เมื่อต้นไม้เติบโตมาจนถึงระดับมัธยม สายเลือดของนักดนตรีแรงขึ้น ไปสมัครเป็นเด็กวงโยธวาทิตของโรงเรียน คราวนี้ได้เล่น Clarinet แล้ว เป่ากันจนแก้มโป่ง ตากแดดตัวดำเมี่ยม แต่ต้นไม้ก็ยังหลงอยู่กับความสวยงามของภาพที่มองลงมาจากเวที มีคนดูเยอะๆ มองไปทางไหนมีแต่คนยิ้มแย้มไปหมด เลยตัดสินใจรวมวงกับเพื่อนๆ ส่งวงเข้าประกวด Hotwave Music Award เมื่อปี 2549 แล้วก็ได้รางวัลชนะเลิศมา ดูเหมือนพระเจ้าจะเข้าข้างอยู่เรื่อย

แล้วพระเจ้าก็เข้าข้างต้นไม้อีกครั้งเมื่อเฉลียงตระบัดสัตย์จัดคอนเสิร์ตอีก หลังจากที่ลุงดี้ประกาศบนเวทีคอนเสิร์ตคราวที่แล้วว่า นั่นคือคอนเสิร์ตครั้งสุดท้าย คนที่ดีใจมากและเห็นเรื่องการตระบัดสัตย์เป็นเรื่องเล็กก็คงจะเป็นต้นไม้อีก เพราะคราวนี้ เฉลียงมีแขกรับเชิญมากมาย และวง Laundry ของต้นไม้ได้รับเชิญมาเป็น Guest ของพ่อแต๋งและก็ได้เป่า sax ดวลกันกับพ่อซะด้วย งานนี้พ่อแต๋งถึงกับโอดครวญว่า เลี้ยงมาตั้งแต่เท้าเท่าฝาหอย มาวันนี้ขอวัดรอยเท้าพ่อซะแล้ว

ต้นไม้เติบโตขึ้นมาก จนถึงวันนี้ความสำเร็จขั้นแรกของชีวิตก็มาถึง เมื่อต้นไม้สามารถสอบเข้าได้เรียนในสถาบันที่ทั้งพ่อและแม่ภาคภูมิใจ และเป็นคณะที่ทั้งพ่อและแม่เป็นศิษย์เก่า นั่นคือ สาขาดนตรี คณะครุศาสตร์ จุฬาฯ เครื่องดนตรีเอกของต้นไม้ก็คือ Saxophone (เหมือนพ่อเลย)

ตอนนี้รากแก้วของต้นไม้ต้นนี้ก็เริ่มหยั่งรากลึกแล้ว ต่อไปก็คงจะเติบโต แข็งแรง แผ่กิ่งก้านสาขา ให้ร่มเงาและความสุขกันคนรอบๆตัวและคนอื่นๆที่ผ่านไปผ่านมาได้บ้าง โลกก็ร้อนขึ้นทุกวัน พายุก็แรงขึ้น ก็หวังว่าต้นไม้ต้นนี้จะยืนหยัดต้านแรงพายุได้อย่างไม่หวั่นไหวและมั่นคงตลอดไป

เพลงฝากเอาไว้ อัลบั้ม "เฉลียง.......ตะไคร่น้ำสุดขอบฟ้า"