จริงเหรอที่ว่าเจริญ (มุมมองของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง)

ยามมองไปในธารานั้นช่างกังวลจิต เคยเฝ้าคิดพินิจคอยห่วงหา

ในตอนนี้ยังมีทั้งกุ้งหอยและปูปลา แต่วันหน้าไม่รู้ยังมีอยู่มิเอย

ในตอนนี้ธรรมชาติยังสวยสด แต่วันหลังอาจจะหมดไม่มีเหลือ

เด็กรุ่นหลังคงมิได้เที่ยวคลองด้วยลำเรือ คงมีเหลืออยู่ในทีวีว่านี้ “ป่าโกงกาง”

บทกลอนนี้เป็นบทกลอนที่หนูแต่งขึ้นเองค่ะ พอดีมีวันหนึ่งหนูได้ไปเที่ยวที่ในป่าโกงกางกับคุณพ่อถือว่าเป็นครั้งแรกในปีนี้เลยทีเดียว ฉันไม่ได้มาเที่ยวที่แห่งนี้นานมากแล้วมันเปลี่ยนไปมาก แต่เปลี่ยนไปในทางที่ไม่ค่อยจะได้สักเท่าไร เพราะว่ามีผู้ใหญ่บางกลุ่มเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัวมาขายที่ที่มีป่าโกงกางที่สวยๆไปให้ผู้ใหญ่อีกกลุ่มหนึ่งทำธุรกิจที่ปากบอกว่าจะพัฒนาชุมชนให้เจริญ แต่ในสายตาของหนูมันไม่เห็นจะเจริญเลยค่ะมีแต่แย่ลงธรรมชาติก็ถูกทำลาย เมื่อหนูอายุประมาณ 11 ขวบ หนูจำได้เลาๆว่าคุณพ่อเคยพาหนูมาเที่ยวในคลองแห่งนี้บ่อยๆ ในคลองแห่งนี้เต็มไปด้วยต้นโกงกาง  ต้นตะบูน  ต้นแสม ต้นมะตุม มองไปในน้ำก็เห็นกุ้งดีดไปมาเหมือนกับกำลังเต้นตามจังหวะเพลงมันมันกันอย่างสนุกสนาน อีกฝังก็เห็นปลากำลังวายไปมาราวกับกำลังเต้นรำกันอยู่ ริมฝังมีนกนานาชนิดบินเล่นกันอยู่บ้างก็กำลังโฉบเฉี่ยวจับกินปลาอย่างสนุกสนาน แล้วเจ้าหอยน้อยใหญ่ที่อยู่ในโคลนบางตัวก็ฝังตัวอยู่ในโคลนราวกับกำลังทำสปาอบตัว บางชนิดก็ติดกับรากไม้ที่อยู่ในน้ำเหมือนกับกำลังแย่น้ำคลายร้อนอย่างสบาย ตามต้นโกงกางก็มีลิงแสมตัวน้อยๆอยู่มันกำลังพยายามจะจับกินปูมันช่วยกันจับอย่างสามัคคี ฝังตรงข้ามก็มีกระรอกท้องแดงกำลังแคะโพรงไม้กินแมลงบางก็บางก็ขึ้นกินผลไม้ ด้านล้างก็มีปลาตีนเดินเล่นอยู่บนโคลนที่เย็นสบายแล้วก็หลับไป ภาพเหล่านี้เป็นภาพที่หนูไม่อยากจะลืมมันเลยทีเดียวเพราะมันเป็นภาพที่สวยมากแล้วก็เป็นสิ่งที่เราเห็นแล้วมีความสุข

ดอกคำแก้ว

ดอกคำแก้ว