แม่ไก่ฟักตาหวานตัวนี้..คือเลือดเนื้อเชื้อไขของ ไก่เถือน(ฝ่ายพ่อ)+ไก่แจ้(ฝ่ายแม่) ปัจจุบันมันได้สัญชาติไก่บ้านเรียบร้อยแล้ว...ดูมันเกิดการเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง เกี่ยวกับการรับรู้ข้อมูลที่ผิดพลาดแล้วไม่ยอมปรับเปลี่ยน แก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดนั่น... จนโงหัวไม่ขึ้นเวลาบินลงมากินข้าวเปลือก ดูมันลำพองตัวเองจนเพื่อนไก่ด้วยกันหมั่นไส้มันเต็มแก่เชื่อหรือไม่? มันฟักไข่อยู่ในกะเปาะของชายผ้าถุงนางสีดา(เฟินเขากวาง)ซึ่งเกาะติดอยู่ข้างต้นสะหวา(ละมุด)

เดิมๆมันขึ้นไปฟักไข่เน่าของเพื่อน...ฟักแล้วฟักอีก...ไข่ไม่ออกสักที ตอนหลังเพิ่งรู้ ลูกบ่าวแอบเอาลูกปิงปองไปใส่ไว้ในรัง...มันเลยฟักลูกปิงปองอยู่ตั้งปีกว่า ลูกบ่าวเกิดนึกสงสารมาสารภาพ ..เลยเอาลูกปิงปองออกเหลือแต่รังเปล่าแต่ดูเหมือนมันมีความสุขอยู่กับการฟักรังเปล่าอีกต่างหาก แถมทำตัวเป็นแม่ไก่หวงรังเสียอีกแน่ะ!(วันที่กำลังเขียนต้นฉบับก็ยังฟัก)...เราเคยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เอาน้ำราดลงไปบนลำตัวของมันนัยว่าจะรดต้นไม้ ดูเหมือนมันทำตัวหยบนิ่งตามสัญชาตญาณของบรรพบุรุษไม่ยอมไปไหน...กลับสยบตัวเองด้วยความเงียบและอดทน ด้วยความเชื่อมั่นในความรู้เดิมๆ หลักการเดิมๆ มันคิดว่ามันฟักไข่อยู่อย่างไร มันก็จะฟักอยู่อย่างนั้นไปตลอด...ถึงแม้ว่าจะเป็นลูกปิงปองมันก็จะฟัก ใครจะทำไม?ยิ่งฟักดูตัวมันยิ่งใหญ่เต็มรังขึ้นทุกวัน...

เราลองมานั่งคิดเล่นๆ ยี่สิบหกปีที่เป็นครูมา เห็นระบบการศึกษา (ไข่เน่ากับลูกปิงปอง) เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีกจนตามไม่ทัน...แต่ที่สุดของที่สุดก็ยังดูเหมือนเดิมหรือยังค่อนไปในทางที่แย่กว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ การจัดกิจกรรมการศึกษาในยุคปัจจุบันเราว่าเหมือนมาม่าสำเร็จรูป คือเป็นการจัดกิจกรรมการศึกษาเพื่อสนองอะไรบางอย่าง ที่ไม่ใช่เป็นการสนองความเจริญงอกงามในพัฒนาการด้านความคิดของมนุษย์...ดูทุกอย่างจะมุ่งเป้าไปที่ ความเป็นเลิศ ทั้งสิ้น...ยี่สิบปีที่แล้วคัดเลือกนักกีฬาพรื่อ! ยุคปฏิรูปก็ยังคัดเลือกกันอยู่พันนั่น(แม่ไก่ฟักตาหวานบนกระเช้าผ้าถุงนางสีดา)...ความสามารถของนักกีฬา ไม่ได้เกิดจากกระบวนการพัฒนา กระบวนการเรียนรู้อะไรเลย...ทุกอย่างเกิดจากพรสวรรค์ของผู้เรียนเกือบทั้งหมด...

วิทยุ โทรทัศน์ประโคมข่าวแสดงความยินดีกับนักเรียนไทยที่ไปชนะเลิศเหรียญทอง เหรียญเงินหรือเหรียญทองแดงในการแข่งขันชีวะ เคมีโอลิมปิคระดับโลก เราก็ยังเชื่อว่าไม่ใช่เกิดจากกระบวนการศึกษาที่ยึดหลักธรรมชาติที่แท้จริง(แม่ไก่ฟักตาหวานบนกระเช้าผ้าถุงนางสีดา)... ในเบื้องหลังของคนที่เป็นเลิศยังมีคนที่แอบหลบอยู่ในมุมมืดอีกมากมายที่กำลังรอให้ระบบการศึกษายุคปฏิรูปยื่นมือเข้าไปถึง...

เราว่าสังคมเราปัจจุบันยิ่งแย่ลงทุกวัน...เพราะเรามัวไปหลงยกย่องคนเด่น คนดัง คนที่เป็นเลิศทั้งหลาย (ไข่เน่ากับลูกปิงปอง) จนลืมคนที่เป็นเพื่อนร่วมโลกด้วยกันอย่างไม่น่าให้อภัย เหมือนกับแม่ไก่ฟักตาหวานผู้หลงผิดบนกระเช้าผ้าถุงนางสีดาตัวนี้ นี่แล......