"............แม้ไม่มีโอกาสได้ไปสัมผัสนาทีที่มีค่าของชีวิต แต่ก็สัมผัสได้แห่งรอยยิ้มและน้ำตาแห่งความสำเร็จ......."

......ขอขอบพระคุณทุกๆคนที่เป็นห่วง คิดถึงและถามไถ่ ถึงปัญหาที่ไม่ได้ร่วมพิธีพระราชทานปริญญาบัตรอันทรงเกียรตินี้......

เอาหล่ะผมจะเล่าให้ฟัง.........

ผมบรรจุรับราชการครูครั้งแรกที่โรงเรียนประจำตำบลเล็กๆแห่งหนึ่ง ในจังหวัดสุรินทร์ ซึ่งห่างจากบ้านเกิดเมืองนอนร่วมร้อยกว่ากิโลเมตร โรงเรียนแห่งนี้เปิดสอนระดับม.๑-๖ มีนักเรียนประมาณสามร้อยกว่า(ทุกวันนี้ก็ยังอยู่) จากสภาพดังกล่าวผมเห็นความเหลื่อมล้ำทางด้านสังคมอย่างชัดเจน ความด้อยโอกาสคือสิ่งที่เด็กๆได้รับ ความขาดแคลนคือโซ่ตรวนที่ตรึงความก้าวหน้าทางการศึกษา และสารพันปัจจัยที่ผมไม่สามารถแก้ปัญหาได้ แต่สิ่งหนึ่งที่พอมีลู่ทางคือลาศึกษาต่อเพื่อจะได้นำเรื่องราวต่างๆมาเล่า เพื่อสร้างแรงจูงใจทางด้านการศึกษาให้เด็กฟัง หรือนำความรู้ความสามารถจากการเรียนมาพัฒนา เพื่อเติมเต็มส่วนที่เขาขาด ผมคิดว่าเด็กจะได้ประโยชน์ไม่มากก็น้อย

....เป็นไปไม่ได้ที่โรงเรียนที่ขาดแคลนด้านบุคคลากรจะอนุมัติให้ผมลาศึกษาต่อ แต่ผมพยายามสืบหา ค้นคว้าและพบโครงการศึกษาต่อเพื่อครูประจำการ กล่าวคือจะเริ่มเรียนตอนที่นักเรียนปิดภาคเรียนฤดูร้อนปีละสองเดือน เป็นระยะเวลาสี่ปี  และที่สุดผมก็ได้เรียนต่อโดยกู้เงินจากสหกรณ์ครูทุกปี กู้ทั้งสามัญ กู้พิเศษ กู้ฉุกเฉิน เพื่อการเรียนโดยเฉพาะ ซึ่งท่านก็น่าจะทราบดีว่าค่าใช้จ่ายสูงมาก ผมจะไม่ลงรายละเอียดแต่ที่แน่ๆตอนนี้เงินเดือนทั้งเดือนผมรวมหักแล้วตอนนี้เหลือ ๓๐๐ กว่าบาท และยังทำงานหามรุ่งหามค่ำเพราะครูที่โรงเรียนมีน้อย ผมเป็นทั้งคนจัดสวน เป็นหมอพาเด็กไปร.พ.ตอนดึกๆ เป็นทนายว่าต่างเด็กตนที่มีปัญหา เป็นผู้ฝึกสอนนักกีฬาบ้านนอก เป็นประชาสัมพันธ์ประสานชุมชน เป็นฯลฯ ในขณะที่เพื่อนๆพี่ๆบางคนที่เรียนด้วยกันแต่สอนในระดับอุดมศึกษา แค่ค่าทำงานล่วงเวลารายได้ต่อเดือนมากกว่า ๖๐๐๐ บาท หากคำนวณเวลาที่สำเร็จการศึกษาเดือนพ.ค.จนถึงเวลารับปริญญาประมาณ ๖ เดือน หากผมไม่ใช้จ่าย ไม่กิน แต่เก็บ ผมก็มีเงินแค่ประมาณ ๑๙๐๐ บาท ซึ่งนั่นคงได้เฉพาะค่ารถไป-กลับ สุรินทร์-พิษณุโลก....

พี่ๆคงจะรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมวันนี้ไม่มี.....มงคล ที่นั่น

ผมจะส่งใจผ่านระบบไอทีให้ทุกคนมีความสุข และเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยนะครับ

ถึงวินาทีนี้.....

ผมจะไม่โทษระบบการศึกษา....

ผมจะไม่โทษใคร........

ผมจะไม่โทษตัวเอง.....

เพราะผมมีความภาคภูมิใจ ในสถาบัน และในปริญญาชีวิตใบนี้มากที่สุด

คงมีครูอีกไม่น้อยที่ประสบเหมือนผม เขาทำเพื่อประเทศชาติ แต่เขาต้องอยู่ ต้องมีชีวิต เขาถึงจะมีแรงกายและแรงใจ ....

+_+_+_+แค่แลมาข้างหลังบ้าง....ก็ยังดี+_+_+_+