วันพุธที่ ๗ พฤษภาคม ๒๕๕๑

เริ่มเช้าวันใหม่โมโม่ก็มาถึงโรงเรียนคนแรกเหมือนเช่นทุกๆวัน กว่าจะมาครบทุกคนก็ ๙ โมงกว่าๆ วันนี้มีสมาชิกใหม่ที่หน้าเก่าก็คือน้องเพชร น้องภูมิมาเรียนชดเชยในวันที่ขาดไปเมื่อรุ่นที่แล้ว เมื่อมากันครบเด็กๆก็เริ่มเตรียมอุปกรณ์และลงมือทำงาน หัวข้อวันนี้เรื่องทาร์ซานเจ้าป่า คุณครูต้องเล่านิทานเรื่องทาร์ซานเป็นไกด์ให้เด็กๆก่อน ๑ รอบถึงลงมือทำงานกัน ๑๐ โมงกว่าครูแหลมก็เตรียมตัวปั่นจักรยานไปพิพิธภัณฑ์เด็ก แต่ก่อนไปก็เล่านิทานให้เด็กๆฟังก่อน ๑ เรื่องเด็กๆนั่งฟังและช่วยกันคิดอย่างสนุกสนาน พอเล่าจบครูแหลมก็ออกเดินทางทันที

เด็กๆแค่นิดเดียวแต่ก็ทำให้ยุ่งได้เหมือนกันโดยเฉพาะน้องซัน คุณครูตั้งชื่อว่า “เด็กชายช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย” ไม่รูอะไรจริงๆ ครูนิดถามว่าใครเกิดปีอะไรบ้าง “หนูเกิดปีลิง”พอใจบอก “หนูเกิดปีม้า” พี่เพียรบอก “หนูเกิดปีงูเล็ก” มาโดบอก “หนูเกิดปีแพะ” โมโม่บอก “น้องซังปีปลา” น้องซันบอกบ้างแต่เพื่อนๆหัวเราะดังลั่น ก็ปีปลามีที่ไหนกันครูแป๋มก็เลยเอาบ้าง “คุณครูเกิดปีโป้เพราะมันอร่อยดี” เด็กๆก็เลยหัวเราะชอบใจกันใหญ่ แล้วครูนิดก็ถามอีกว่า “น้องซันอยู่โรงเรียนอะไรคะ” ทำท่าคิดอยู่นานแล้วก็ตอบว่า “โรงเรียง...”พูดชื่อโรงเรียนมาเยอะแยะแต่คุณครูจำไม่ได้สักชื่อเพราะว่าฟังน้องซันไม่ถนัดแล้วก็พูดไม่ชัดด้วย “ทำไมมีหลายโรงเรียนจังเละ” ครูนิดถามต่อ “ก็แม่น้องซันไปจ่ายตังค์ไว้เยอะ”“แล้วคุณแม่น้องซันชื่ออะไรล่ะ” ครูนิดถามอีกครั้ง “อืม...ไม่รู้...” น้องซันตอบแบหน้างง“งั้น...ม่าม้าน้องซันชื่ออะไร” ครูเปลี่สรรพนามใหม่แต่ยังคงคำถามเดิม “ม่าม้าน้องซังชื่อมามี้” น้องซันตอบครูนิดด้วยความมั่นใจมาก พอได้ยินคำตอบครูนิดก็เลยเลิกถามเลย ปล่อยให้น้องซันทำงานต่อไป ส่วนเพื่อนๆก็ทำงานไปอมยิ้มไปเหมือนกัน

พอหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนทานข้าวเสร็จนั่งไปได้สักพักน้องเพียรก็เริ่มช้าลง...ช้าลง...ไปเรื่อยๆ...จนหลับฟุบไปกับกระดานวาดรูป ครูแป๋มไปปลุกให้ไปล้างหน้าลางตาแล้วมาทำงานต่อ กลับมานั่งที่เดิมทำงาน นับ ๑ ยังไม่ทันถึง ๑๐ เลย หลับไปอีกแล้ว แต่ก็ปลุกอีกเพราะว่าเปิดเทอมนี้ขึ้น ป.๑ ไม่มีนอนกลางวันแล้วต้องฝึกไว้

“รถไอติมมา” ครูแป๋มตะโกนบอกเด็กๆ พริบตาเดียวเด็กๆก็มายืนเข้าแถวรออยู่หน้าประตูแล้ว (คุณครูด้วยเหมือนกัน) วันนี้เด็กๆนั่งทานไอติมกันเงียบๆจนหมด จนกระทั่งครูแป๋มถ่ายรูปเด็กๆเสร็จก็เดินไปหยิบไอติมของตัวเองที่แช่ไว้ในตู้เย็นมาทานบ้าง “ใครเคยกินไอติมรสสตอเบอรี่เคลือบช็อกโกแล็ตบ้าง” ครูแป๋มถามเด็กๆพร้อมทั้งโชว์ไอติมรสใหม่ให้เด็กๆดู “อู้หู...มีกลิ่นหอมด้วย” มาบอกเพื่อนๆเมื่อได้กลิ่นหอมลอยมาเตะจมูก “ขอหนูดมหน่อยค่ะ” พี่เพียรขอดมบ้าง “ใช่กลิ่นสตอเบอรี่” พี่เพียรบอกเพื่อนๆแล้วทุกคนก็มาดมไอติมของคุณครูกันหมดจนถึงพอใจ “หนูของดมบ้าง” พอใจพูด “ห๊อม...หอม..น่ากินจัง” พอพูดเสร็จก็เลียแพร็บไป ๑ ที “อืม...อร่อยดีนะ” เลียเสร็จก็ชื่นชมไอติมของเราอีกคนอื่นๆได้แค่ดมกลิ่นแต่พอใจได้ทั้งกลิ่นละรสเลย

บ่าย ๒ โมงครึ่งเด็กๆทำงานเสร็จหมดครูแจงก็เรียกเด็กมารวมเพื่อทำงานประดิษฐ์ วันนี้ครูแจงสอนเด็กๆถักสายกระเป๋า โดยใช้เชือก ๓ เส้นถักไขว้ไปไขว้มาเหมือนถักเปีย มันคงง่ายสำหรับคุณครูแต่มันคงยากสำหรับเด็กๆ สอนเท่าไหร่เด็กๆก็ทำไม่ได้สักที ก็มีโมโม่กับน้องเพียรที่พอจะทำเองได้บ้าง ในที่สุดครูแจง ครูนิด ครูแป๋มก็ต้องมานั่งช่วยกันถักเชือกให้เด็กๆ แล้วให้เด็กๆร้อยลูกปัดใส่ที่ปลายเชือกกันเอง เสร็จแล้วก็เอาไปเก็บใสไว้ในถุงผ้าที่เพ้นท์ไว้ แล้วรอครูแจงเย็บติดให้ น่าจะเป็นพรุ่งนี้ล่ะเด็กๆถึงจะได้ถุงผ้าที่เสร็จสมบูรณ์กลับบ้าน

ผลงานวันนี้