นับจากวันนั้น

ฉันไม่ค่อยมีโอกาสเล่นกับพี่ตึ๋งอีก

ทั้งๆที่พี่ตึ๋งหมั่นมาชวนออกไปทุกวัน

ฉันได้แต่ปฎิเสธ ด้วยข้ออ้างว่า

พ่อให้อ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามัธยม

พี่ตึ๋งอาสาจะติวให้

ทั้งๆที่อยากให้พี่ตึ๋งติว

แต่ก็อีกนั่นแหล่ะ...ที่ฉันต้องปฏิเสธไป

พี่ตึ๋งได้แต่มองตา ส่ายหัวไม่เข้าใจ

ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเด็กน้อยตากลมผมม้า

ถึงไม่ยอมออกมาเล่นกับเขาอีก

นับจาก

วันที่ช่วยเธอให้พ้นจากการจมน้ำทะเล

"เชอะ ช่างไม่รู้อะไรมั่งเลย เค้าจะเป็นสาวแล้ว

แม่บอกให้รักนวลสงวนกาย พี่เลี้ยงบอกให้ระวังกิริยา

ขืนพูดให้พี่ตึ๋งได้ยิน มีหวัง ต้องโดนหัวเราะงอหงาย ไม่เอาดีกว่า "

ฉันได้แต่รำพึง รำพันอยู่คนเดียว เมื่อพี่ตึ๋งคล้อยหลังไป

เมื่อฉันเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมสตรี ประจำจังหวัด

พี่ตึ๋งเรียนโรงเรียนมัธยมชาย ประจำจังหวัดเช่นกัน

ยิ่งทำให้ฉันและพี่ตึ๋งห่างเหินไปทุกที

ด้วยว่าปรัชญาของโรงเรียนที่ฉันเรียนเน้นการฝึกเป็นกุลสตรี

ในขณะที่ โรงเรียนชายเน้นการเป็นผู้นำ

ฉันไม่รู้ว่าเด็กมัธยมสมัยนี้เขาได้คำนึงถึงเรื่องราวเหล่านี้หรือเปล่า

ทั้งๆที่ปรัชญาของโรงเรียนเป็นเรื่องสำคัญ

ที่จะบ่มเพาะมีทัศนคติ อุดมการณ์

ต่อการดำเนินชีวิตของเราในอนาคต

หรือ

เรื่องนี้มันดูไม่สลักสำคัญเสียแล้ว

สำหรับยุคสมัยที่...คนกินคน