ห่างหายไปหลายวัน ทั้งเขียนและอ่านทั้งนี้และทั้งนั้น ยังดีที่ไม่มีทั้งโน้นเพราะผมต้องไปภารกิจที่ลาวใต้แถบๆหลวงพระบาง จัมปาสักซะห้าวันเต็ม ๆต้องไปอยู่กะแม่คุณสาระแนหรือน้องแน มัคคุเทศก์สาวชาวลาว ที่เธอช่างสาระแนสรรหาเรื่องมาจำนรรจาได้ไม่มีการหยุดหย่อนไม่ว่าจะเป็นเรื่องมีสาระ ไร้สาระแม่คุณเอ๋ย เธอคุยได้ตลอดเวลา ชนิดที่ว่าถ้าชายใดได้คุณเธอไปเป็นนายบ้านแล้วละก้อ รับรองว่าชีวิตนี้ ไม้ต้องดูทีวีหรือว่าเปิดวิทยุให้สิ้นเปลืองพลังงานหรอก ค่าที่ต้องฟังคุณเธอคุยซะจนคงเบื่อเสียงคนพูดไปอีกนานแสนนาน ซึ่งตอนแรกครูหญุ่ณเองก็ออกจะรำคาญที่เธอช่างพูดเหลือเกิน แล้วที่พูดก็ไม่ค่อยมีสาระซักเท่าไหร่ หนักไปทางตลกประสาไกด์นั่นแหละ แต่อยู่ๆไปก็ให้ชื่นชมว่าเออนี่แหละความสามารถของไกด์ ที่เธอสามารถทำเรื่องที่ไม่มีอะไร ให้เราเพลิดเพลินไปได้ที่ไม่มีอะไรเพราะเราไม่ได้ไปชมปราสาทวัดวาหรือว่าโบราณสถานที่ต้องมีการเล่าเรื่องราวประวัติความเป็นมา แต่ว่าที่เราไปนั้นก็ไปชมธรรมชาติ ที่เราพูดได้ว่าสามารถเล่าเรื่องด้วยตัวเองอยู่แล้วน้องแนเธอเลยต้องจับทุกเรื่องที่ผ่านทุกอย่างที่เห็นแบบว่าข้างซ้ายเป็นอะไรข้างขวาคือบ้านใครไก่ฝูงนั้นมายืนทำอะไรให้เราได้ขำเล็กขำใหญ่กันไปเรื่อย ๆ อันที่จริง ครูหญุ่ณเคยไปลาวมาสามครั้งแล้วทั้งลาวเหนือลาวใต้ และอาศัยผ่านไปเวียตนาม ก็จะไม่มาเล่าละว่าตรงไหนสวยที่ไหนน่าเที่ยว เพราะเล่าไปก็สู้คนที่เค้าเล่าไปแล้วไม่ได้ ก็จะว่าไปตามประสาครูหญุ่ณละกัน อันว่าเมืองลาวที่ไปมาคราวนี้ ดูๆแล้วก็เหมือนกับย้อนไปเที่ยวบ้านครูหญุ่ณเมื่อสามสิบปีก่อน ยังไงยังงั้นเลย ไม่ว่าจะเป็นถนนรนแคม บ้านช่องห้องหอความเป็นอยู่ สังคมสิ่งแวดล้อม แต่ว่าเมืองลาว มีสภาพเป็นอดีตในขณะที่อยู่ในยุคปัจจุบัพี่ๆน ที่ทุกคนแข่งขันกันเรื่องวัตถุนิยม นับถือเงินตราและคนมีเงินมาก ๆ ดังนั้นวิธีการหาเงินเพื่อให้มีมาก ๆ จึงมีหลากหลาย แต่คนลาวนี้ดีอยู่อย่างนึง ที่ไม่นิยมใช้วิธีทุจริต โดยเฉพาะกับนักท่องเที่ยว มีแต่การขายสินค้า ขายบริการ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เที่ยงวันที่ห้า ที่คณะครูหญุ่ณพากันเดินซื้อสินค้าที่ตลาดช่องเม็กฝั่งลาว ก่อนจะข้ามกลับเมืองไทย มีสาวลาวอายุซักประมา18-19เข้ามาถาม พี่ ๆ กินเบียร์ลาวไหม ตอบไปว่าเบียร์ไทยยังไม่กินเลย ก็ได้คำถามเด็ดมาว่า อยาก4เมียลาวไหม อึ้งครับ ดีทีเพื่อนรุ่นน้องครูหญุ่ณมันไม่อึ้งเลยต่อความยาวได้ความว่า มีห้องให้ทำอย่างว่า ที่ตลาดสังกะสีนั่นแหละ ร้อนก็มีพัดลมให้ ยังดีที่เพื่อนมันไม่หน้ามืด ไม่งั้นอาจมีข่าวหนุ่มไทยหัวใจวายตายคาอก ค่าที่มันร้อนจริง ๆ ก็เพิ่งเที่ยงกว่า ๆ แหม ทำไมตอนกลางคืนไม่รู้จักถาม...ว่าไปนั่น อ้อ มีเคอร์ฟิว นี่เป็นเรื่องไม่น่ารักสำหรับการหาเงินเรื่องเดียวมั๊งที่พบในลาว นอกนั้นน่ารักทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเด็กน้อย ๆ อายุอานามก็สี่ขวบกว่า ๆไปจนถึงแปดเก้าขวบที่มาตะเบ็งเสียงแข่งกันร้องเพลงบนเรือหางยาวที่ท่าเรือที่จะนำนักท่องเที่ยวไปน้ำตกหลี่ผี ที่ว่าน่ารัก เพราะทุกคนร้องกันอย่างตั้งใจ ร้องให้ดีที่สุด แม้ว่าบางคน จะเรียกแม่ยังไม่ชัดเลยมั๊ง...แต่ เรื่องนี้ยังมีแต่