วันพฤหัสบดีที่ ๘ พฤษภาคม ๒๕๕๑

วันนี้ครูแหลมพาเด็กๆทั้งหมด ๓๕ คนไปเขียนรูปที่วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม (http://www.dhammathai.org/watthai/bangkok/watben.php) เวลา ๙ นาฬิกาตรง รถตู้ทั้ง ๓ คันก็มาพร้อมกันที่หน้าวัด คุณครูนำเด็กๆลงจากรถแล้วเดินไปรวมกันที่หน้าพระอุโบสถเพื่อถ่ายรูปหมู่ วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน แดดจัด เด็กๆและคุณครูเริ่มเหงื่อไหลใครย้อย

แต่พอครูแหลมพาเด็กๆเดินไปด้านในพระอุโบสถอากาศกลับเย็น ลมพัดโชยสบายเด็กเริ่มยิ้มได้อีกครั้ง วันนี้นักท่องเที่ยวมีมากหนาตา และเด็กๆ (ลิง) โรงเรียนศิลปะแหลมที่ใส่เสื้อสีส้มในวันพฤหัสดูจะเป็นจุดเด่นและเป็นที่สะดุดตาแก่นักท่องเที่ยวมากๆ ไม่ว่ากรุ๊ปไหนผ่านมาเป็นต้องจอดถ่ายรูปลิงเสื้อส้มกลับไปด้วยทุกครั้ง คุณครูแหลมบรรยายเกี่ยวเรื่องวัดเบญจมบพิตรให้เด็กๆฟัง เด็กยืนฟังอย่างตั้งใจ

จากนั้นเด็กๆก็เดินตามครูอหลมเข้าไปในพระอุโบสถเพื่อชมภายในพระอุโบสถและกราบพระ “ใครรู้จักพระพุทธรูปองค์นี้บ้าง” ครูแหลมถามเด็กๆ น้องซัน (ชยุต) ยกมือขึ้นตอบทันที่ “พระพุทธชินราช เป็นพระพุทธรูปนั่งสมาธิราบ ปางมารวิชัย” น้องซัน (ชยุต) ตอบอย่างชัดถ้อยไม่ชัดคำเพราะว่าไม่ชัด คุณครูและเด็กๆสวดมนต์กราบพระอย่างพร้อมเพียงกันและเดินออกมาด้านนอก “อย่าเหยียบตรงนี้ จำไม่ได้เหรอว่าไม่ให้เหยียบ” เสียงน้องกันดุน้องไว้เพื่อนซี้ ที่เดินเหยียบธรณีประตูทั้งๆที่ตอนเดินเข้าไปคุณครูก็บอกแล้วว่าไม่ให้เหยียบให้เดินข้าม (ธรณีประตูในบ้านไทยตามธรรมเนียมนั้น ถือว่าเป็นที่สิงสถิตของเจ้าแม่ธรณี หรือเจ้าแม่ของแผ่นดิน บ้างก็ว่าเป็นที่อยู่ของผีบ้านผีเรือน เดิมเป็นท่อนไม้อยู่สูงขึ้นมาจากพื้นเกือบศอก ตามธรรมเนียมนั้นเวลาผ่านธรณีประตู ต้องเดินข้ามท่อนไม้นี้ ไม่ให้เหยียบ ผู้ใหญ่จะอธิบายว่าเป็นการลบหลู่เจ้าแม่ธรณี หรือผีบ้านผีเรือน ) “เราขอโทษ...เราลืมจริงๆ” น้องไวท์ทำหน้าเศร้าขอโทษเพื่อนรักอย่างจริงใจ

ออกมาด้านนอกครูแหลมก็พาเด็กเดินชมพระพุทธรูปปรางต่างๆโดยมีน้องซัน (ชยุต) เป็นผู้ช่วยครูแหลม

เสร็จแล้ก็เดินออกไปที่ต้นสาละครูแหลมให้เด็กยืนรอบๆต้นสาละและหลับตายื่รมิออกมารองไว้ใต้ดอกสาละ แล้วบอกว่าถ้ากลีบของดอกสาละหล่นใส่มือใครแสดงว่าคนนั้นเป็นผู้มีบุญ เด็กก็ตั้งใจหลับตาและลุ้นกันใหญ่เลยว่าใครจะเป็นผู้มีบุญ “ครูแหลมๆ..หนูมีบุญอีกแล้ว” น้องซีซีร้องด้วยความตื่นเต้นดีใจเพราะนี่เป็นครั้งที่ ๒ ที่น้องซีซีมีดอกสาละล่วงใส่มือ แต่หารู้ไม่ว่าเป็นฝีมือคุณครูทีหยิบดอกสาละที่ล่วงอยู่บนพื้นไปใส่มือเด็กๆ และแล้วผู้มีบุญแบบปลอมๆก็พากันอวดดอกสาละแก่เพื่อนไม่มีบุญทั้งหลาย

ครูแหลมเรียกเด็กๆรวมอีกครั้งเพื่อพาไปชมให้ทั่วๆวัดและเล่าประวัติของสะพานเหล็กหล่อทั้ง ๓ ได้แก่ สะพานพระรูป สะพานถ้วย สะพานงา ให้เด็กๆฟัง

จากนั้นเด็กก็ไปหยิบกระเป๋าอุปกรณ์และเริ่มทำงานกัน ทำงานกันไปคุยกันไปอย่างสนุกสนาน วันนี้เด็กสมาธิไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่ เพราะเดี๋ยวแป๊ปๆก็มีนักท่องเที่ยวแวะมาถ่ายรูปด้วย เด็กก็นั่งเป็นนายแบบนางแบบให้นักท่องเที่ยวถ่ายภาพ งานตัวเองก็เลยไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่ คุณครูก็เลยต้องใส่เขี้ยวเป็นยักษ์วัดเบญจฯ ค่อยเตือนให้เด็กทำงาน

๑๑ โมงครึ่ง ป้าต่ายก็หิ้วพิซซ่าแสนอร่อยมาส่ง เด็กไปล้างมือในถังน้ำที่คุณครูเตรียมไว้ล้างไปร้องไปเพราะน้ำมันตากแดดมานานร้อนจี๋เลย ล้างมือเสร็จก็ไปนั่งเข้าแถว ๒ แถวหันหน้าเข้าหากัน น้องตั๋งนำเพื่อนๆขอบคุณแบบรอบเดียวจบ แล้วลงมือทานพิซซ่าพร้อมๆกันอย่างเอร็ดอร่อยแต่น้องปีเตอร์แพน “กินพิซซ่าไม่เป็น...ไม่อยากกิน” น้องปีเตอร์แพนโวยวายเพราะอาหารไม่ถูกปาก “ไม่กินก็ไม่มีอะไรให้กินอีกแล้ว...ลองชิมดูรึยัง” ครูแหลมบอก จากนั้นน้องปีเตอร์แพนก็เริ่มค่อยๆทานที่ละชิ้นๆ คุณครูหันไปอีกทีหมดไป ๓ ชิ้นแล้วนี่ขนาดไม่อร่อยนะ ทานพิซซ่าเสร็จเด็กก็แยกย้ายกันไปทำงานต่อ คนที่เสร็จก็ไปทานไอศครีม “พี่แป๋มขอทิชชู่หน่อย...ซีซี...อ้วก”ครูแจงวิ่งหน้าตาตื่นมาเพราะว่าน้องซีซีไปอ้วกอยู่ที่หน้าร้านไอติม กินเยอะไปหน่อย อ้วกเสร็จก็คิดว่าจะหยุดกินบ้วนปากล้างหน้าล้างตาแล้วก็ไปกินไอติมต่อ เรื่องกินเรื่องใหญ่จริงๆสำหรับ

เด็กๆ บ่าย ๓ โมงเด็กก็ทำงานเสร็จหมด คุณครูก็เริ่มเก็บของเตรียมพร้อมจะกลับโรงเรียน ต่างคนต่างแบกสัมภาระของตัวเองเดินไปขึ้นรถ สองข้างทางต่างเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวยืนมองเด็กๆด้วยความชื่นชม (ว่าเด็กแข็งแรงจังตัวเล็กตัวน้อยก็ต้องแบกกระเป๋าของตัวเองและครูโรงเรียนนี้ใจร้ายจังเดินตัวปลิวปล่อยให้เด็กลากกระเป๋าใบเบ่อเริ่มเทิ่มเดินกลับบ้าน...ไม่รู้เค้าคิดอย่างนี้กันหรือเปล่า) เมื่อเด็กๆพร้อมรถตู้ก็พาเด็กกลับไปส่งที่โรงเรียนอย่าปลอดภัยทุกคน ที่ฝั่งเจริญพาศน์เมื่อเด็กๆกลับมาถึงคุณครูก็เปิดห้องแอร์เย็นๆให้เด็กได้พักให้หายร้อนและคุณแม่น้องซัน (ชยุต) ก็เอาข้าวเหนียวไก่ทอดมาฝากเด็กๆ ป้าเขียวจัดอาหารเย็นให้เด็กๆกินอย่างเอร็ดอร่อยเผลอแป๊ปเดียวอาหารก็หมดภายในพริบตา "โมโม่ไก่ทอดอร่อยมั๊ยคะ” ครูแจงถามโม่ก่อนกลับบ้าน โมโม่ไม่ตอบแต่ส่ายหน้า “นี่ขนาดไม่อร่อยนะ...กินซะพุงกางเลย” โมโม่ได้แต่ยิ้ม สวัสดีคุณครูทุกคนแล้วเดินตามปาป๊ากลับบ้านไป

ผลงานวันนี้