วันพฤหัสบดีที่ ๑ พฤษภาคม ๒๕๕๑

๘ โมงครึ่งแล้วยังไม่มีใครมาเลย เด็กมาโรงเรียนกันสายมากๆ แต่แล้วคุรครูก็ได้ยินเสียง“ติ๊งต่อง” เสียงเปิดประตูที่โรงเรียนนั่นเอง วันนี้น้องซันมาถึงคนแรกเลย พอเปิดประตูมาไม่เจอเพื่อนๆก็ทำหน้าเจื่อนๆ จ๋อยๆ เพราะปกติน้องซันจะมาถึงตอนที่เพื่อนมาถึงกันหมดแล้ว แต่สักพักเพื่อนก็มากันครบและเริ่มลงมือทำงานกัน

เมื่อครูแหลมมาถึงเด็กดีใจกันมาก “ครูแหลมมาแล้ว ๆๆ” ดีใจที่ครูแหลมาเพราะอย่างฟังเรื่องเล่าสนุกๆจากครูแหลม แต่ครูแหลมก็ไม่มาเล่าซะที “ไปบอกครูแหลมสิว่าพวกเรามาครบกันหมดแล้ว” น้องเพชรเสนอความคิดเห็นกับเพื่อนๆ “ไปสิๆ” เพื่อนเห็นด้วยแต่ก็ไม่มีใครเป็นผู้กล้าหาญไปบอกครูแหลมเลยสักคน สุดท้ายก็นั่งทำงานกันต่อไป แต่ก็ยังคอยมองครูแหลมแหลมอย่างมีความหวังอยู่เป็นระยะๆ จนกระทั่งครูแหลมเดินออกมาพร้อมชุดสำหรับปั่นจักรยาน และเข็นป้ามาทาร์ (จักรยานคันเก่ง) ออกมา “ครูแหลมจะไปไหน...ครับ” น้องซันถามด้วยความตื่นเต้น “คุณครูจะไปพิพิธภัณฑ์เด็ก” ครูแหลมตอบ “ยังไม่ได้ฟังนิทานเลย” เด็กๆบอก ครูแหลมก็เลยจอดป้ามาทาร์แล้วนั่งลงเล่านิทานเรื่อง  “เด็กผู้หญิงกับจักรยาน” ให้เด็กๆฟัง พอเล่าจบเด็กๆก็วิพากย์วิจาร์เกี่ยวกับเรื่องที่ครูแหลมเล่ากันไปต่างๆนานา ว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ แล้วก็ทำงานต่อ

ถึงเวลาข้าวเมนูไข่เด็กรีบไปล้างมือแล้วมานั่งประจำที่วันนี้เป็นวันแก้ตัวของพี่น้องเพชร กับ ภูมินำขอบคุณอีกรอบเพราะว่าเมื่อวานนำไม่จบ แต่วันนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี ทานข้าวเสร็จก็ไปทำงานต่อ ครูแหลมก็กลับมาพอดี

บ่ายโมงครึ่งรถไอติมเจ้าประจำของเราก็มาจอดอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน เด็กไปเลือกไอติมแล้วมานั่งทานที่โต๊ะอาหาร แล้ววันที่คุณครูรอคอยก็มาถึง “สภาไอติม” ไปแอบนั่งรอฟังเด็กๆคุยกันตอนทานติมมาหลายวันก็ไม่มีใครพูดกันสักที ก็เลยไม่เกิดสภาไอติมจนกระทั่งวันนี้“เพียรเมื่อยใช่มั๊ย...เพราะว่าเขียนหนังสือมาก็เลยกินดินสอซะเลย” น้องเพชรแซวน้องเพียรเพราะวันนี้น้องเพียรนั่งเขียนแบบฝึกหัดกับครูนิดตั้งแต่เช้า น้องเพียรไม่เข้าใจทำหน้างงมองที่ไอติมของตัวเอง “มีกี่ รด น่ะ” น้องเพชรถามแล้วมองไปที่ไอติมของน้องเพียร “มี ๓ รส มีรสช็อกแล็ต รสสตอเบอรี่ แล้วก็สัปปะรด” น้องเพียรบอก “ของเพชรมี ๒ มีรถกะบะ กับ รถเก๋ง” พูดจบก็หัวเราะชอบใจ ส่วน น้องพียรก็ทำหน้างง เพราะรับมุขน้องเพชรไม่ทัน พอคิดได้ก็นั่งนับนิ้วอยู่ในใจตั้งนาน แล้วก็บอกกับน้องเพชรว่า “เรามี ๗ รถ” น้องเพชรไม่เชื่อที่น้องเพียรพูดใครจะมีตั้งรถ ๗ คัน “ก็ ๗ คันจริงๆ มีทั้งที่อยู่ที่บ้าน ที่ให้คนอื่นไปแล้ว”น้องเพียรอธิบายให้กับน้องเพชรฟัง คำว่าให้คนอื่นไปแล้วก็คือขายไปแล้วนั่นเอง แต่ที่มีอยู่จริงๆตอนนี้ก็ ๒ คันเท่านั้นเอง

ช่วงบ่ายก็มีเรื่องให้เด็กๆคึกครี้นมาให้เด็กอีก เมื่อเฮียชัยมาที่โรงเรียน วันนี้เป็นวันหยุดเฮียชัยก็เลยว่าทั้งวันแวะมาคุยกับครูแหลม มาเยี่ยมเยียนเด็กๆ พอเด็กๆเห็นเฮียชัยปั่นจักรยานมา “เฮียชัยมาแล้วๆ...แฟนครูแจงมา” พูดจบก็พากันหัวเราะชอบใจแล้วรีบทำงานต่อ

บ่าย ๒ โมงครึ่งเมื่อทุกคนทำงานเสร็จ ถ่ายรูปกับผลงานเสร็จก็เตรียมตัวทำงานประดิษฐ์กัน วันนี้เป็นขั้นตอนสุดท้าย คุณครูให้เด็กๆแกะแก้วพลาสติกออก แล้วเพ้นท์ลายลงบนปูปลาสเตอร์ เด็กทำงานอย่างตั้งใจกันมากใจจดใจต่ออยู่ที่สิ่งประดิษฐ์ชิ้นเดียวในโลกของตัวเอง พอเฮียชัยเห็นเด็กๆทำก็อยากได้บ้างคุณครูก็เลยให้เฮียชัยเพ้นท์อันที่เป็นตัวอย่าง เฮียชัยก็เลยนั่งทำงานไปพร้อมๆกัลป์ปบเด็กๆ นั่งทำไปก็บ่นไป “ของเฮียชัยไม่เห็นสวยเหมือนของเด็กๆเลย” เด็กๆหยุดทำงานแล้วหันมามองพร้อมกับพูดให้กำลังใจเฮียชัย “สวยแล้วครับ...สวยแล้วค่ะ” เฮียชัยก็เลยมีกำลังใจทำงานต่อไปจนเสร็จพร้อมกับเด็กๆ พองานเสร็จคุณครูก็แจกรูปให้กับเด็กคนละ ๑ รูปให้เอาไปหนีบไว้ที่ต้นไม้แอบสแตรก ของตัวเองหนีบรูปเสร็จก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อวดผลงานของตัวเองให้เพื่อนๆและคุณครูดู แล้วจึงไปถ่ายรูปกันที่หลังบ้านกัน ทั้งรูปเดี่ยวรูปหมู่เก็บไว้เป็นที่ระลึกก่อนเด็กๆจะกลับบ้าน