็จับ   

แล้วพี่ตึ๋งก็ลากฉันขึ้นฝั่ง

"แต่ว แตว แต่ว แตว แต่ว แต๊ว แต่ว แตว...."

"ในที่สุด พระเอกก็ช่วยนางเอกขึ้นมาจากน้ำได้...55555"

เสียงล้อเลียนจากเพื่อนในฝูง

"เฮ้ยยยยยยยยยยยยย ไอ้พวกบ้า...฿&*$#@+..."

ปากก็ด่า อายก็อาย เหลือบมองพี่ตึ๋ง

ยังยืนนิ่ง ยิ้มเห็นฟันขาวจั๊วะ 

นึกในใจ "ไอ้พี่ตึ๋งบ้า"