มีเพื่อนที่หน้าตาดีๆอยู่หลายคน เป็นประเภทสวยเลือกได้ แต่เชื่อมั๊ยค่ะ คนประเภทนี้เนี่ยแหละ ที่กลัวอกหัก กลัวมากซะด้วย  ( สวยยังไม่พอ เลือกได้อีกต่างหากยังจะมานั่งกลัวอะไรกันอีก ) เรียกได้ว่า ความกลัว น่าจะเป็นทุกข์อันดับต้นๆ       

กลัวไม่มีใครมารัก ... ถ้ามีความรักก็กลัวเค้าจะนอกใจ  กลัวเศร้า... ทุกวันนี้ยังความสุขอยู่ ยังกลัวว่าจะอยู่กับเรานานแค่ไหน  เด็ดสุดทีไม่ควรจะกลัว ก็ยังกลัวกันได้...กลัวตาย ยังไงก็ตายอยู่ดี ถ้ากลัวก็คงจะกลัวไปจนตายนั่นแหละ

     ข้าพเจ้าเคยถามเพื่อนไปว่าจะกลัวอะไรก็มีแฟนกันแล้วทั้งนั้น คำตอบที่ได้ก็เหมือนกับคนเป็นโรคกลัวขึ้นสมอง กลัวว่าเค้าจะนอกใจ ไปมีกิ๊กบ้าง มีแฟนใหม่บ้าง กลัวว่าเค้าจะมาโกหกเรา กลัวโน่น กลัวนี่ จนกลายเป็นคนที่ขาดความมั่นใจในตัวเองไปเลย   เรื่องของความรักบางทีเรายังไม่ค่อยที่จะมั่นใจในตัวเราเองเลย แล้วนับประสาอะไรจะไปมั่นใจกับอีกคนที่ไม่ได้อยู่กับเรามาตั้งแต่เกิด ดีที่สุด...เชื่อในสิ่งที่เห็นเท่านั้นเอง

     ถ้ากลัวตอนที่เป็นแฟนกัน ยิ่งกลัวมากก็จะยิ่งทุรนทุราย เราเองนั้นแหละที่จะกลายเป็นคนน่ารำคาญขึ้นเรื่อยๆ เพราะพยายามหาอะไรลมๆแล้งมาสร้างความมั่นใจ  ชอบเหลือเกินกับการค้นกระเป๋า หรือแอบดูโทรศัพท์มือถือของแฟน สารพัดที่จะมานั่งจับผิดกัน เป็นพฤติกรรมที่เหมือนๆกันของสาวขี้กลัวทั้งหลายที่เค้าทำกัน เป็นแฟนกันอยู่ดีๆ ก็กลายมาเป็น  “ ผู้ต้องสงสัย” แล้วก็เป็น “ผู้ต้องหา” ในที่สุด ถ้าทำให้เค้าต้องรู้สึกว่าความสบายตัวหมดไป  ก็หมดใจกันได้ไม่ยาก จริงมั๊ยค่ะ

     เพราะฉะนั้นถ้าบอกให้เลิกกลัวก็คงจะยาก ก็ให้คิดไปอย่างนั้นแหละว่า ถ้ากลัวเค้าทิ้ง ให้คิดว่าเค้าทิ้งแน่ๆ จะได้ใช้ช่วงเวลาที่เค้ายังไม่ทิ้ง   รักกันให้มากๆ ดูแลเอาใจใส่กันมากๆ ให้เหมือนกับวันแรกๆของเรา ยิ่งกลัวมาก ก็ต้องยิ่งทำมาก ( เริ่มเหนื่อยแล้วสิ เอาน่าเพื่อความรักของเรา )  เคยแอบคิดอยู่เหมือนกันนะว่าถ้าดูแลกันอย่างดีแล้ว เค้ายังไปอีก ก็คงต้องให้เค้าไป ไม่ต้องคิดมาก  สวยอย่างมาช่ายังมีเรื่องเศร้า แล้วหน้าตาอย่างเราจะกลัวอะไร

     ที่พูดๆไปก็ไม่รู้ว่าจะทำได้อย่างที่พูดรึเปล่า ก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆนั่นแหละค่ะ  อย่าต้องถึงขนาดหายใจต่อไม่ได้ ถ้าไม่มีเธอ เพราะเธอไม่ใช่จมูก อย่ากลัวกับการจากไป แล้วจะใช้กลวิธีมากมาย จนทำให้เค้าอึดอัด ไม่มีความสุขที่จะยืนอยู่ตรงนี้ ถ้าเค้าจะไป ยื้อแทบตายยังก็ไปอยู่ดี  สุดท้ายก็ต้องมานั่งร้องให้กับตัวเอง ก็ยังดีนะ  คนที่ทำเราร้องไห้ได้มากที่สุด คือคนที่เรารักนั่นเอง ( ปลอบใจตัวเองเล็กน้อย )

     ถ้าเรายังมีเวลาก็รักกันไปเถอะนะค่ะแล้วใครที่ว่า “ ฉันจะรักเธอชั่วชีวิต ” ฟังแล้วก็ยิ้มกันไปดูกันไปเรื่อยๆจนวันสุดท้ายของชีวิต แล้วค่อยบอกเค้าว่า “ ฉันเชื่อเธอแล้ว” ถึงตอนนั้นก็คงจะไม่สายไปหรอกค่ะ