(๒)

          มาสัมผัสวิถีคิดและวิธีทำของชายร่างสันทัดกันต่อค่ะ  เวลาผ่านไปพอสมควร  แต่ทว่า กะทาชายนายอองไชยะมิได้ใส่ใจต่อคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้อย่างมั่นเหมาะกับขุนนางเมืองอังวะ  มิหนำซ้ำเขายังกระทำการฮึกเหิม  ท้าทายโดยการระดมชายฉกรรจ์ในเขตตำบลใกล้เคียงเข้าเสริมกองกำลังตำบลมุกโชโบที่แปรสภาพมาเป็นศูนย์บัญชาการรบอย่างเต็มรูปแบบ  รวมกันเป็นกองทัพขนาดย่อมที่เหล่านักรบมีความกระหายในการลงสู่สมรภูมิยิ่งนัก 

          "ก้าวที่หนึ่งคือบุกจู่โจมเข้ายึดเมืองอังวะ  คิดบัญชีขุนนางมอญทั้งหมด" อองไชยะวางแผนปฏิบัติการพลิกแผ่นดินครั้งสำคัญ "ต่อไปนี้พวกเราจงลืมคำว่าให้ความร่วมมือกับฝ่ายอังวะ" แล้วทุกคนก็ประสานเสียงขึ้นกึกก้อง "ไม่เสียเลือด  ไม่เสียน้ำตา  ชัยชนะจะเข้ามาโดยเส้นทางใด"

          ฝ่ายเจ้าเมืองอังวะก็มิได้นิ่งนอนใจ  ตามติดความเคลื่อนไหวของกองกำลังนอกกฎหมายชนิดไม่กะพริบตา เมื่อได้รับรายงานข้อมูลทางลับเป็นที่แน่ชัดว่าจะหาความซื่อสัตย์จากคนที่ชื่อว่าอองไชยะไม่ได้แล้ว  จึงรีบชิงความได้เปรียบ ส่งกองกำลังทหารที่ฝึกฝนมาแล้วอย่างดีบุกเข้าไปเหยียบตำบลมุกโชโบแบบสายฟ้าแล้ว   แทบไม่น่าเชื่อเลยว่า ! ฝ่ายที่เอาเปรียบไปทิ้งยับเยินกลับเป็นกองทัพเจ้าเมืองอังวะ  ผลพวงจากเหตุการณ์นั้นสำคัญมาก ๆ ค่ะ สำคัญจนกระทั่งหนังสือประวัติศาสตร์มอญ-พม่าได้บันทึกไว้ว่า

          "...เมื่ออองไชยะสามารถลุกขึ้นสู้กองทัพมอญเมืองอังวะประสบชัยชนะ  คนทั้งหลายก็เห็นเป็นสิ่งมหัศจรรย์  ชาวพม่าเป็นอันมากก็พากันแห่มาสมัครเข้าเป็นพรรคพวก  แม้แต่พระเจ้าธอพุทธเกษีซึ่งประทับอยู่ที่เชืองใหม่ก็ส่งสาส์นมาแสดงความยินดี    อำนาจของอองไชยะจึงแผ่ไกลไพศาลยิ่งขึ้น  ในปี พ.ศ.๒๒๙๘ คือสองปีภายหลังตีเมืองอังวะพินาศ  กองทัพอองไชยะที่เข้มแข็งขึ้นในนามของชาวพม่าได้เคลื่อนกำลังพลลงทางใต้ตีทะลวงเมืองรางกุ้งแบบสบายมือ  แล้วเข้าปิดล้อมที่มั่นสุดท้ายของฝ่ายปกครองคือ กรุงหงสาวดี  และมองเห็นชัยชนะอยู่แค่เอื้อม

          "นั่นคือรอยของก้าวที่สอง  มังระ" อองไชยะบอกบุตรชาคนยโตอย่างกระหยิ่มต่อธงชัยที่จะโบกสะบัดในไม่ช้า  แต่ว่า  ผลของสงครามยังไม่ทันนับศพ พระเจ้าแผ่นดินผู้ครองหงสาวดีมองไม่เห็นกลยุทธ์ใดที่จะปราบกองกำลังจากตำบลมุกโชโบลงได้  เพราะว่า  ฝูงมหาประชาชนต่างพากันเปล่งเสียงชื่นชมความเก่งกล้าของอองไชยะราวกับเขาคือเทวดาเสด็จลงมาจากสรวงสวรรค์   พระเจ้าหงสาวดีจึงประกาศยอมแพ้โดยไม่มีเงื่อนไข  แถมยังยกธิดาสาวให้แก่อองไชยะ  ในขณะที่แม่ทัพนายกองของพระเจ้าหงสาวดีไม่มีใครเห็นดีด้วย  พอตกกลางคืนจึงลอบเข้าปล้นกองทัพของอองไชยะที่ตั้งอยู่นอกกำแพงเมือง

          ดีว่า คนอย่างอองไชยะยังไม่หลงกลศึกง่าย ๆ  แม้ว่าจะถูกล่อหลอกด้วยหญิงสาวแสนสวยก็ตาม  จึงไม่เพลี่ยงพล้ำในกลางดึกคืนนั้น  พอถึงวันรุ่งขึ้น  อองไชยะจึงโต้ตอบทันควัน  เร่งรัดจัดการโจมตีเมืองหงสาวดีเป็นการใหญ่  บุกเผาทำลายยุ้งฉาง  อาคารบ้านเรือนวอดวาย  แล้วสถานการณ์เมืองหงสาวดีที่ระส่ำระสายเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ถึงคราวย่อยยับในพริบตา  ชาวบ้านและพระสงฆ์ถูกฆ่าฟัน ล้มตายเป็นจำนวนมาก  สั่งให้กวาดเก็บพัสดุมีค่าและเงินทองทั้งหมด  พร้อมจับบุคคลสำคัญ เช่น พระเจ้าหงสาวดี พระมหาอุปราชา  พระยาทะละ  พระยาทะลอไปพันธนาการในคุกใต้ดิน  มิให้เห็นเดือนเห็นตะวันและให้เป็นสุสานไปพร้อมเสร็จสรรพ์

        เมื่อกองทัพอองไชยะกลับสู่ภูมิลำเนาอย่างยิ่งใหญ่  ราคาของเม็ดเหงื่อที่เสียไปมันช่างมีมูลค่ามหาศาล  เขาได้เร่งสร้างราชธานีขึ้นใหม่ที่ตำบลมุกโชโบบ้านเกิดพร้อมกับขนานนามว่า เมืองมันทลีรัตนภูมิ   แล้วประกอบพิธีกรรมปราบดาภิเษกตัวเองขึ้นครองบัลลังก์พม่านามว่า  อลองพญา

        "อลองพญา ! " อองไชยะออกชื่อใหม่ตัวเองอย่างฉงน 

         "ใช่แล้วพะยะค่ะ  อลองพญา  เป็นคำเก่าแก่แปลว่า พระโพธิสัตว์" หัวหน้าคณะพราหมณาจารย์ประจำราชสำนักกราบทูล "มีความหมายว่า ผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่  ผู้มากอบกู้ศักด์ศรีเพื่อนมนุษย์ให้รอดพ้นจากความทุกข์ทางกายและใจ"

       อองไชยะในนามอลองพญาก็ทรงมีความเชื่อเช่นนั้นอยู่แล้ว  พระองค์จึงตั้งปณิธานว่าจะลงมือกระทำทุกวิถีทางที่จะนำพาประชากรไปสู่ความอุดมสมบูรณ์ตามอุดมการณ์ที่วาดฝัน  แน่นอนค่ะ  หนีไม่พ้นสงคราม  การแผ่แสนยานุภาพไปยังอาณาจักรใกล้เคียงคือภารกิจหลัก และเป็นบทพิสูจน์ถึงความยิ่งใหญ่ของกษัตริย์

      "ต่อไปคือก้าวที่สาม" อลองพญาผินพระพักตร์ไปยังทิศตะวันออก "เราจะไปเหยียบแผ่นดินโยเดีย ทุกคนก็รู้ว่าแผ่นดินนั้นสว่างไสวไปด้วยทองคำ"

       ในขณะนึกย้อนรอยอดีตมาถึงตรงนี้  ครูเอกยังอยู่ที่วัดหน้าพระเมรุนะคะ  คณะจารึกแสวงบุญลงรถทัวร์พร้อมกับส่งเสียงจอแจ  ใบหน้าอิ่มเอิบกันทุกคนแหละค่ะ  เสียงประชาสัมพันธ์ของวัดก็กล่าวต้อนรับแล้วเล่าประวัติศาสตร์ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับพระประธานภายในพระอุโบสถ

      "ในวันที่ ๑๕ เมษายน พ.ศ.๒๓๐๓ อลองพญากรีฑาทัพเข้าสู่กรุงศรีอยุธยา  วางแผนการรบด้วยวิธีการบุกเข้าไปยึดพระอารามต่าง ๆ เป็นฐานที่มั่น  ประกอบด้วย วัดราชพลี  วัดกษัตราธิราช วัดหัสดาดาวและวัดหน้าพระเมรุ  เพราะหลงคิดว่าตัวเองเป็นผู้มีบุญบารมีเทียบเท่าพระโพธิสัตว์"

      แล้วย่อมเป็นไปได้ที่อลองพญาจักครุ่นคิดอยู่ในใจ "ทองคำทั้งหมดในแผ่นดินโยเดียนี้ต้องคู่ควรกับเราเท่านั้น" 

      การเคลื่อนทัพจากเมืองหน้าด่านสู่เมืองหลวงเป็นไปโดยง่าย  ไม่มีวี่แววการต่อด้านที่เข้มแข็งใด ๆ เลย จนกระทั่งเมื่อประชิดติดกำแพงเมือง  เจ้ามังระทูลถามขึ้นด้วยความแปลกใจ "ไม่มีแม้แต่กองกำลังป้องกันประตูบ้านตัวเองหรือ"

     "มี  แต่ก็พากันเร้นหายอยู่หลังกำแพง  ชาวโยเดียทั้งปวงหมกมุ่นอยู่กับความสุข  สนุกสบาย จนไม่รู้ค่าของการต่อสู้และลืมไปแล้วว่าในโลกนี้ยังมีนรกอยู่หลายขุม" อลองพญานำกองทัพหลวงไปตั้งที่วัดหน้าพระเมรุ  สั่งทหารให้ตั้งปืนใหญ่ที่ลานวัดตรงหน้าพระอุโบสถหลังใหญ่  โดยหารู้ไม่ว่าหายนะกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ !  อ๋อ ! ไม่ใช่พายุไซโคลนนาร์กีสหรอกค่ะ 

     สงสัยจะต้องมีตอนที่ ๓ แล้วค่ะ