สวัสดีทุกท่านครับ

วันนี้ กฤษณะมีเรื่องสนามบินสุวรรณภูมิมาเล่าสู่กันฟัง  ขออนุญาตเรียกว่า เป็นมหากาพย์สุวรรณภูมิ ตอน ๑ ก็แล้วกันครับ

เมื่อวานนี้ (๑๔ กพ.) ผมได้ไปที่สนามบินสุวรรณภูมิอีกครั้ง เพราะมีนัดกับ พล.ร.อ.บรรณวิทย์ เก่งเรียน รองปลัดกลาโหม  ที่ตอนนี้มารับหน้าที่เป็นประธานคณะกรรมาธิการตรวจสอบสนามบิน คุณบรรณวิทย์ พาผม และทีมงานไปเดินทัวร์ทั่วสุวรรณภูมิเลยครับ ตั้งแต่ ๔ โมงเย็น จนถึง ๒ ทุ่ม ใช้เวลา ๔ ชั่วโมง ในการสำรวจตรวจสนามบิน

ผมนัดกับคุณบรรณวิทย์ไว้ที่อาคารการท่าฯ หรือ ทอท. ซึ่งเป็นหน่วยงานหลักที่รับผิดชอบดูแลสนามบินแห่งนี้  ซึ่งบอร์ดการท่าฯนั้น ตอนนี้มี พล.อ.สพรั่ง เป็นประธานบอร์ด และมีคุณบรรณวิทย์ เป็นประธานที่ปรึกษา ปธ.บอร์ด เนื่องจาก ๒ ท่านนี้ ซี้กันมาก เพราะเป็นนักเรียนเตรียมทหาร รุ่น ๗ รุ่นเดียวกัน 

ก้าวแรกที่ผมไปถึงอาคารการท่าฯ ซึ่งตั้งอยู่ข้าง ๆ โรงแรมโนโวเทล และอาคารผู้โดยสารในสุวรรณภูมิ  ผมก็รู้สึกได้ถึงความพิกลพิการของสนามบินแห่งนี้ ที่มีมาตั้งแต่เริ่มต้นการก่อสร้างในช่วง 2-3 รัฐบาลที่ผ่านมา  เพราะไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ ให้กับมนุษย์ล้อ และคนพิการเลยครับ

ตั้งแต่ ทางขึ้น-ลง ตึกอาคาร ที่ไม่มีทางลาดสำหรับคนที่ต้องนั่งรถเข็นวีลแชล์ นี่ถือว่า ตึกการท่าฯ ผิดกฏหมายเลยครับ เพราะเรื่องนี้มีกฎหมาย (กฎกระทรวงมหาดไทย 2548) กำหนดบังคับให้ตึกอาคารที่ก่อสร้างหลังกฎกระทรวงฉบับนี้บังคับใช้  จะต้องจัดทำ  สิ่งอำนวยความสะดวกให้กับคนพิการ เหมือนกับที่นานาอารยประเทศทั่วโลก เขามี เขาทำ เพื่อสิทธิความเสมอภาคเท่าเทียม และเป็นสัญลักษณ์ของประเทศที่พัฒนาแล้วอย่างหนึ่งครับ 

เหมือนเวลาเราใส่เสื้อผ้า เราใส่เสื้อ ก็ต้องติดกระดุม ใส่กางเกงก็ต้องรูดซิบ โดยไม่ต้องให้มีใครมาบอกเราใช่มั้ยครับว่า ต้องใส่กระดุมเสื้อด้วย หรือต้องรูดซิบด้วย (ยกเว้นคุณเอมี่) ก็เหมือนกับสิ่งอำนวยความสะดวกตามตึกอาคารต่าง ๆ นั่นแหละครับ ที่ทุกตึก ทุกอาคาร โดยเฉพาะตึกอาคารสถานที่ราชการ หรือสถานที่สำคัญต่าง ๆ  ที่จะต้องจัดทำสิ่งอำนวยความสะดวกให้กับคนพิการ เพื่อความไม่พิการตามที่กฎหมายกำหนดไว้อยู่แล้ว แต่นี่ เราต้องคอยมาบอก มาจี้กันอยู่บ่อย ๆ เหมือนเด็กที่ยังไม่ประสีประสา ว่า ต้องรูดซิบด้วยนะลูก อย่ากินมูมมามนะลูก ต้องทำทางลาด ทำห้องน้ำให้มนุษย์ล้อด้วยนะลูก อะไรประมาณนั้นแหละครับ

พอมีคนทัก มีคนท้วงติง  ทางการท่าฯ ก็เลยให้คนไปหาไม้อัดมาวางพาดเอาไว้พอเป็นพิธี พอให้ดูเป็นทางลาด แบบขอไปที นี่แหละครับที่ผมว่า..คนพิการไม่มี  ความพิการ ก็ไม่มี  จะมีก็แต่สภาพแวดล้อมที่พิการ และความคิดจิตใจที่พิการของผู้ที่มีอำนาจหน้าที่เท่านั้น ที่ทำให้สนามบินของเรายังคงพิกลพิการอยู่จนบัดนี้

จากนั้น คุณบรรณวิทย์ ก็พาผมไปสำรวจตรวจโรงแรมโนโวเทล ที่คุณบรรณวิทย์กำลังจะเสนอยกเลิกสัญญาสัมปทาน  เพราะมีหลายเรื่องที่เหม็นโฉ่ โรงแรมนี้ ใช้งบก่อสร้าง 2,400 ล้านบาท มีห้องพักรวม 600 ห้อง เฉลี่ยค่าก่อสร้าง ตกห้องละ 4 ล้านบาท และต้องจ่ายค่าบริหารจัดการอีกปีละบานตะไท   แต่ที่น่าเจ็บใจ ในฐานะคนไทยที่เสียภาษีบำรุงประเทศทุกปี คือ  โรงแรม 2,600 ล้านนี้ ไม่ได้มีทางลาดให้คนพิการอีกแล้ว ด้านหน้าโรงแรม มีแต่ขั้นบันได หามีใครใส่ใจที่จะทำสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ ให้คนพิการไม่   

ผมยังเคยคิดว่า ไหน ๆ มันก็กินกันทั้งนั้น แม้จะกินกันมูมมามต่ำช้ากันมากไปบ้างก็ตามที  แต่ถ้ามัน ยังนึกถึงคนพิการ คนด้อยโอกาสบ้าง จัดทำจัดสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกให้พร้อมสรรพสำหรับคนทุกสภาพร่างกายบ้าง  ความโลภกักขฬะของเหล่ามารร้าย ก็ยังพอจะมองเห็นความสวยงามได้บ้าง แต่นี่ ไม่มีเลย

อ้าว  ไปๆ มา ๆ วันนี้ บ่นแต่เรื่องสิ่งอำนวยความสะดวกที่สุวรรณภูมิ ว่าจะเล่าเรื่อง 30 จุดอันตราย ขั้นวิกฤตให้ฟังซะหน่อย แต่ต้องรีบไปแล้ว เอาไว้ วันหลังจะมาเล่าสู่กันฟังต่อ อย่าว่าพ฿ดแต่เรื่องตัวเองเลยเนอะ เพราะคนที่เขาดูแลเว็บนี้ บอกมาว่า ให้เล่าเรื่องอะไรก็ได้ ที่อยากเล่า  แต่ไม่รู้ว่าเราอยากเล่า แต่จะมีคนอยากอ่านด้วยหรือเปล่านะครับ

แล้วพบกันใหม่ครับ

จาก  กฤษณะ (อ๋อย)  ไชยรัตน์

๑๘ น. พฤหัส ๑๕ กพ.๒๕๕๐