ตอนที่ 4 ชนะไม่กลับบ้าน

          เช้าตรู่วันจันทร์ พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้น บ้านสวนก็เริ่มเปิดไฟวับแวมกันแล้ว ทุกครอบครัวต่างจุดเตาควันโขมงเพื่อเตรียมอาหารเช้า นกเริ่มส่งเสียงร้องกันจิ๊บๆ ปลุกให้คนขี้เซาตื่นขึ้นมารับอากาศยามเช้า

          "ชนะ ตื่นได้แล้วลูก"

          เสียงเรียกเบาๆ พลางมีมือมาเขย่าตัวชนะจนเขาสะลึมสะลือลืมตาขึ้น แม่นั่นเอง ทำไมวันนี้แม่ปลุกเช้าจัง...

          "ยังเช้าอยู่เลยนี่ฮะแม่ ฟ้ายังมืดอยู่เลย"

          "จ้ะ ยังเช้าอยู่ แต่ลูกต้องลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวแล้ว พ่อจะพาลูกไปโรงพยาบาลไง"

          ชนะใจหายวาบจนหายง่วง พ่อบอกว่าจะพาเขาไปหาหมอวันจันทร์ แย่แล้ว! วันนี้ต้องตายแน่ๆ ชนะนึกในใจ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรได้

          หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ชนะหยิบรองเท้าเหล็กมาวางแล้วพยายามใส่อยู่นานก็ไม่มีทีท่าว่าจะใส่ได้ เพราะขาของเขางอจนผิดรูป แม่เห็นชนะหายไปนานจึงเดินเข้ามาดูหลังบ้าน

          "ทำอะไรอยู่ลูก ไม่ไปทานข้าว พ่อเขารออยู่นะ"

          "นะลองใส่รองเท้าดูน่ะฮะ"

          ชนะพูดพลางพยายามใส่รองเท้าต่อไป ในใจคิดว่า ถ้าใส่รองเท้าได้ก็ไม่ต้องไปโรงพยาบาล แต่พยายามเท่าใดก็ใส่ไม่ได้ จนพ่อต้องเดินมาตาม แล้วพูดขึ้น

          "ใส่ไม่ได้แล้วล่ะ อย่าพยายามเลยลูก ไปให้หมอตรวจดีกว่า"

          "นะไม่อยากไปนี่ฮะ"

          "ไม่อยากก็ต้องไป ถ้าใส่รองเท้าเดินทุกวันลูกก็คงไม่ต้องไปหาหมอ ตอนนี้ขาลูกงอแบบนี้แล้ว ไม่ไปไม่ได้แล้วล่ะ"

          "นะไม่อยากไปหาหมอ"

          พ่อไม่สนใจเสียงของชนะ เดินมาอุ้มเขาไปวางบนเก้าอี้ แล้วเลื่อนจานข้าวให้

          "เอางี้ ทานข้าวให้หมด เดี๋ยวพ่อแบ่งไข่ลวกให้ฟองนึง"

          "จริงเหรอฮะ ?"

          ชนะตาโต จะได้กินไข่ลวกของพ่ออีกแล้ว ตั้งแต่จำความได้ เขาเห็นพ่อชอบดื่มกาแฟกับไข่ลวกเป็นอาหารเช้าเสมอ เคยขอพ่อชิมไข่ลวกอร่อยดี แต่กาแฟมันขม แต่ชนะก็ชอบเพราะเห็นพ่อดื่มทุกเช้า

          "แล้วกาแฟล่ะฮะ"

          "เด็กๆ ดื่มกาแฟไม่ดีนะลูก แต่วันนี้พ่ออนุโลมให้นะดื่มกาแฟครึ่งถ้วย แต่ต้องไม่งอแง แล้วก็ไปโรงพยาบาลกับพ่อ"

          ชนะรู้สึกลังเล ได้ดื่มกาแฟของพ่อ ได้ทานไข่ลวกหนึ่งฟอง แลกกับทานข้าวให้เสร็จแล้วไปโรงพยาบาล

          "เอ่อ...นะไม่ดื่มกาแฟกับไข่ลวก แล้วไม่ต้องไปโรงพยาบาลได้ไหมฮะ"

          แม่อดไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้น

          "นี่ๆ ไม่ต้องมาต่อรองเลยนะ ถึงไม่ดื่มกาแฟไม่ทานไข่ลวก ก็ต้องไปโรงพยาบาล"

          เสียงเข้มๆ ของแม่ทำให้ชนะหน้าจ๋อย พลางคิดในใจ...ยังไงก็ต้องไปโรงพยาบาลอยู่ดี งั้นดื่มกาแฟของพ่อและกินไข่ลวกให้อร่อยดีกว่า ว่าแล้วก็คว้ากาแฟของพ่อมาดื่ม

          "ดูมันทำ แบบนี้แสดงว่าตกลงแล้วใช่ไหม ?"

          พ่อพาชนะขึ้นรถประจำทางไปโรงพยาบาล วันนี้ชนะไม่ได้ใส่รองเท้าเหล็กและไม่ได้ใช้ไม้ยัน พ่อเอาชนะขึ้นหลังแล้วแบกไป ตัวชนะเบาเหมือนเด็กเล็กๆ จึงไม่เป็นปัญหาสำหรับพ่อ แต่ชนะกลับรู้สึกแปลกๆ ที่เห็นเด็กรุ่นเดียวกันเดินไปโรงเรียนเป็นกลุ่มๆ ในขณะที่เขาอยู่บนหลังพ่อ แผ่นหลังของพ่อก็อบอุ่นดีหรอก แต่เวลาที่เด็กเหล่านั้นมองมา เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจและไม่อยากอยู่บนนี้เลย

          ระหว่างทาง ชนะดูโน่นดูนี่จนเพลินเพราะไม่ค่อยได้ออกมาจากบ้านสวนนัก ได้เห็นผู้คนขวักไขว่ก็รู้สึกสนุก แต่มาหมดสนุกตอนลงจากรถที่หน้าโรงพยาบาลนี่เอง เขาอยากจะกระโดดลงจากหลังพ่อแล้ววิ่งกลับบ้าน แต่ลงไปก็เดินไม่ได้อยู่ดี จำต้องเกาะหลังให้พ่อพาไปไหนก็ได้โดยไม่มีทางหลีกเลี่ยง

          พ่อพาชนะมาที่โถงรับคนไข้ วางเขาลงบนเก้าอี้ยาวแล้วเดินไปที่ช่องบัตรคิว คุยกับเจ้าหน้าที่สักครู่ก็กลับมานั่งข้างๆ

          โรงพยาบาลมีกลิ่นยาคลุ้งไปหมด บรรยากาศทึมๆ ผู้คนรอบข้างก็มีอาการเจ็บป่วยอย่างเห็นได้ชัด ชนะรู้สึกว่าโรงพยาบาลเป็นสถานที่ๆ ไม่น่ามาเลย มองไปทางโน้นก็เห็นคนเอาฝาครอบมาปิดตาไว้ อีกทางก็เห็นพยาบาลเข็นรถเข็นให้ป้าแก่ๆ คนหนึ่ง มองมาทางนี้ก็เห็นเตียงยาวๆ มีคนป่วยนอนนิ่งอยู่ ชนะเองไม่ได้เจ็บป่วยอะไรทำไมต้องมาอยู่ที่นี่ด้วยก็ไม่รู้

          ชนะชวนพ่อคุย ถามโน่นถามนี่ไปตามประสา พ่อคุยกับเขาแล้วลุกไปซื้อขนมมาให้กินแก้เบื่อ จนเวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง จึงมีเสียงประกาศเรียกชื่อชนะให้ไปที่ห้องหมายเลข 3

          พ่ออุ้มชนะเดินผ่านผู้คนไปที่ห้องหมายเลข 3 เมื่อประตูเปิดก็เห็นหมอผู้ชายคนหนึ่ง รุ่นราวคราวเดียวกับพ่อ ใส่ชุดคลุมสีขาวนั่งอยู่ที่โต๊ะ พ่อวางชนะลงบนเตียงตรวจโรคแล้วไปนั่งคุยกับหมอ ชนะไม่ได้สนใจอะไรจนกระทั่งหมอเดินมาแล้วจับเขานอนลง หมอคลำๆ แล้วก็ดัดขาของชนะเบาๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

          "เจ็บไหมหนู"

          "ไม่เจ็บฮะ"

          ชนะตอบฉะฉาน นึกในใจว่ารีบๆ ตรวจจะได้กลับบ้านเร็วๆ 

หมอยังคงจับคลำขาของชนะต่อไป ตั้งแต่ปลายเท้าเรื่อยขึ้นมาถึงสะโพก แล้วหันไปพูดกับพ่อ

          "ไม่ใช่แค่ขาขวานะ ถ้าไม่พยายามเดิน ขาซ้ายจะแย่ไปด้วย เพราะมันจะงอเหมือนกัน"

          หมอพูดแค่นั้นแล้วกลับไปนั่งที่เดิม คุยกับพ่อเบาๆ สักครู่ พ่อก็เดินมาหาชนะ

          "ไปลูก"

          "กลับบ้านเลยเหรอฮะ"

          "เอ่อ...ยังลูก เราต้องขึ้นไปหาหมอบนตึกก่อน"

          "หาหมออีกคนนึงเหรอฮะ"

          "ใช่แล้ว บางทีเราอาจจะกลับบ้านช้าหน่อยนะ"

          ชนะเริ่มใจเสีย เมื่อได้ยินคำพูดของพ่อ

          บุรุษพยาบาลนำรถเข็นมาให้ชนะนั่ง แล้วนำเขาขึ้นลิฟท์ไปชั้นบน พ่อบอกให้ชนะไปกับบุรุษพยาบาลก่อน เดี๋ยวคุยกับหมอเสร็จแล้วจะตามมา ชนะชักกลัวขึ้นเรื่อยๆ บุรุษพยาบาลไม่พูดไม่จา เข็นรถมาจนถึงห้องโถงห้องหนึ่ง เป็นห้องที่ใหญ่มาก มีเตียงวางอยู่เป็นแถวๆ มากมาย บนเตียงมีคนใส่ชุดสีขาวนั่งๆ นอนๆ อยู่เต็มไปหมด รถเข็นมาหยุดอยู่ที่เตียงว่างๆ เตียงหนึ่ง บุรุษพยาบาลอุ้มชนะวางลงบนเตียงแล้วจากไป

          ชนะนั่งงงอยู่สักครู่ก็มีพยาบาลผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาหาเขา ในมือถือเสื้อผ้าแบบเดียวกับคนในห้องมาส่งให้ พลางพูดขึ้น

          "เปลี่ยนซะนะจ๊ะ เดี๋ยวจะได้ทานข้าวกลางวัน"

          ชนะอยากถามว่าทำไม่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่ก็ไม่กล้า ได้แต่รับชุดนั้นมาเปลี่ยน ในใจคิดอยู่ว่า สงสัยจะตรวจนานอย่างที่พ่อบอกจริงๆ ถึงต้องเปลี่ยนชุด

หรือว่า…พ่อจะให้เราค้างที่นี่ คิดได้เท่านั้นน้ำตาก็ปรี่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

          พนักงานนำถาดอาหารมาวางบนเตียง ชนะเห็นอาหารสองสามอย่างนั้นดูน่ากินอยู่ มีหมูผัดขิงที่เขาชอบ ต้มฟักใส่กุ้งแห้งก็น่าอร่อย หมูทอดกระเทียมพริกไทยก็น่ากิน แต่ที่คอหอยมันจุกไปหมด 

ชนะนั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่พักใหญ่ อาหารกลางวันถูกนำมาวางไว้แล้วถูกยกกลับไปในเวลาที่กำหนดโดยเขาไม่ได้แตะเลยสักคำเดียว

          เวลาผ่านไปนานพอสมควร พ่อกับหมอคนเดิมก็เข้ามา พ่อส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้ชนะ เขารู้ทันทีว่าสิ่งที่เขาคิดต้องเป็นจริงแน่ คราวนี้ชนะร้องไห้โฮอย่างไม่อายใคร จนพ่อต้องเข้ามากอดเขาไว้แล้วปลอบเบาๆ

          "ร้องทำไมล่ะลูก พ่อพาลูกมารักษานะ จะได้หายไง"

          "นะไม่อยากรักษา นะอยากกลับบ้าน"

          "ก็ให้หมอเขาตรวจให้ละเอียดก่อน พรุ่งนี้พ่อมารับ"

          ชนะครวญครางอย่างไรก็ไม่เป็นผล สุดท้ายก็ถูกทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลด้วยน้ำตานองหน้า

          บ่ายคล้อยมากแล้ว ชนะน้ำตาแห้งกรัง นัยน์ตาช้ำ ใบหน้าเศร้าหมองอยู่บนเตียงในห้องคนไข้รวม เขารู้สึกหิวขึ้นมาตงิดๆ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรได้ เวลานี้เขาไม่สามารถลงจากเตียงเดินไปไหนมาไหนได้อย่างเคยเสียแล้ว เพราะไม่มีไม้ยันนั่นเอง

          พยาบาลคนหนึ่งถืออุปกรณ์เดินมาที่ชนะ สอดปรอทวัดไข้เข้าปากเขา จับชีพจร วัดความดัน เจาะเลือด เธอทำทุกอย่างเหมือนเป็นเหตุการณ์ปกติ แต่ชนะกลับกลัวเหลือเกิน ไม่รู้ว่าพ่อทิ้งเขาไว้ทำไม พยาบาลคนเดิมเดินจากไปสักครู่ก็กลับมาอีก คราวนี้ไม่มีอุปกรณ์อะไร แต่ในมือถือแอปเปิ้ลลูกใหญ่กับมีดเล็กๆ มาหนึ่งเล่ม

          "ทานแอปเปิ้ลหน่อยนะจ๊ะ เมื่อกี้พี่เห็นเธอไม่ได้ทานข้าวคงหิวแล้วสิ ยังอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น"

          พูดจบเธอก็ฝานแอปเปิ้ลเป็นชิ้นเล็กๆ ส่งให้ชนะ

          "ขอบคุณฮะ"

          ชนะรับแอปเปิ้ลจากพยาบาลมากินอย่างเอร็ดอร่อย รสหวานอมเปรี้ยวของมันทำให้ต่อมน้ำลายข้างแก้มของเขาแตกซ่าน ไม่นานนักแอปเปิ้ลลูกนั้นก็อันตรธานหายไปหมด

          "ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ ที่นี่ไม่มีคนป่วยด้วยเชื้อโรคหรอก ส่วนมากก็เป็นแบบหนูนี่ล่ะจ้ะ พวกกระดูก กล้ามเนื้อ อะไรอย่างเนี้ย"

          "แล้วพี่จะทำอะไรผมฮะ"

          "พี่ไม่ทำอะไรหรอก คุณหมอเขาจะเป็นคนรักษาหนู ส่วนพี่ก็คอยดูแลหนูไง เดี๋ยวเย็นๆ พี่ก็จะมาเช็ดตัวให้"

          "ผมไม่ได้เป็นอะไรไม่ต้องเช็ดตัวฮะ ผมอาบน้ำเองได้"

          พยาบาลหัวเราะเบาๆ ในคำตอบของชนะ

          "พี่รู้จ้ะว่าหนูอาบน้ำเองได้ แต่หนูไม่มีไม้ยัน คงไปอาบน้ำลำบาก พี่เช็ดให้แป๊บเดียวก็สะอาดจ้ะ ไม่เช็ดวันนี้ พรุ่งนี้ก็ต้องเช็ดอยู่ดี"

          ชนะไม่เข้าใจคำพูดของพี่พยาบาลนัก พรุ่งนี้ชนะก็จะกลับบ้านแล้วทำไมต้องเช็ดตัวอีก

          ตกเย็น พยาบาลคนเดิมก็ถืออุปกรณ์ทำความสะอาดเดินมาที่เตียงของชนะ มีกะละมังเล็กๆ ใส่น้ำอุ่น ผ้าขนหนู แป้งเด็ก แล้วก็เสื้อผ้าชุดใหม่ มาถึงก็ยิ้มแล้วชวนชนะคุยโน่นคุยนี่พลางถอดเสื้อผ้าของชนะออกแล้วบรรจงเช็ดตัวให้ ชนะนั้นรู้สึกไม่สบายใจเลยที่ถูกคนไม่รู้จักมาเช็ดตัวให้ ทำให้คิดถึงแม่ คิดถึงพ่อ พาลให้น้ำตาก็ไหลลงอาบแก้มอีกครั้ง

          ชนะกินอาหารเย็นอย่างไม่เต็มใจนัก เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้กินอาหารเย็นกับแม่ 

และก็เป็นครั้งแรกในชีวิตเช่นกัน ที่ชนะไม่ได้กลับบ้าน...