::

บทความพิเศษ : กระทรวงศึกษา-พิการ!

ค รู ก า น ท์

::

          จากข่าวเศร้าดังพาดหัวข่าวที่ยกมา...(รายละเอียดของข่าวคงจะเป็นที่ทราบกันดีแล้วนะครับ  หากท่านใดยังไม่ทราบ  ติดตามอ่านได้จาก นสพ.คมชัดลึก ฉบับวันอาทิตย์ที่ ๒๓ มีนาคม ๒๕๕๑)

         เป็นข้อยืนยันว่า  นี่คือผลกรรมที่กระทรวงศึกษาธิการเป็นผู้ก่อ  คือก่ออำนาจผูกขาดเป็นศูนย์กลางทุกๆ เรื่องมาเป็นเวลาช้านาน  นั่นก็คือกำหนดให้หนังสือที่ครูจะใช้สอนและเด็กจะใช้เรียนในโรงเรียนได้  ต้องเป็นหนังสือที่ได้รับการพิจารณาอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการ  และยิ่งเป็นหนังสือที่กระทรวงจัดเขียน จัดทำ และจัดพิมพ์  ยิ่งเป็นสิ่งสำคัญที่โรงเรียนควรเลือกใช้เป็นอันดับต้นๆ   เท่ากับครูไม่จำเป็นต้องคิด  ไม่ต้องแสวงหาตำรับตำราอื่นใดอีก  แม้ว่ากระทรวงจะมิได้สั่งการโดยตรงเช่นนั้น  แต่ขนบธรรมเนียมปฏิบัติที่สั่งสมสืบเนื่องกันมาก็คล้ายมัดมือชกทำนองนั้น  และเพราะยอดจำนวนหนังสือเรียน ตำรา คู่มือ ที่กระทรวงกำหนดให้ใช้เป็นแบบสำเร็จรูปเดียวกันนั้นเป็นตัวเลขที่สูงมาก  นั่นเองที่เป็นความเย้ายวนให้เกิดกรณีแสวงประโยชน์ฉ้อฉล  หลายพฤติกรรม  หลายวิธีการ  และหลายยุคหลายสมัยสืบต่อกันมา  เป็นข่าวบ้างไม่เป็นข่าวบ้าง  พอเป็นเรื่องเป็นราวบางทีก็มีเชือดไก่ให้ลิงดูบ้าง  เป็นมวยล้มต้มคนดูบ้าง...

            เมื่อมันเป็นเงื่อนไขที่ก่อให้เกิดความจำเป็นต้องใช้หนังสือเรียนเล่มเดียวกัน (ในวิชาเดียวกัน) ทั้งประเทศ  ยอดจำนวนของความต้องการหนังสือเล่มเดียวกันสูงมากดังกล่าวแล้ว  แน่นอนยอดเงินงบประมาณในการจัดซื้อย่อมมากมายมหาศาลตามมาด้วย  ดังนั้น ทั้งเหตุปัจจัยของเงื่อนไขและในสถานการณ์บ้านเมืองที่การคอรัปชั่นมีสูงอย่างที่เรารู้ๆ กันอยู่  เรื่องของเรื่องมันจึงยากที่จะป้องจะปราบกันให้ได้ผลแท้จริง

             สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.)  ควรยกเลิกการเป็นผู้ผูกขาดกำหนดหนังสือเรียนได้แล้ว  ควรทำหน้าที่แค่ควบคุมและกำกับดูแลเพียงด้านนโยบายและหลักสูตรให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ของพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติเท่านั้น  เรื่องตำรับตำราและหนังสือเรียนปล่อยให้เป็นเรื่องของผู้บริหารโรงเรียน  ครูผู้สอน และคณะกรรมการสถานศึกษาแต่ละแห่งจะเป็นผู้พิจารณาดำเนินการโดยอิสระเถิด  ให้เขารู้จักคิดและรู้จักเลือกเองบ้าง  เขาจะได้คิดเป็นและแก้ปัญหาเป็น  ตราบใดที่กระทรวงยังเป็นผู้กำหนดและตามป้อนให้ทุกอย่าง  ทั้งตำรับตำรา คู่มือ และหนังสือเรียนอย่างทุกวันนี้เขาจะไม่เติบโต  และจะเป็นการซ้ำเติมพวกเขาให้เป็นง่อยทางวิชาการไม่มีที่สิ้นสุด  เพราะถ้าครูไม่ถูกสถานการณ์บังคับให้ต้องใฝ่รู้ใฝ่แสวงหา  ครูก็จะไม่กระตือรือร้น  เปิดหนังสือสอนไปวันๆ ว่าไปตามหนังสือที่กระทรวงกำหนด  และที่น่าเศร้าที่สุดก็คือ  ครูส่วนใหญ่ในวันนี้หลงคิดและยึดติดเป็นสำคัญว่าหนังสือเรียนนั้นคือหลักสูตร  ทั้งที่มันเป็นแค่เครื่องมือที่ครูจะเลือกหยิบมาใช้ประกอบกิจกรรมการเรียนการสอนเท่านั้น

             แม้ว่าผม (ผศ.ศิวกานท์ ปทุมสูติ) จะมีส่วนร่วมในการเขียนหนังสือเรียนให้กระทรวงศึกษาธิการ  คือเป็นผู้เขียนหนังสือชุด ภาษาพาที ป.๒ และ ป.๕  ผมก็ยังขอยืนยันว่าหนังสือเรียนดังกล่าว (หนึ่งในสองเล่มนั้นก็คือเล่มชั้น ป.๒ ตามที่ปรากฏในภาพพาดหัวข่าว) ไม่จำเป็นต้องนำไปใช้สอนทั้งเล่มก็ได้  ครูสามารถเลือกตัวบทความรู้จากนอกหนังสือเรียนมาประกอบการสอนได้ตลอดเวลา  ขอเพียงให้ตอบสนองจุดหมายปลายทางของหลักสูตรและสาระการเรียนรู้ที่กระทรวงกำหนดเท่านั้น 

            เปิดโอกาสให้เกิดการแข่งขันกันทางวิชาการมากขึ้นสิครับ  ให้มีทางเลือกดีๆ แข่งกันมากๆ  ไม่ต้องกลัวหรอกว่าโรงเรียนจะแสวงทางเลือกที่ไม่ดี หรือด้อยคุณภาพ  ถ้าเรากำกับดูแลระบบตรวจสอบและเมินคุณภาพให้มีมาตรฐานอย่างแท้จริง  สนับสนุนและส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนอย่างจริงจัง   อาจมีครู และผู้บริหาร ที่หย่อนยานนำพาโรงเรียนไปไม่รอดบ้าง  ไม่เป็นไร ยอมเจ็บด้วยการผ่าตัดกันแบบถึงรากถึงโคนเสียทีเถอะ 

        ในทางพุทธศาสนานั้นเมื่อเห็น “ทุกข์” ให้พิจารณาหา “สมุทัย” คือเหตุแห่งทุกข์ให้ถ่องแท้  แล้วจึงค่อยหา “มรรค” คือทางหรือวิธีที่จะดับทุกข์ที่เหตุแท้จริงของมัน  เราจึงจะไปถึง “นิโรธ” หรือการดับทุกข์ได้อย่างเด็ดขาด  กระทรวงศึกษาธิการ  และคนไทยที่นับถือพุทธศาสนาที่ถึงกับจะให้ต้องบัญญัติในรัฐธรรมนูญว่าศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาตินั้น  อย่านับถือกันแบบเปลือกๆ เลย  มาลงมือปฏิบัติการที่แก่นแท้ของการแก้ปัญหากันเสียทีเถิด  อย่าปล่อยให้กระทรวงศึกษาธิการเป็นกระทรวงศึกษา-พิการ! อีกต่อไปเลย            

**************************************************** 

ขณะยังขาดไร้ที่พึ่งที่หวัง  ฟังเพลง "กราบพระแก้ว" ขอพรไปพลางก่อน

เพลงกราบพระแก้ว :::  คำร้อง - ศิวกานท์ ปทุมสูติ :::  ดนตรี - สมปอง เปรมปรีดิ์ ::: ขับร้อง - ชินกร ไกรลาศ