เคยเป็นไหมครับ
เวลาที่เราท้อแท้และหมดกำลังใจ
แม้จะมีเพื่อนรอบกายสักสิบหรือร้อยคนมาให้กำลังใจ
เราก็ไม่ดีขึ้นเลย...
ในใจหวังแต่เพียงกำลังใจจาก “คน คนหนึ่ง” เท่านั้น
คนเดียวก็พอ ที่จะทำให้หัวใจของเรามีกำลังใจลุกขึ้นเดินต่อไป

ผมเคยถึงกับล้มหมอนนอนเสื่อ
เพราะต้องการกำลังใจจาก “คน คนหนึ่ง”
หวังเพียงให้เขาเห็นคุณค่าของเราบ้าง
เห็นแก่วันเวลาที่ผ่านมา หยิบยื่นกำลังใจให้เราบ้าง
อย่างน้อยก็วันนี้ เพื่อเราจะได้ยืนอยู่ต่อไปได้
แต่ก็ไม่ได้รับสิ่งใดกลับมาเลย
เหมือนกับเราเป็นสิ่งที่ไม่มีตัวตนอยู่ในโลกของเขา....

สุดท้ายผมต้องฝืนใจลุกขึ้นยืนและเดินด้วยตัวเอง
รักตัวเอง และให้กำลังใจตัวเอง กับหัวใจที่ฮึดสู้ (แต่ด้านชาลงไปนิดหน่อย)
เคยโกรธ “คน คนนั้น” อยู่หลายปี จนถึงวันที่เขาได้รับความเจ็บปวดบ้าง
วันที่ “คน คนนั้น” โทรมาเล่า โทรมาหากำลังใจจากเรา
สิ่งที่ผมคืนกลับไปก็คือ การให้อภัยและกำลังใจ

หลายปีมานี้ ผมเคยคุยกับ คน คนนั้น ว่า
ขอบคุณที่วันนั้นเธอเข้มแข็ง และตัดผมออกไปจากชีวิตของเธอได้
ไม่เช่นนั้น วันนี้ผมคงทุกข์ ที่มีเธออยู่ข้างกาย...
(ประโยคหลังผมพึมพำกับตัวเอง)

“ทำไม แค่คนคนเดียว ทำให้เจ็บช้ำได้นานเหลือเกิน”

ไม่น่าเชื่อว่าคนคนหนึ่งจะมีอิทธิพลกับชีวิตของเราได้ถึงขนาดนี้
ผมเข้าใจสิ่งที่คุณ veerin เขียนถึงดีครับ
เพราะเคยเกิดขึ้นกับชีวิตของผมครั้งแล้ว ครั้งเล่า
พบเจอกับมันจนเหนื่อยอ่อน

ผมจึงมีความคิดอยู่ในใจเสมอว่า
ผมจะรักตัวเอง และคนรอบข้าง ด้วยเหตุผล
พยายามใช้อารมณ์กับสิ่งต่างๆ ให้น้อยที่สุด
เรื่องบางเรื่องเราอาจจะ “ไม่รู้ถึงรายละเอียด”
แต่เราก็สามารถที่จะ “เข้าใจ” มันได้อย่างถ่องแท้
และเมื่อเราทำใจให้เป็นกลาง มองสิ่งต่างๆ ด้วยความเข้าใจ (จริงๆ)
ความเจ็บปวดในใจก็จะลดน้อยลง
กำลังใจก็จะกลับคืนมา

บางครั้งผมก็กลับมาทบทวนว่า
ผมต้องการอะไรจาก “คน คนนั้น” กันแน่
และสิ่งนั้น ผมต้องการมันจริงๆ น่ะหรือ
และ มัน “มีค่ามากพอ” ที่ผมจะร้องไห้ให้กับมันหรือไม่

อย่างไรก็ตาม
ผมก็ยังคิดดี พูดดี และทำดี กับ คน คนนั้น เสมอ เท่าที่จะทำได้
และสิ่งที่ผมให้ไปแล้ว ผมไม่เคยขอคืน

แม้วันเวลาจะผ่านไปอย่างเชื่องช้า
พร้อมกับความเจ็บปวดที่ร้าวใจ
แต่ในที่สุด มันก็จะผ่านไป แล้วเราจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น

วันหนึ่ง เราอาจจะต้องขอบคุณ คน คนนั้น
ที่ทำให้เราเข้าใจชีวิตมากขึ้นอีกนิด
ครับ

ขอบคุณ entry : : สิ่งดีๆในวันใหม่ และกำลังใจแด่คุณ : : Posted by veerin
ที่ทำให้ผมมีโอกาสทบทวนเรื่องราวในชีวิต
และได้พรั่งพรูเรื่องไร้สาระบนบล็อกแห่งนี้

ขอบคุณครับ