วันอังคารที่ ๑๓ พฤษภาคม ๒๕๕๑

คุณครูคิดว่าสภาพดินฟ้าอากาศมีผลต่อการทำงานของเด็กๆเป็นอย่างมาก วันไหนแดดแรงๆฟ้าสว่างดูเด็กๆกระตือรือร้นในการทำงาน วันไหนฟ้ามืดครึ้มเด็กๆก็ดูจะเฉื่อยชาไป อย่างเช่นวันนี้เป็นต้น

วันนี้เด็กๆวาดรูปในหัวข้อวันพ่อ ครูแจงเห็นน้องซันนั่งทำหน้ามุ่ยอยู่นานเลยเดินเข้าไปถามว่าทำไมไม่วาดรูปซะที “ก็พ่ออยู่ที่อื่ง...ไม่ได้อยู่บ้างน้องซัง...พ่อไม่เคยมาหาน้องซังเลย” น้องซันพูดแล้วทำหน้าเศร้า พอได้ฟังคำตอบจากน้องซันครูแจงก็เลยพูดปลอบใจและแนะนำให้น้องซันลองจินตนาการดูว่าถ้าคุณพ่ออยู่ที่บ้าน น้องซันจะทำอะไรให้คุณพ่อ น้องซันนั่งคิดอยู่พักหนึ่งก็เริ่มลงมือทำงาน ครูแป๋มเดินผ่านมาและมองไปที่งานน้องซันในภาพเห็นว่ามีผู้ชายใส่แว่นยืนอยู่และมีเด็กผู้ชายอีกคนกำลังนั่งและยื่นกระถางต้นอะไรสักอย่างให้ผู้ชายใส่แว่น ครูแป๋มก็เลยถามว่า “น้องซันนี่ใคร” “พ่อ น้องซัง” น้องซันตอบ “แล้วเด็กคนนี้เค้าให้อะไรพ่อล่ะ” ครูแป๋มเพราะอยากรู้มากๆว่าในกระถางนั่นคือต้นอะไร “อ๋อ...น้องซังเอาต้นข้าวให้พ่อ เพราะพ่ออยู่ไกลจะได้มีข้าวกิน” น้องซันตอบ เฮ่อ...บอกไม่ถูกเลยความรู้สึกนี้ ส่วนคนอื่นๆทำงานได้ไม่ยากเลยเพราะมีพ่ออยู่ที่บ้านอยู่แล้วไม่ได้อยู่ไกลเหมือนน้องซัน

๑๐ โมงกว่าๆ ครูแหลมก็มาเล่าเรื่อง เด็กชายดนัยให้เด็กๆฟัง

กลางวันเด็กส่วนใหญ่สั่งบะหมี่น้ำ เรื่องของเรื่องก็คือเด็กอยากใช้ตะเกียบวิเศษ (ตะเกียบพลาสติกลักษณะคล้ายครีม ใช้หนีบเส้นก๋วยเตี๋ยวได้ง่ายมากๆ) เพราะว่าเด็กๆคิดว่าถ้าใช้ตะเกียบวิเศษจะทำให้กินก๋วยเตี๋ยวหมดชาม แต่ตะเกียบวิเศษมีแค่ ๒ คู่เอง เด็กๆที่สั่งก๋วยเตี๋ยวมีตั้ง ๕ คน ครูแจงก็เลยให้ตะเกียบกับสุภาพสตรี ๒ ท่านไป ได้แก่ พอใจ กับ มาโด ส่วนน้องพัฒน์ กับ น้องเกน ครูแจงเอาส้อมมาให้แทนแล้วบอกว่านี่คือส้อมวิเศษ น้องพัฒน์ กับ น้องเกน ยิ้มหน้าบาน เพราะได้ของวิเศษชิ้นใหม่เหมือนกัน แต่น้องซันไม่ยอมใช้บอกว่า “น้องซังใช้ตะเกียบเป็น” แต่เท่าที่คุณครูยืนดูก็เหมือนจะใช้เป็นอยู่นะแล้วก็ใช้ได้หลายท่าซะด้วย ท่าที่ ๑ จับตะเกียบ ๒ มือแล้วเสียบไปที่เส้นบะหมี่แล้วค่อยๆยกขึ้นมาใส่ปาก ท่าที่ ๒ สามารถใช้ตะเกียบอันเดียวคีบบะหมี่ได้นับถือจริงๆ ท่าที่ ๓ เสียบแล้วม้วน (ท่านี้ดูท่าทางจะเวิร์คสุดๆ เพราะเห็นน้องซันใช้บ่อย) และกระบวนท่าไม้ตายก็คือ ท่าดูดเส้น ไม่ว่าจะใช้กระบวนท่าไหนเมื่อบะหมี่เข้าปากน้องซันจะดูดๆๆๆๆให้เส้นวิ่งปรู๊ดเข้าปากไปยาว ประหยัดเวลาในการคีบ เด็กทานบะหมี่ไปปรุงไปเรียกได้ว่าคำต่อคำ ครูแหลมเดินมาจึงเตือนว่า “ใส่น้ำตาลเยอะเดี๋ยวเป็นเบาหวานนะ” น้องซันเงยหน้าขึ้นมาจากชามบะหมี่แล้วบอกครูแหลมว่า “ไม่ใช่...กิงเค็มเป็นเบาหวาง” ที่นี้คุณครูก็เลยไม่กล้ากินเค็มกันเลยเพราะกลัวเป็นเบาหวาน

วันนี้คุณครูภูมิใจเสนอ “สภาไอติม” ตอนพูดไม่ชัด (นานๆจะมีสักตอน) ขณที่เด็กๆกำลังโอ้อวดรสชาติไอติมของตัวเองอยู่นั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาว่า “หยก-หมก-แล้ว” เสียงน้องซันนั่นเอง ซักพักน้องซันก็พูดขึ้นมาอีก “ไอติม หยก-หมก-แล้ว” คราวนี้เพื่อนๆหัวเราะกันทั้งหมด “ซันพูดไม่ชัด ฮ่า.....ฮ่า” น้องซันไม่ว่าอะไรที่เพื่อนล้อได้แต่ยิ้ม คุณครูก็เลยถามว่า ใครพูดไม่ชัดบ้าง พอใจยกมือสารภาพเป็นคนแรกเลย “งั้นเดี๋ยวเรามาฝึกพูดกัน คุณครูตั้งประโยคขึ้นมาแล้วเด็กพูดตาม “วัดสวนแก้ว” ทุกๆคนก็พูดว่าวัดสวนแก้ว แต่น้องซันพูดว่า “วัก-สวง-แก้ว” เมื่อพูดจบก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ส่วนพอใจ “วัด-ตร๋วน-แก้ว” คำนี้เพื่อนๆก็ขำไม่แพ้กัน แล้วครูแป๋มก็ตั้งประโยคใหม่ “ปวดฟันไปหาหมอฟัน” “ปวก-ฟัง-ไป-หา-หมอ-ฟัง” น้องซันพูด แล้วพอใจก็พูดบ้างอย่าตั้งใจ “ปวด-ปรัน-ไป-หา-หมอ-ปรัน” เพื่อนฮากันอีกตามเคย น้องซันจะออกเสียงตัวสะกดไม่ชัด แม่กดจะออกเสียงเป็นแม่กก และ แม่กนจะออกเสียงเป็นแม่กง ส่วนพอใจจะออกเสียงพยัญชนะตัว ฟ.ฟัน ฝ.ฝา เป็น ป.ปลา และตัว ส.เสือ ฉ.ฉิง ช.ช้าง ซ.โซ่ เป็น ต.เต่า แต่จะมีเสียง ร.เรือ ควบกล้ำติดมาด้วย เราพูดกันหลายประโยคเลยจนไอติมหมดเด็กๆจึงกลับไปทำงานกันต่อ

ช่วงบ่ายเราก็มาทำงานประดิษฐ์กันต่อจากเมื่อวาน เมื่อวานเด็กๆต่อไม้ไอติมเสร็จเป็นรูปวงกลมบ้าง สี่เหลี่ยมบ้าง สามเหลี่ยมบ้าง วันนี้คุณครูให้เด็กๆต่อยอดความคิดจากเมื่อวาน ให้ใช้จินตนาการเข้าไปบวกกับวงกลม สี่เหลี่ยม สามเหลี่ยม เด็กๆนั่งคิดกันสักพักแล้วปรึกษาคุณครูในสิ่งที่จะทำและเริ่มลงมืทำ ในไม่ช้ารูปวงกลมก็กลายร่างไปเป็นปลา เป็นหมา เป็นแมว รูปสี่เหลี่ยมก็กลายเป็นบ้าน เป็นกระต่าย รูปสามเหลี่ยมก็กลายเป็นบ้านนก สุดยอดไปเลย เราได้ตัวเรือนนาฬิกากันแล้ว พรุ่งนี้เราจะมาลงสีและติดตัวนาฬิกากัน