ผมเริ่มรู้สึกแปลกใจมากครับที่เห็ฯการเคลื่อนไหวของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย เป็ฯไปอย่ารีบร้อน ลุกลี้ลุกรน ดูไม่ค่อยมีระเบียบแบบแผนและยังไม่มีความอดทน ผมเข้าใจนะครับว่าก่อนที่จะมีการชุมนุมมีการประกาศว่าจะเป็นสงครามครั้งสุดท้ายแต่การเมืองมิใช่สงครามทางทหาร ที่คิดแต่จะเผด็จศึก แต่การต่อสู้ทางการเมืองต้องเอาชนะใจมวลชนด้วย

           ตอนนี้ต้องยอมรับว่าการเคลื่อนไหวของพันธมิตร กำลังตกเป็นรอง แต่ไม่ได้เป็ฯรองฝ่ายรัฐบาลนะครับ แต่เป็ฯรองในแง่ของเหตุแห่งการเคลื่อนไหว ที่ดูจะเลื่อนลอย เพราะท่านต้องไม่ลืมว่ารัฐบาลและนายกรัฐมนตรี ท่านมาจากการเลือกตั้งที่ถูกต้องแม้จะมีคำครหาในเรื่องการซื้อเสียงก็ตาม แต่ยังไงซะก็ถือว่ามาตามกติกา การที่จะไปอ้างว่าเป็ฯหุ่นเชิด หรืออะไรก็ตามย่อมไม่มีน้ำหนักพอที่จะไล่ท่านออกจากตำแหน่ง และการที่พันธมิตรทำการปิดการจราจรจนทำให้ประชาชนระแวกนั้นต้องเดือดร้อนก็เป็นอีกปัจจัยที่ทำให้พันธมิตรยิ่งเป็นรองหนักเข้าไปใหญ่ และการที่รัฐบาลแก้เกมส์โดยการออกมายืนยันว่าจะไม่มีการใช้กำลังก็ทำให้รัฐบาลดูดีขึ้นมาอีก

          และอีกเหตุปัจจัยที่ทำให้พันธมิตรสูญเสียแนวน่วมก็คือการตอบโต้และการผลักไสคนที่มีความเห็นไม่สอดคล้อง(ไม่ได้ขัดแย้ง)ให้ไปอยู่ฝ่ายตรงข้าม ดังเช่นการตอบโต้ อาจารย์ปริญา เทวานฤมิตรกุล ที่เคลื่อนไหวในนามกลุ่มริบบิ้นขาว เพื่อต่อต้านการใช้ความรุนแรง ทำให้ภาพของพันธมิตรดูแข็งกร้าวไม่ประนีประนอม ใครม่คิดอย่างตนก็ไล่ไปอยู่ฝ่ายตรงข้าม อันนี้เป็นข้อเสียเปรียบของพันธมิตร

          ผมอยากให้พันธมิตรทบทวนให้ดีเพราะถ้ายังฝืนที่จะต่อสู้แบบไร้แบบแผน คิดแต่จะให้จบเร็วๆก็จะไม่มีทางชนะ สู้ถอยออกมามองสถานะการณ์ต่อไปว่ารัฐบาลจะดำเนินการอะไรที่ขัดกับกฎหมายหรือพยายามเข้าแทรกแซงขบานการยุติธรรมในคดีคุณทักษิณก็ค่อยว่ากันอีกครั้ง

การต่อสู้ทางการเมืองต้องอดทน