วันพุธ ที่ 16 เมษายน 2551
สงกรานต์...ชีวิตที่สูญหาย!
Posted by
น้ำเย็น97
,
ผู้อ่าน : 79
, 00:49:26 น.
พิมพ์หน้านี้
|
จำได้ว่าเรื่องของวันสงกรานต์ มันเป็นเรื่องที่เรามีพื้นที่ที่ใช้แสดงถึงวัฒนะธรรมของวันนี้อยู่ ไม่กี่แห่งในอดีต ก็เป็นเรื่องการเข้าไปรับศิลรับพรจากพระสงฆ์ ประเพณีการก่อทรายก็เริ่มต้นที่วัดเป็นภูมิปัญญาที่ให้ชาวบ้านได้ร่วมกันทำบุญช่วยวัดด้วยการขนทรายเพื่อที่วัดจะได้มีทรายใช้เพื่อปฏิสังขรณ์วัด และเมื่อกิจกรรมการก่อพระทรายจบ เราก็เล่นน้ำสงกรานต์กันในวัด เป็นเรื่องที่พบเห็นในอดีต การไปกราบขอพรจากผู้หลักผู้ใหญ่ก็จะกระทำในวันนี้เช่นกัน คุณพ่อคุณแม่ ปู่ย่า ตาทวด ล้วนเป็นบุคคลที่ลูกหลานจะต้องให้ความเคารพ ซึ่งเป็นเรื่องหนึ่งในทุกครอบครัวคนไทยที่ถือปฏิบัติมาช้านาน การรดน้ำขอพรเป็นเรื่องของผู้น้อยที่แสดงออกต่อผู้หลักผู้ใหญ่ เป็นวัฒนะธรรมที่ขาดหายไปในปัจจุบัน การละเล่นที่ออกนอกกรอบของประเพณีสงกรานต์นี้ ถูกละเลยจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะกระทรวงวัฒนะธรรม ที่ไม่เคยแก้ไขปัญหาได้ตรงจุดเลยตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ทั้งที่สามารถรณรงค์ทำความเข้าใจให้ประชาชนได้เข้าใจถึงแก่นของประเพณีวัฒนะธรรมที่ถูกต้อง สงกรานต์ทุกปีจึงมีแต่การสูญเสีย ที่เปรียบได้เหมือนการรบ การสงครามที่หลายๆคนได้แสดงความคิดเห็น เพราะจำนวนผู้เสียชีวิตมากมายเหลือเกิน กับประเพณีวัฒนะธรรมเช่นนี้ แต่ละชีวิตในสนามรบของสงคราม ทุกคนยังมีโอกาสรับรู้ถึงการที่ต้องประหัตประหารกัน แต่ชีวิตที่สูญเสียและพิการส่วนใหญ่ในประเพณีนี้ เป็นเรื่องที่พวกเราไม่ได้ให้ความสำคัญที่จะแก้ไขอย่างต่อเนื่อง การรณรงค์ทุกปีชี้ให้เห็นว่า ล้มเหลว แม้ตัวเลขจะลดน้อยลงหรือไม่ก็ตาม ความสูญเสียก็ยังคงปรากฎอยู่ทุกปีในวันสงกรานต์ ถ้าเราจะมาทำความเข้าใจกันตั้งแต่วันที่ 25 เมษายน 2551 โดยการสรุปตัวเลขผู้เสียชีวิต พิการ ความเสียหายทางทรัพย์สิน และดำเนินการสู่การรณรงค์ในเรื่องของประเพณี วัฒนะธรรมต่างๆที่มีอยู่ในบ้านเรา เรียกว่าทุกวันหยุด หรือไม่ก็ตามที่เป็นประเพณีของคนในชาติ ที่ไม่เลือกศาสนา ให้เกิดกระบวนการที่เป็นจริงมีภาครัฐและเอกชน โดยใช้สถานีโทรทัศน์ ทุกช่อง ที่ต้องจัดเวลาออกมาเพื่องานนี้ และการแก้กฎหมาย หรือใช้ข้อกำหนดที่สามารถออกโดยกระทรวงที่เกี่ยวข้องเพื่อเป็นข้อบังคับให้ประชาชนได้สำนึกและเข้าใจถึงความเป็นมาของประเพณีวัฒนะธรรมที่ถูกต้องดีงาม ต้องยอมรับว่าเยาวชน หรือ คนรุ่นใหม่ที่ใช้ชีวิตสุ่มเสี่ยงอย่างน่ากลัวในปัจจุบัน ยึดติดกับวัตถุนิยม บูชาวัตถุ ขาดความเข้าใจในการใช้ชีวิตที่จะส่งให้ตัวเองได้เป็นส่วนดีส่วนหนึ่งในสังคมนี้ ที่เวลาคนเหล่านี้กระทำผิด เรามักมองเพียงว่า "เขาเหล่านั้น อายุน้อย ขาดวุฒิภาวะ" จึงเป็นเรื่องจำเป็นว่า ต้องมีการ"สังคยานา" ถึงที่มาที่ไปของประเพณี และวัฒนะธรรมในประเทศนี้ ลองช่วยกันอีกสักรอบนะครับ
|