วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิด

ผมเลยอยากเขียนเอนทรี่เกี่ยวกับวันเกิด

พอคิดจะเขียน ก็เกิดความคิดขึ้นว่า จะเขียนอะไร เกี่ยวกับวันคล้ายวันเกิด ?

พอคิดว่าจะเขียนอะไร ? ก็เลยถามตัวเองขึ้นมาว่า พูดถึงวันเกิด ผมคิดถึงเรื่องอะไร ?

สิ่งแรกที่ผมคิดถึงคือ รูปตัวเองตอนเด็กๆ

ต่อมาก็คิดถึงรูปพ่อ...

ส่วนแม่...ผมไม่เคยเห็นรูปของท่านเลย และไม่รู้จักหน้าของท่านด้วย

คิดต่อไปอีก...

ผมคิดถึงงานฉลองวันคล้ายวันเกิด หลายปีที่เกิดมา สนใจวันเกิดของตัวเองบ้างเมื่อวัยเด็ก

แต่พอโตเป็นผู้ใหญ่ ผมแทบไม่เคยจัดงานวันเกิด และไม่ค่อยให้ความสำคัญกับวันเกิดของตัวเองนัก ถ้ามีโอกาส ผมมักจะเลือกเป็นการไปทำบุญเสียมากกว่า

แต่ก็มีบางปี ที่ผมจัดงานวันเกิดเพื่อเลี้ยงน้องๆ ที่ร่วมงาน และเพื่อนสนิทบางคน

ตอนนี้ผมคิดถึงของขวัญวันเกิดแล้วครับ

บางปีผมก็ได้รับของขวัญหลายชิ้น มีโทรศัพท์มาอวยพรวันเกิดหลายสาย

บางปีก็มีน้องๆ หรือลูกศิษย์หลายสิบคนแอบจัดงานวันเกิดให้ พร้อมเค้กและของขวัญ

ในขณะที่บางปี ไม่มีคำอวยพร และไม่มีของขวัญสักชิ้น

ทุกคนลืมผม…

ในขณะที่บางปี ผมก็ทำเป็นลืมๆ วันเกิดตัวเอง

คือไม่ทำอะไรสักอย่าง นอกจากใช้ชีวิตประจำวันไปตามปกติ

วันคล้ายวันเกิดปีนี้ ผมทำอะไรบ้าง...?

เทศกาลวันเกิดเริ่มขึ้นประมาณ 2 สัปดาห์ก่อนวันจริง ด้วยของขวัญจากเพื่อนสนิทคนหนึ่ง

ที่ทำให้กระแสวันเกิดถูกปลุกขึ้นในใจของผม

ยิ่งใกล้วันเกิดของผมมากเท่าใด ความสนใจในวันเกิดของผมก็ค่อยๆ ลดน้อยลง

เพราะงานที่เยอะ ยุ่ง วุ่นวาย อ้อ...และสนุกสนานด้วย

แต่ผมก็ยังมีโอกาสเจียดเวลาไปทำบุญ ถวายสังฆทาน และปล่อยปลา

ผมฉลองเทศกาลวันเกิดด้วยหมูกระทะ ก่อนสัปดาห์หนังสือฯ 1 วัน หลังเสร็จกิจจากการจัดบู๊ท

ผมฉลองเทศกาลวันเกิดซ้ำอีกที ในค่ำวันหนึ่งที่มีน้องๆ และญาติๆ มารวมกันที่บ้านของผมและเลี้ยงรวมกันไป 4 คนพร้อมกัน แต่ไม่ทันได้กินเค้ก ก็ต้องรีบขับรถไปรับญาติและเด็กๆ ที่ไปช่วยกันขายหนังสือ กลับมางานวันเกิดก็งวดแล้ว

ผมได้ทานเค้กวันเกิดครั้งแรก ตอนมาฟังบรรยายเรื่อง Blue Ocean ที่ห้องมีทติ้งรูม 3 ในงานสัปดาห์หนังสือ

อีกครั้ง...ผมได้กินเค้กวันเกิดที่งาน OK Nation เมื่อวันที่ 7 เมษายน ตอนพักเบรค (ฮา)

แล้วตบท้ายเทศกาลวันเกิด (สุกดิบ) ด้วยหมูกระทะร้านเดิม ในคืนวันที่ 7 หลังเก็บบู๊ทจากงานสัปดาห์หนังสือฯ เสร็จ

วันนี้...วันคล้ายวันเกิดของผม

ตั้งแต่เช้า...ส่งลูกหลานกลับ ตจว. หลังเสร็จกิจช่วงปิดเทอม และเสร็จงานสัปดาห์หนังสือ

ผมกลับมานั่งอยู่ในบ้านเงียบๆ อีกครั้ง เหมือนที่เคยเป็นมา

นั่งตรวจงาน ทำงาน ประสานงาน แก้ไขงาน เหมือนวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

บ้านเงียบ ไม่มีคนให้เลี้ยงฉลอง

เวลาที่บ้านของเราวุ่นวาย อึกทึก อยู่เป็นเวลานับเดือน แล้วมันเงียบลงไปดื้อๆ

แถมยังมาเงียบเอาในวันคล้ายวันเกิดเสียอีกด้วย

ทำเอาเหงาเหมือนกันนะครับ

ถามว่า ทำไมไม่ออกไปหาเพื่อน หาความสนุกสนานในวันเกิด

ผมอยากตอบว่า ผมเลือกนั่งเหงาอยู่บ้านดีกว่าดิ้นรนออกไปหาความสนุกที่ไม่ใช่ความสุขครับ

ความเหงา เป็นเพื่อนที่ดี และทำให้เรามีเวลาอยู่กับตัวเอง ได้คิดทบทวนว่าชีวิตที่ผ่านมามีอะไรที่เราทำดี และมีอะไรที่เราทำพลาดไปบ้าง

กลับมาถึงคำถามที่ว่า...จะเขียนอะไร เกี่ยวกับวันคล้ายวันเกิด ?

ผมจะเขียนว่า...พรุ่งนี้ ก็เลยวันเกิด เป็นวันธรรมดา แล้วครับ

ขอบคุณที่แวะมาอ่าน และอวยพรวันเกิดครับ J