จริงๆแล้วมีหลายวิธีที่จะเป็นคนเขียนบท  แต่สำหรับผมและเพื่อนๆที่สนิทกันเราจะใช้วิธี "ไปหาที่เรียนเขียนบท"  ซึ่งสมัยที่ผมเรียนเมื่อห้าปีก่อนยังไม่ค่อยเปิดกันเยอะมากนัก  แต่ปัจจุบันนี้มีหลายที่หลายแห่งเปิดสอน

การไปเรียนเขียนบทดียังไง?ผมต้องขอบอกว่าดีมากๆ  โดยเฉพาะผมเพราะว่าไม่ได้เรียนมาทางด้านนี้โดยตรง  การไปเรียนเราจะได้พบได้เจอกับคนที่เขาเขียนบทอาชีพ  หลายคนก็เป็นอาจารย์สอนอยู่ในมหาวิทยาลัยดังๆด้วย  ทั้งนี้ก็อยู่ที่เราผู้เรียนจะต้องเลือกดูว่าที่ไหนน่าสนใจ  สำหรับผมแล้วเรียนมาทั้งหมดน่าจะไม่ต่ำกว่า 7-8 คนที่เป็นนักเขียนบทมืออาชีพ  ที่จำไม่ได้แม่นเพราะว่าผมเรียนหลายที่+หลายคอร์สมาก  และในแต่ละคอร์สบางครั้งก็มีนักเขียนบทรับเชิญที่เป็นเพื่อนกับเจ้าของคอร์สมาร่วมแจมด้วย

หลังจากที่คุณเรียนจนหนำใจแล้ว  ถ้าคุณไม่มีเส้นใหญ่พอที่จะจูงคุณไปเขียนบท  คุณก็ต้องแสดงฝีมือให้เขาเห็น  ด้วยการสร้างเรื่องย่อที่สนุกที่สุดชนิดที่ว่าใครได้อ่านแล้วต้องอยากอ่านต่อ  สนุกกันตั้งแต่บรรทัดแรกยันบรรทัดสุดท้าย

แล้วเรื่องย่อควรจะยาวเท่าไหร่?  อันนี้พูดอยากมากครับ  3 หน้า 5 หน้า หรือ 10หน้า แต่ถ้าเยอะมากบางทีเขาก็ขี้เกียจอ่าน  เรื่องของคุณก็จะอยู่ในขั้นตอน "วางไว้ก่อน" เดี๋ยวมาอ่าน และคำว่าเดี๋ยวของคนพิจารณาก็อาจจะเป็นวัน เดือน หรือไม่มีการหยิบมาอ่านเลย

เมื่อได้เรื่องย่อที่คุณคิดว่าสนุกแล้ว (ควรเอาให้คนรอบข้างวิจารณ์ก่อนก็ดีนะครับ) คุณก็เริ่มต้นหาค่ายละครเลย ถ้าไม่รู้ที่อยู่ก็ดูจากอินเตอร์เน็ตก็ได้  หลายบริษัทก็ลงที่อยู่เอาไว้  คุณก็นำไปส่งเลย ขอแนะนำว่าให้ไปส่งด้วยการพิมพ์ไป อย่าส่งอีเมล์หรือเอาแผ่นข้อมูลให้เขาเด็ดขาด  บางสถานีโทรทัศน์ก็รับเรื่องไว้พิจารณาเองก็มี ก็ช่องที่คนกรุงบ่นๆนั่นแหล่ะครับ ส่งไปแล้วก็รอสัก 2 เดือนถ้าเขาไม่ติดต่อกลับก็แสดงว่าไม่สนใจเรื่องของเรา หรือจะโทรไปถามหน่อยก็ได้ เผื่อบางที่เขาลืมอ่านจริงๆก็ได้กระตุ้นให้เขาอ่าน แต่จากที่เพื่อนๆผมเล่าให้ฟังส่วนใหญ่เงียบคือไม่สน

แต่ผมไม่แนะนำให้ส่งเรื่องหนึ่งเรื่องไปหลายๆที่พร้อมกันนะครับ มันดูไม่ค่อยดี

มีหลายคนเหมือนกันที่เขาขอซื้อแต่เรื่องย่อ แต่ไม่ไว้ใจให้เราเขียนบทก็อย่าเพิ่งท้อนะครับ  ต้องเข้าใจผู้จัดหรือสถานีด้วยว่าละครแต่ละเรื่องก็ลงทุนไปไม่น้อย เขาจะให้มือใหม่ไปทำก็ต้องคิดหนักหน่อย  บางค่ายที่ใจดีก็จะเอาเราไปฝากกับนักเขียนที่เขามีอยู่ให้ช่วยฝึก  ซึ่งนักเขียนเก่าๆหลายท่านก็ใจดีช่วยให้

หรือมีหลายที่เหมือนกันที่ไม่สนเรื่องของเราแต่เห็นแววนักเล่าเรื่องของเราก็จะชวนเราเขียนเรื่องที่เขาได้รับอนุมัติจากช่องไว้แล้ว

หรือใครจะใช้วิธีของผมก็ได้  คือผมจะเป็นคนที่ติดเรื่องไว้ในรถอยู่แล้ว  บังเอิญวันหนึ่งได้ไปกินอาหารในตึกๆหนึ่ง  ที่ร้านนั้นผมเห็นผู้กำกับท่านหนึ่งซึ่งเป็นผู้บริหารของบริษัทละครด้วย  ด้วยความที่อยากเขียนจัดบวกกันเพื่อนยุ ผมรีบวิ่งกลับไปเอาเรื่องที่รถแล้วก็ใจกล้าหน้าด้าน (แต่ขาสั่น) เดินเขาไปขอให้เขาอ่านเรื่อง ซึ่งผู้กำกับท่านนั้นก็ใจดีมาก อ่านเรื่องให้ผมตรงนั้นทั้งๆที่เขารออาหารอยู่  เขาก็ติๆๆๆๆๆๆเรื่องหนึ่ง  แต่อีกเรื่องเขาชม (ผมส่งไปสองเรื่อง) ว่าหนุกดี แต่.....มีคนสร้างแนวนี้ไปแล้ว  ผมก็ใจเสียนะครับ  (กลัวเขาจะหาว่าลอกมาหรือดัดแปลงมา)

แต่อีกไม่นานก็มีคนโทรมาหาถามว่าสนใจเขียนไหม  เขาจะเอาผมไปฝากไว้กับนักเขียนคนหนึ่ง  ซึ่งพอเจอกันนักเขียนท่านนั้นก็จำผมได้ เพราะผมเคยเรียนกับเขาด้วย ทั้งๆที่เรียนกันแค่ 2 ครั้งๆละ 4 ชั่วโมง เนื่องจากแกเป็นนักเขียนรับเชิญมาสอน ในชั้นเรียนนั้นก็มีนักเรียนมาเรียนถึง 60 คน (ค่ายเพลงใหญ่เป็นคนจัด) แต่คงเป็นเพราะผมเลือกนั่งแถวๆหน้าๆเลยทำให้จำผมได้  หลังจากที่พูดคุยกันเพื่อดูว่าแนวทางจะทำงานด้วยกันได้ไหม  นักเขียนท่านนั้นจึงรับผมไว้ในทีม

หลายคนว่าผมดวงดี แต่ผมว่าไม่ ผมตั้งใจไขว่คว้ามันมากกว่า ต้องขอบคุณการที่ผมเรียนไปทั่วสารทิศด้วย ทำให้ผมได้มาเจอกับครูที่สอนผมและได้ร่วมงานกัน  จนเมื่อผมมาทำงานจึงรู้ว่าคนเขียนบทหายากมาก  ทุกวันนี้ผมว่ามีที่ดังๆจริงๆแบบขายชื่อได้น่าจะไม่เกิน20 คนนะครับ

ที่เขียนมายืดยาวนี้ก็เพื่อเป็นกำลังใจให้กับคนที่อยากจะทำอะไรสักอย่างแต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง  ไม่เฉพาะนักเขียนหรอก  ผมว่าถ้าคุณอยากทำก็ทำเลยไม่ต้องคิดถึงผลที่จะตามมา แค่มีความสุขที่ได้ทำก็พอแล้ว เพราะเมื่อคุณทำด้วยความสุขงานจะออกมาดี ใครเห็นผลงานก็รู้ว่าเราตั้งใจ ส่วนงานจะดีหรือไม่นั่นอีกเรื่อง  เพราะผมเชื่อว่าหลายคนหลายองค์กรเขาอยากทำงานกับคนที่ตั้งใจมีความรับผิดชอบ  ส่วนฝีมือน่ะมันขัดเกลากันได้ครับ

โดยส่วนตัวผมถึงยึดคติ "ไม่สำคัญที่ทำได้แต่สบายใจที่ได้ทำ" เอ....ตกลงขึ้นต้นลงท้ายมันเกี่ยวกันไหมเนี่ย....ฮา